Dzisiejszej nocy miałem przyjemność obejrzeć mecz przedsezonowy pomiędzy Phoenix Suns i Los Angeles Lakers. No widzicie, tak mi tęskno do koszykówki po znakomitym, rewelacyjnym Eurobaskecie, że oglądam co popadnie, nawet sparingi. 

Wygrali ci pierwsi (103:81) przede wszystkim dlatego, że skład wystawili pełniejszy, a przynajmniej bardziej zbliżony do optymalnego. Nie zagrał co prawda Jalen Green (nie doszedłem dlaczego) oraz środkowy Mark Williams, ale po stronie LAL pauzowały największe gwiazdy. LeBrona, Lukę czy nawet Marcusa Smarta, mogliśmy oglądać co najwyżej przy linii bocznej.

James siedział jak posąg, w jednym szeregu, ale możliwie z dala od zespołu, nie odzywał się, patrzył wyprostowany w przestrzeń. Przez cały wieczór brew mu nie drnęła, nawet gdy rodzony syn Bronny po parkiecie „szalał” (8 punktów 1/12 z gry). Jakby się nadąsał, obruszył na coś. No cóż, niezbadane są wyroki i humory królewskie. Luka przy nim to „chłopak z sąsiedztwa”, czyli dresik klubowy, piłka w rękach, pogaduszki i doping. Mniejsza o to. 

Dillon Brooks i Grayson Allen, czyli dwaj solidni „3&D” trafiali rzuty, ponad wszystkimi stał i wciąż stoi Devin Booker (24 punkty 7 asyst), który zwłaszcza w drugiej i trzeciej kwarcie był „po swojemu” bardzo napastliwy, agresywny ofensywnie. W ekipie „złota i purpury”? Co najwyżej Austin Reaves zademonstrował, że umiejętności indywidualne ma na wysokim poziomie (20 punktów 6/11 z gry 7/7 FT). 

Przeraziłem się za to debiutującą w zespole postacią DeAndre Aytona. Po pierwsze miękki okazał się niebywale, bo mu nawet po przejęciu krycia przez niższego o głowę obrońcę, trudno było dograć piłkę. Lakers chcieli go wyeksponować, szukali podaniem, ale umówmy się, że gra tyłem do kosza, to nie jest mocna strona tegoż zawodnika. Jak już parę razy otrzymał piłkę i chciał się z nią przedostać bliżej obręczy, każdorazowo kozioł mu uciekał albo równowagę tracił. Innym razem jakiś półhak nerwowy się pojawił, ale no sami zobaczcie… przecież ten cały Ighodaro traci do niego z dziesięć kilo oraz sześć sezonów doświadczenia… 

Dramat ludzki, bo oto okazuje się, że bez udziału wysokiej klasy playmakera, który mu poda, wyłoży piłkę na talerzu, a najlepiej loba nad obręcz, sam w sobie Ayton ofensywnie zagrożenia nie stanowi. Zresztą słyszycie na powyższym nagraniu co do niego czuje były kolega z drużyny Devin Booker. Pogardliwe „hell nah” słychać aż za dobrze.

Miałem nie narzekać… w zasadzie tu nie ma co narzekać, tu się należy śmiać. Pierwszy numer draftu, na plecach wielki napis „Dominayton”, a wiecie co on powiedział po zakończeniu spotkania?

Dlaczego tylko jeden punkt? Chciałem pokazać zespołowi, że jestem bardziej zaangażowany w obronę niż w atak. Nie przyszedłem tu dla statystyk. Będę robił to, o co Lakers mnie poproszą [Ayton]

Haha, zespół nie potrafił nic skleić w ataku (81 punktów!) próbowali więc uruchamiać centra, ale się nie udało, bo ten „się skupiał bardziej na obronie”. Nie no, ludzie, są granice. I tak, Luka zrobi z niego maszynę do double-double, gość jest agregatem do zbiórek defensywnych, ma też sprawność by zbić piłkę rzuconą w powietrze, ale to nie jest i nigdy nie będzie mistrzowski gracz. To jest najgorszego sortu leser żyjący w świecie własnych wyobrażeń. 

Inna rzecz, że jak wystawiasz środkowego z takim bball IQ, a obok dwóch skrzydłowych kompletnie bez rzutu (Vanderbilt i LaRavia) to możesz liczyć co najwyżej na indywidualne popisy. Wciąż, lepszą energię niż Ayton wnieśli na parkiet zmiennicy Jaxson Hayes czy Christian Koloko.

No i cóż, moje pierwsze wrażenie odnośnie Lakers 2025/2026 jest następujące: oni do ciemnej jamy ciała zajadą, a nie po mistrzowski tytuł. Obym się mylił! Pozdrawiam, szczególnie jak zamówiłeś moją książkę, bo jak nie, to nie. B

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/

Patronami tegoż krótkiego, sobotniego, deszczowego odcinka są D.Kapa oraz K. Olechowski – kłaniam się, dziękując za uwagę.