Dobry wieczór Panowie, dziękuję za docinki. Nie, nie planowałem urlopu, jak to się zgrabnie mówi: zostałem postawiony przed faktem dokonanym, chcąc nie chcąc znalazłem się w górach. Piszczele do teraz mnie palą od włażenia, nie planowałem też spędzać dziesięciu godzin w samochodzie w drodze powrotnej, ja nie wiedziałem, że tak będzie! Mecze NBA playoffs oglądałem, choć nie wszystkie na żywo, come on! Nie komentowałem, pozostawiając Wam kanwę do refleksji. Chętnie się dowiem co myślicie, tymczasem lećmy już, bo niektórzy czekają. Patronów odcinka nie ma, bo też sobie zrobili urlop, rozumiem to. Jak nie posmarujesz to nie pojedziesz. B 

Warriors 103 Rockets 89 [4-3]

Niezłomni, niezwyciężeni Golden State jadą dalej, co zapewne ucieszyło wielu z Was. Po heroicznym wysiłku w siedmiu rozegranych meczach Dubs pokonali dominującą gabarytowo ekipę Rockets. Ci niezłego im stracha napędzili, poddali próbie wytrzymałość, nie tylko siłową.

Przykładowo wielokrotnie widziałem jak Dillon Brooks chwyta bądź uderza w kontuzjowany kciuk Stephena Curry’ego. Reakcja zawodnika?

Jeśli nie życzy sobie kontaktu fizycznego, powinien przerzucić się na tenis [Brooks]

No, defensywnie Rockets byli niezwykle mocni. Mocni na granicy przepisów. Dawno też nie było tak niskich wyników w ekipie Golden State, panowie momentami wręcz nie byli w stanie przebić się przez potężną fizycznie obronę strefową spod znaku Ime Udoki. 

Żeby nie być gołosłownym: 95, 94, 104, 109, 116, 107, 103 to zdobycze ekipy Steve’a Kerra, średnio 104 punkty w siedmiu meczach serii playoffs 2025 roku? Aż się ciśnie na usta: gratulacje dla pokonanych.

Brandin Podziemski z powrotem pojawił się w pierwszej piątce pod nieobecność kontuzjowanego Gary’ego Paytona II. Jednak to nie on, ani stara gwardia Steph, Draymond czy Jimmy Butler wygrali to spotkanie. Bohater jest jeden i jak przystało na herosa, objawił się w najbardziej potrzebnym momencie. Panie i Panowie, bohaterem siódmego, eliminacyjnego meczu pierwszej rundy zostaje Buddy Hield, autor 33 punktów przy 9/11 zza łuku. Potrzebne było wsparcie, siła ogniowa by się przebić do kolejnej rundy i właśnie to dostali. 

Kto grał w zorganizowany basket ten wie, obrona strefowa ma to do siebie, że pętlą się zacieśnia wokół piłki, zwłaszcza jeśli chcesz ją przenieść bliżej kosza. Wszelkie wrzutki, podania w środek, choćby na wysokość linii wolnych stanowią nie lada wyzwanie, ale tak to trzeba przełamywać. Podaniem za plecy pierwszej linii obrony, zasłoną i pionowym ścięciem pod obręcz, prędkim przerzuceniem piłki z lewa na prawo i z powrotem, podsłoną gracza w rogu… Trzeba obserwować, myśleć, reagować, to nie jest gra dla tumanów czy streetballerów. 

Koniec końców, jeśli nie trafiasz z dystansu, bardzo ciężko się gra przeciwko strefie, bo ta jeszcze bardziej bezczelnie pilnuje środka, a wszelkie niepowodzenia, straty (o które nie trudno) kończą jako kontratak. Jak taki Amen Thompson czy inny Jalen Green dostaną piłę na otwartej przestrzeni, nie ma przebacz. 

Warriors przez lata wszystko już na swej drodze widzieli, ale kogóż oni zatrudniają, Draymond, Jimmy czy Payton to przecież nie są strzelcy. Bardzo inteligentni gracze, umiejący odpowiednio reagować, ale gdy im nie siedziało, naturalne przewagi Rockets brały górę. 

Zwycięstwo pewne, czternaście punktów przewagi, ale i tym razem Houston zdominowało zbiórkę (52-38) oraz zdobycze z kontry (15:0). Wiedzcie, że w całej serii Rockets byli na tablicach lepsi o… poczekajcie… 61 zbiórek!!! 

Chłopaki musieli to nadrabiać: energią, doświadczeniem, szybkością, inteligencją, wytężoną walką, skutecznością! I dlatego tak się cieszę. 

Tym razem nie dali na siebie siąść, 8:2 prowadzili na starcie, a zostawiany choć na moment Draymond Green, bez zastanawiania walił do kosza. Wszelkie przewagi wkrótce wyparowały, obie strony się raczyły strefą, GSW sami zaproponowali „2-3” próbując zniwelować przewagi m.in. Alperena Senguna w grze jeden na jeden. 

Pierwsze uderzenie Hielda to końcówka pierwszej kwarty, podanie za siebie Stepha, który zagrał na pamięć. Buddy miał sekundę by się złożyć, trafił czysto, a oczach pojawił się ogień. Wkrótce dołożył jeszcze jedno trafienie, równo z końcową syreną. Reszta poszła siłą rozpędu:

BUDDY BEATS THE BUZZER 🚨 pic.twitter.com/LcNRXgaldf

— Warriors on NBCS (@NBCSWarriors) May 5, 2025

Do przerwy chłop miał na koncie 22 punkty (6/7 zza łuku) a zespół prowadził dwunastoma. Curry kompletnie bez wkładu do tamtego momentu, skupiał na sobie uwagę obrony, siłą swojej „grawitacji” generował pozycje dla kolegów. To już wyższa szkoła jazdy, coś czego Trae Young czy Damian Lillard nie potrafią do dziś. Od zawsze mówię, piszę, że Steph jest najgroźniejszy gdy zaczyna bieg, bez piłki, w poszukiwaniu podania. Generuje więcej wiatru niż niejedna turbina. 

Szarża gospodarzy w trzeciej kwarcie była czymś spodziewanym, oczywistym. Amen Thompson (24 punkty 9 zbiórek) w roli szturmowca, kilka wymuszonych strat i przewaga Dubs stopniała do trzech punktów. A propos Amena, jaki to jest piękny chłopak, idąc wprzód może okazać się najważniejszym zasobem ludzkim Rakiet. Jak dołoży powtarzalny rzut z dystansu, to się vibe podobny robi do tego, no… Anthony’ego Edwardsa. Ten sam „zwierzęcy” instynkt i zadziorność. 

No i co? Odpowiedział „nasz człowiek” Jimmy Butler (20/8/7) trójką z rogu parkietu. Szarżę udało się odeprzeć, jej skutki zniwelować. W tamtym momencie Rockets grali już obronę „każdy swego”. Steph (22 punkty 10 zbiórek 7 asyst 2 przechwyty 2 bloki) tylko na to czekał, minął Jabari Smitha Juniora, za chwilę ograł Thompsona, wkleił trójkę, bo tego skurcz łydki chwycił. Organizm młody, nieprzyzwyczajony do takiej intensywności, co drugi dzień, od października do maja. 

Udoka próbował jeszcze raz ustawienia dwóch wysokich z Sengunem i Adamsem, ale na to znów zaznaczył się Buddy trójką i było wiadomo, że Dubs to wezmą. Całość podlali pierwszorzędną obroną i spokojem. 

Jutro w nocy zaczynają serię z Timberwolves, którzy nie grali od tygodnia. Nie ma odpoczynku, walcz albo giń! Let’s go! 

Pacers 121 Cavaliers 112 [1-0]

Zaskoczenie w Cleveland, stanie Ohio. Od wejścia Indiana Pacers zeszli ogniem, poszli jak burza, jak lawina z tej resztki śniegu w górach, co tam je widziałem wczoraj jeszcze. Wykorzystali przewagi szybkościowe, dwóch centrów na boisku po stronie rywala. W swoim żywiole był Tyrese Haliburton (22 punkty 13 asyst 1 strata) ale nie tylko. Podania do przodu, jazda nawet po straconym koszu, tempo od którego gospodarzom ślina na języku w pianę się zmieniała, a głos wiązł w gardle. 

Pierwsza sprawa, to nie jest Miami! Ogólny poziom talentu oraz szybkości, z jaką poruszają się Pacers, to rzecz której Cavs jeszcze w tym post-season nie widzieli. Mieli prawo przeżyć mały szok, tak bardzo się rozleniwili od momentu zakończenia rundy zasadniczej. Przykładowo, laureat nagrody Defensive Player of The Year Evan Mobley wyglądał momentami jak śpioch. Jak nie Siakam to Turner mu świstali zbiórki z rąk. 

Na parkiecie zabrakło też pierwszego playmakera Dariusa Garlanda, który w dalszym ciągu boryka się ze skręceniem kostki i chyba nawet blokady nie przynoszą mu komfortu. Może inaczej, to jest filigranowy facet, który w tak wielkim stopniu polega na szybkości i mobilności, że jakiekolwiek ograniczenia ruchowe mocno utrudniają mu pracę. 

Osobiście nie uważam, by grający na 100% swoich możliwości Cavs bardzo za Garlandem tęsknili, to znaczy są w stanie ograć Indianę bez niego, ale jednak oznacza to wytężoną pracę pozostałych, przede wszystkim Donovana Mitchella (33 punkty). Parę meczów owszem, ale jeśli to ma trwać siedem gier, Garland jest potrzebny. Indiana słynie z presji na piłkę na całym boisku. Garland by się przydał. Przydałoby się SPOWOLNIĆ grę! A od tego jest właśnie rozgrywający. 

Cavs uwierzyli, że są w stanie wygrać w pojedynku biegowym i się przejechali. Ich największy walor tkwi w ataku pozycyjnym. Oczywiście, że nie w każdym meczu goście będą rzucali 19/36 zza łuku (kosmos) ale też w przypadku przestoju, potrafią być sprawniejsi ofensywnie, szybsi. Dobre pozycje zamieniają na doskonałe, taki to już basket spod znaku Ricka Carlisle’a. 

Nade wszystko jednak panie Kenny Atkinsonie kochany: niech pan zacznie atakować Mylesa Turnera, trzeba go poddawać presji, zmęczyć, zniszczyć, zdjąć z boiska. Bez niego Pacers nie istnieją, nie istnieje spacing, nie istnieje rim protection, walory traci floor general Haliburton, wkrada się hero-ball i bagno. To widać, niech pan także to zobaczy, dojrzy jak najszybciej. Mobley, Mitchell, Jerome niech w niego jadą, biją jak w bęben, choćby i na siłę. Allen niech zadem natrze raz i drugi, niech poczuje Turner siłę, on nie lubi presji, często się gubi, traci flow, fauluje. Cavs in 6!

Pozdrawiam i życzę dobrego wieczoru, B