Jestem na świeżo, po ponownym obejrzeniu taśmy z piątego meczu i co wiem, to Wam powiem, może skorzystacie, może tylko skonsumujecie, zobaczymy. Patronami dzisiejszego odcinka są: Mike Dym, Karol F Górski, Polko 87 oraz Dominik Kaczmarek – dziękuję uprzejmie Panowie, oss! B

Oklahoma wygrywa, kończy 79. sezon NBA? 

Pacers na pewno mają problem. Przejęcia zasłon 1-5 odebrały Indianie firmowy pick and roll Tyrese’a Haliburtona. Z całego obozu Thunder z przejęciem krycia problemy ma jedynie Isaiah Hartenstein, robi to bardzo sporadycznie, możliwie niechętnie, gdyż jest mniej sprawny na nogach niż reszta i dlatego traci minuty. Zauważcie, że Hartenstein gra więcej, szerzej, gdy tylko Hali siedzi na ławce. Jeśli bowiem Indianie uda się wyłuskać środkowego na pick and rollu, wtedy i tylko wtedy, Tyrese jest systemowo podwajany i tu wiele zależy od jego kunsztu jako podającego.

W całej, pozostałej masie przypadków Haliburton jest przejmowany przez desygnowanego obrońcę albo po prostu odcinany od podania. Siedzą na nim Dort, Caruso, Wallace, na zmianę i bez przerwy. Jalena Williamsa na zasłonie Hali nie atakuje wcale, bo ten przewagę zasięgu ma wręcz oszukańczą. Co to oznacza, J-Dub kiedy tylko może idzie do góry jako obrońca screenera.

No i właśnie, widzieliśmy rekord kariery, 40 punktów J-Duba, wszyscy widzieli. Dodam od siebie, że sprawność i rozpiętość ramion Jalena (przypominam 219 centymetrów!!!) z pomocy to jest po prostu niesprawiedliwa rzecz. Co więcej, jakość tych przejęć i synchronizacja, z jaką ci ludzie rotują w obronie, skąd udzielają pomocy i skąd wracają do strzelca chwilowo zostawionego bez opieki, to wydaje mi się zbyt wiele do przeskoczenia, nawet dla takiego kota jak Rick Carlisle. Mark Daigneault dysponuje doskonałym materiałem ludzkim po obu stronach parkietu, ale to ich zgranie czyni Thunder zespołem prawdziwie wybitnym. 

Na myśl przychodzą Bulls z epoki Jordana, Harpera, Pippena, Rodmana. Z dodatkiem Toniego Kukoca, Randy Browna, Luca Longleya. Ten sam pressing, te same przewagi jednostkowe, ten sam zawzięty charakter. Cholera, dlaczego dopiero teraz o tym piszę? Kilkanaście wpisów temu tegoroczną edycję Thunder porównywałem do ekipy OKC z 2012 roku, ale to przecież nie to, tamto było funkcyjnie naciągane. Thunder stylistycznie to najbliższe, co mamy do tamtych Bulls, szczerze tak uważam. A czy widzieliście kiedyś Jordana i Pippena grających w Game 7? 

Pytanie główne, najważniejsze brzmi: jak pokonać switching defense? Widzimy indywidualne popisy Siakama, widzieliśmy wicher, jaki zrobił TJ McConnell – ci dwaj goście są po prostu mocni w grze 1-na-1. I do gry indywidualnej się to niestety po stronie Pacers sprowadza. Liczba asyst w kolejnych meczach: 

24, 21, 27, 23, 25 – asyst notowali Pacers w kolejnych meczach serii (średnia 24). Ich średnia sezonu to trzydzieści przy czym zauważcie, że obie strony naciskają tempo, więc tych posiadań jest więcej niż w uśrednionym meczu. Obniżona liczba asyst, to jest właśnie pokłosie gry przeciwko switching defense, przymus gry z kozła, pod presją. Tu i tam panowie nadziewają się jeszcze na pułapki, wbiegają w tłum, ich impet z piłką jest stopowany, kozioł przerywany i wtedy naprawdę trudno o sensowną próbę zdobycia punktów. 

Co to jest „spanish pick and roll”?

Nie wiem co Carlisle jest w stanie na tym etapie zaproponować, jeśli chodzi o systemowe rozwiązania. Po przerwie na żądanie w drugiej połowie Game 5. widziałem próbę, dwie w sumie przeprowadzenia hiszpańskiej wersji pick and rolla.

Co to jest Spanish Pick and Roll? Wysoki stawia zasłonę kozłującemu, roluje w dół, a jego obrońca, tegoż rolującego jest dodatkowo podsłaniany z dołu, zza pleców przez strzelca, który po postawieniu zasłony biegnie zazwyczaj w górę na łuk. Tego rodzaju wariacja, angażująca bezpośrednio trzech obrońców doprowadza bardzo często do pogubienia krycia. Przykład macie poniżej. Zauważcie co robią biali po pierwszej zasłonie, gdzie jest gracz z numerem trzy, jakie opcje stwarza i jak gubi się obrona:

Thunder? Nie dość że oni Indianę z tą zasłoną początkową wypychają na dziesiąty metr, to jeszcze są w stanie w rytmie i płynności przejąć obie zasłony bez straty tempa ani pozycji! Nabity jak lufa ruskiego czołgu Dort przykleja się do centra, Caruso przejmuje Haliego, idącego z dołu screenera łapie wysoki obrońca. OK, jest to pomysł przynajmniej na zdjęcie Dorta z siebie, ale mismatch z tego żaden. 

Tego rodzaju akcja musiałaby uwzględniać Siakama jako podsłaniającego plecy centra, ale oni Kameruńczyka po prostu zajadą angażując we wszystkie rozwiązania taktyczne. Są na dobrej drodze. 

Pod żadnym pozorem nie wolno dryblerom Indiany przerywać kozła, jak już jadą, to niech jadą do końca, albo wycofują zawczasu. Więcej zdecydowania, jak McConnell w trzeciej kwarcie. Tylko łatwo napisać niż zrobić,  po pierwsze TJ jest znacznie szybszy od kolegów, po drugie on gra 6-8 minut na 100% intensywności i siada, a Hali czy Nembhard dymać muszą cały mecz i istnieje uzasadniona obawa, że spuchną. McConnella też co do zasady Thunder nie respektują jako strzelca dystansowego, idą pod zasłonami, stąd presja, z jaką się mierzy jest nieco inna. 

Co więc zobaczymy w Game 6? 

Siakama, McConnella, Mathurina grających indywidualnie. Turnera i Toppina markujących zasłony, ruszających się bez piłki. w poszukiwaniu otwartej pozycji. Haliburtona (o ile kontuzja łydki mu pozwoli) łamiącego rytm, ścinającego zasłony. Chłopaki mają zakaz odpuszczania rzutowo otwartych pozycji oraz przerywania kozła. Będą się podsłaniać wzajemnie i zmieniać pozycje w nadziei na wykreowanie przewag, pomyłek, błędów. Nic to chyba jednak nie da. 

Pacers musieliby zaliczyć niestandardowo wysoką skuteczność rzutów, taką ocierającą się o anomalię statystyczną, by to zabrać Oklahomie. Oczywiście doceniam kunszt obu stron, ale dla mnie NBA Finals są zakończone. Chciałbym wierzyć, że Indianę stać na (siódmy) mecz o wszystko, ale mam ku temu uzasadnione obawy. Sami rozumiecie. Tu się nawet short-rolla nie da grać, Thunder są za mocni defensywnie. 

Jak to przekładam na typy meczowe? 

Thunder -3,5 punktów 

OKC wygrają minimum czterema punktami, tak sądzę. Mój punkt referencyjny to linia otwarcia u pewnego, konkretnego buka (-5) zaś aktualna przewaga Thunder została przez ludzi wywindowana do 6 punktów, pobieram więc dwa oczka zapasu i zaciskam kciuki. OKC mają spooory margines błędu, grają z coraz większą pewnością siebie i jeśli faktycznie ma to być dynastia, powinna zacząć się jutrzejszej nocy. 

Aaron Nesmith 5+ zbiórek 

Idąc po piłkę spycha rywali z drogi, generuje przewagi, jak i gdzie umie, sporo leci na instynkcie, jest ruchliwy, silny, a zbiórki traktuje ambicjonalnie. To mi wystarczy. Pamiętamy jego szaleństwa zza łuku przeciwko Nowemu Jorkowi. Jeśli tak by się miało zdarzyć, że Thunder na McConnella postawią chwilową strefę, Nesmith wchodzi na parkiet z automatu. Minuty dostanie. Mój model zakłada jego 5.9 zbiórek w czasie 31 minut. 

Pascal Siakam 3+ asysty 

Kameruńczyk to chodzący mismatch, a Thunder tak już mają, że jak im ktoś próbuje wejść w pole trzech sekund to zbiegają się grupą i ktoś wśród rywali stoi wolny. Na dosłownie moment, ale powinno wystarczyć. Ostatecznie trzy mecze to 8, 9 i 9 potencjalnych asyst. Gotuj nam Pascal! 

Bennedict Mathurin 10+ punktów 

Siakam ma za duże obciążenie, na McConnella się przygotują, trzecim najlepiej grającym 1v1 zawodnikiem Pacers wydaje się być właśnie Mathurin. Pamiętajmy, gra z rezerwami, nierzadko kryje go słabszy defensor, jak Aaron Wiggins. W ostatnim meczu gdy Ben miał piłkę na skrzydle, Carlisle krzyczał „go” w sensie „idź” „startuj” „atakuj”. Nie poszło mu, ledwie 2/11 z gry, ale tym razem jest u siebie i stać go nawet na 15-20 oczek. Coach nie ma wyjścia, musi Benowi dać ze dwadzieścia minut, bo inaczej mu ludzie padną. 

OK, możecie to spróbować zagrać solo lub w komplecie, wówczas kurs powinien przekroczyć pięciokrotność stawki. Rejestrując się u naszego partnera BETTERS, wspierasz naszą działalność, dziękuję za uwagę i powodzenia, B

https://www.betters.pl/GWBA