Dzień dobry GWBA Familia. Nie mam pomysłu na wstępniak, tym razem musicie mi wybaczyć. Nie śpię, bo oglądam NBA po nocach, a gdy skończę, wtedy zazwyczaj wstaje słońce. Patrzę sobie na nie, jak wschodzi na pomarańczowo i czerwono i myślę, że… chciałbym bardzo, abyście przeczytali moją książkę, haha. Dziękuję za wszystkie nadesłane fotki „I Love This Game 2”.

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/

NBA standings (stan na 13 listopada)

Mistrzowie świata z Oklahomy podejmowali dziś w nocy Lakers, na miejsce stawili się Luka Doncic, Austin Reaves i cała grupa zadaniowa. Przy okazji, LeBron James, nasz dziadunio koszykarski ponoć też już wznowił full-kontaktowe treningi i wraca do stanu używalności. Rwa kulszowa złapała go ponoć w połowie lipca i nie chciała puścić. Stracił sporo czasu, wydolności, ale jeśli wraca, to znaczy, że już się fizycznie ogarnął i nie zdziwi mnie tomahawk slam albo chase-down block w pierwszym rozegranym meczu. Jednak do rzeczy, jak to się mówi…

Mistrzowie świata z Oklahomy pokroili dziś w nocy Lakers na male kawałeczki, tam nie było cienia wątpliwości, że goście mają jakiekolwiek szanse na zwycięstwo czy nawet nawiązanie walki. Nawet geniusz basketu Luka Doncic skapitulował. Cały czas pod presją, brak komfortu, nieustanna walka z ekstra obrońcą wkładającym mu łapy w kozioł, siedzącym na biodrze, przecinającym próby podania. 

121:92 to wynik końcowy. Shai Gilgeous Alexander zaliczył 30 punktów 9 asyst i 5 zbiórek. Jego zespół wciąż występuje bez All-Stara Jalena Williamsa, bilans gier wynosi 12-1 (jedna porażka, dwoma punktami, w meczu wyjazdowym rozgrywanym dzień po dniu, bez Holmgrena, Caruso, J-Duba) z czego SGA siedem razy (!!) miał już wolne w IV kwarcie. 

Powiem inaczej, dominacja Golden State Warriors w 2016 roku (73-9) czy Chicago Bulls w 1996 roku (72-10) za parę miesięcy może być jedynie bladym wspomnieniem w obliczu dominacji OKC Thunder w 2026 roku. Jeśli zachowają zdrowie, obejdzie się bez poważnych kontuzji, oni poprawią rekord sezonu regularnego. Są jak maszynka do mielenia mięsa, nieistotne jak mocno odpala przeciwnik w pierwszej połowie, intensywność, którą proponują po obu stronach jest dla reszty NBA zwyczajnie nie do udźwignięcia. 

Lakers do przerwy mieli 38 punktów i litościwie pozwolono im podciągnąć wynik w drugiej połowie. Thunder wymusili dwadzieścia strat i pomimo FATALNEJ, po raz kolejny, skuteczności rzutów dystansowych, gromią kolejnego rywala. Statystyki po trzynastu rozegranych meczach mówią jasno, mistrzowie mają elitarny pressing na piłkę oraz transition defense:

• 1. miejsce w NBA: najwięcej punktów w lidze po stracie rywala
• 2. miejsce w NBA: w punktach traconych po stracie własnej
• 1. miejsce w NBA: najmniej punktów traconych po ponowieniu akcji przez rywala
• 1. miejsce w NBA: najmniej punktów traconych z kontry 
• 1. miejsce w NBA: najmniej punktów traconych w polu trzech sekund 

Umówmy się też, że Thunder są poza czyimkolwiek zasięgiem w tym sezonie. Jedyny zespół, który może im realnie zagrozić w serii playoffs to Denver Nuggets grające na 100% możliwości.  Tutaj jednak znaczącej poprawie musi ulec obrona, oraz zakończyć proces integracji Camerona Johnsona. 

Dzisiejszej nocy Nuggets grali z sypiącymi się Los Angeles Clippers. Tyronn Lue zdecydował, że nie będą podwajać Jokera, więc ten nie czekał na rozwój wydarzeń: 55 punktów 12 zbiórek 6 asyst 18/23 z gry 14/16 FT oraz +28 wskaźnika plus/minus. Czego nie chwycił, kończyło w koszu, każdy jeden manewr na czwartym metrze albo niżej. Clippers próbowali szarżować, w drugiej kwarcie młodzi przydali energii, z kopa weszli. Jordan Miller i Kobe Sanders (leję z tych imion) wspólnie zaliczyli 8/14 zza łuku, więc do przerwy były szanse, widoki na zwycięstwo.

Denver po przerwie spięło kable, trzecia kwarta zakończyła się wynikiem 43:22 i można było sobie podziękować za spotkanie. W czwartej jeszcze Bogdanovic czy Brook Lopez trafili parę razy, ale to była kosmetyka. Nuggets są nie tylko świetnie poukładani ofensywnie, ale w porównaniu z zeszłym sezonem, mają kompetentnych zmienników na każdej pozycji. 

Wiecie jak wyglądają ich mecze? Joker patrzy co im dają, nie rzuca się, nie fauluje, nie podkręca tempa, bo wie, że na przestrzeni stu posiadań piłki z obu stron, ich superior „shot quality” i tak ich wyprowadzi na prowadzenie. Ideą jest czytać grę, ograniczyć straty i egzekwować. Bilans 9-2 potwierdza słuszność tych założeń. 

Indywidualnie to najlepszy koszykarz na planecie Ziemia w tym momencie. W tym sezonie nowością jest kondycja, biegi od kosza do kosza. Pracował przez lato z federacją Serbii, ma zdrowie i to widać! 

Wracam myślami do przedwczorajszej kolejki NBA, ależ tam było emocji!

-> Desmond Bane skończył Portland fenomenalną trójką, wbitą wraz wybrzmieniem końcowej syreny. Na wyjście do piłki i złożenie się miał ledwie 1.9 sekundy. Piłka wpadła czyściutko, a on sam lepiej się fanom w Orlando przypucować nie mógł, hehe. 

-> Daniss Jenkins na 1.3 sekundy do końca, trafieniem za trzy doprowadził do dogrywki w meczu Detroit (i pozwolił zachować serię zwycięstw). Kto? Drugoroczniak taki, z długimi włosami, pominięty w drafcie, hehe. Pistons są obecnie tak rozorani przez kontuzje, że w tym samym meczu Cade Cunningham musiał oddać 45 rzutów do kosza! Zawody skończył z linijką 46 punktów 12 zbiórek 11 asyst 5 przechwytów na 14/45 z gry. Po drodze mocno sfaulowany, rąbnął talerzem biodrowym o parkiet, więc dziś w nocy dali mu wolne. 

Ale to wyżej to i tak blade jeśli popatrzycie na końcówkę meczu Cleveland versus Miami. Najpierw desperacką próbą Donovan Mitchell trafił na remis. Wyrwał ofensywną zbiórkę z rąk kolegi DeAndre Huntera, pobiegł w kierunku narożnika, obrócił się przez ramię i pod presją trzymetrowego Kel’ela Ware’a trafił arcy trudną próbę. Migawki pokazały, że nadepnął na linię końcową, ale był taki tumult i emocje, że nikt tego nie sprawdził. 

Na szczęście „ball don’t lie”. Heat wzięli czas, do rozegrania zostało 0.4 sekundy więc teoretycznie granica, w której można piłkę złapać i rzucić. Rozegrali wariację tzw. elevator screen, czym tak zmylili obronę Cavs, że Andrew Wiggins poleciał sam na sam z koszem na alley-oop. Przepięknie rozrysowane, prawdziwy majstersztyk pana trenera Erika Spoelstry, zobaczcie proszę: 

Widzicie play design? Norman Powell leciał między dwóch kolegów, którzy mogli za nim „zamknąć drzwi” jak windzie (stąd nazwa „elevator screen”, często grana za czasów młodszego Stepha Curry w Golden State), ale zamiast tego, Norm przeleciał luźno, a panowie podwoili się wzajemnie. Piękna akcja, przyznacie. 

Jeśli jeszcze o Miami mówimy, to czy zdajecie sobie sprawę, że grają wciąż najszybsze tempo akcji w NBA? A ponieważ nadal nie gra Tyler Herro, a Bam Adebayo doznał kontuzji dużego palucha u nogi, szefem ofensywy jest sprowadzony z Los Angeles kolega Norman Powell. Żeby nie być gołosłownym: średnie sezonu to 24.8 punktów przy 47% zza łuku. Mało tego, amerykańscy naukowcy wyszukali taką statystykę:

1. Norm Powell 196 punktów po pierwszych ośmiu meczach w trykocie Heat
2. LeBron James 165 punktów
3. Alonzo Mourning 163 punkty
4. Jimmy Butler 150 punktów

Clippers muszą sobie pluć w brodę, puścili go na South Beach by móc podpisać zwolnionego z Phoenix, pana Bradleya Beala. Ten wygląda, a w zasadzie wyglądał tragicznie: 18/48 z gry, 5 zbiórek, 10 asyst i 9 strat w sumie, w sześciu rozegranych meczach. Wczoraj dowiedzieliśmy się, że z powodu mikropęknięcia biodra BB wypada do końca sezonu. 

Myślę zasadniczo, że NBA ma problem z ludźmi, którzy przez parę sezonów w swym prime, w sprzyjających warunkach, robili „ponad stan”. Wielu jest przepłaconych, wyliniałych kocurów, którzy nie wnoszą i nie wniosą już wiele pozytywnego do zespołu… wśród nich m.in. Bradley Beal, Klay Thompson, Khris Middleton czy Paul George. Tutaj została już tylko emerytura.

Golden State Warriors grają poniżej poziomu oczekiwań (6-6) i co gorsza, trwają wewnętrzne spory. Kozłem ofiarnym znów zrobiono Jonathana Kumingę, którego dobry vibe z początku sezonu już dawno uleciał. Nikt nie mówił wprost, ale z wypowiedzi dało się wywnioskować. JK dostało się, bo nie współpracuje, nie kuma poświęceń, na jakie idą wszyscy dookoła i częstokroć (zwłaszcza pod presją) zdarza mu się być samograjem w ataku albo wyłączyć myślenie w obronie. W środową noc panowie spotkali się z OKC i wiadomo, przegrywali czterdziestoma po trzech kwartach, nie mając NIC do powiedzenia. 

Bulter oddał trzy rzuty, Stephenowi nie siedziało, Green w kilkanaście minut był już na limicie fauli, płuca paliły, popełniali straty (w sumie dwadzieścia) i zaczęło się wytykanie palcami. W kolejnym meczu Kuminga grał już z ławki, a panowie siłą woli odrobili straty i pokonali młode San Antonio 125:120. To dziś w nocy. Jimmy (28 punktów 6 zbiórek 8 asyst) i Steph (46 punktów 13/25 z gry) ambicjonalnie podeszli do wyzwania, punktowali pięknie, a ich wzajemne off-ball screens naprawdę robią robotę. Draymond natomiast wykonał tytaniczną pracę w obronie przeciwko 25 centymetrów wyższego Victora Wembanyamy. Brawo dziadki!

Orlando dziś w nocy zafundowali Knicks pierwszą porażkę u siebie, pod nosem fanów Madison Square Garden. Dzień po dniu gospodarze wyglądali kiepsko, rzuty płaskie, wolni na otwartej przestrzeni. W roli głównej wystąpił „nasz człowiek” Franz Wagner, autor 28 punktów 9 zbiórek i 4 asyst. Grając w parującej masce na twarzy, z naruszonym parę dni temu nosem, zademonstrował, że to talent mistrzowskiej próby, któremu nie robią jasne światła MSG. Wszystko to pod nieobecność Paolo Banchero, który poskarżył się na ból w pachwinie i prewencyjnie opuścił parkiet. Będzie musiał odpocząć parę dni, to na pewno. 

Nie uważam, aby z Townsem i Robinsonem na pozycjach podkoszowych Knicks kiedykolwiek było stać na tytuł, ich drop coverage jest boleśnie przewidywalne, ale wschodnią mapę w tym roku wygrać mogą. Jalen Brunson w meczach o stawkę wciąż będzie oddawał po 25+ rzutów, ale taki już jego urok.

Kończę, nie? Życzeniowo patrząc, chciałbym aby Detroit Pistons wystarali się o transfer Jarena Jacksona Juniora, który byłby perfekcyjnym uzupełnieniem dla Cade’a oraz Jalena Durena. To, oraz przenosiny Pelicans z Nowego Orleanu, przy jednoczesnym, obowiązkowym zwolnieniu Williego Greena. 

Aha, no i jeszcze zaorać Sacramento Kings, wszystkich powyżej trzydziestki wysłać na przymusową emeryturę. Skład, który zmontowano w stolicy Kalifornii to zniewaga dla kibiców koszykówki. Dziś w nocy pozbawieni Trae’a Younga Hawks wbili im 133 punkty. Tam nie ma cienia obrony! Pelicans, Kings, Wizards, Pacers to gwarancja festiwalu strzeleckiego po stronie rywali. Brak jakichkolwiek adjustments w trakcie meczów bądź obrona strefowa tak nieumiejętna, że zęby bolą. 

Dallas Mavericks ostatecznie zwolnili wzgardzonego Nico Harrisona. Typ zaorał zespół, który półtora roku temu grał w NBA Finals. Serią feralnych decyzji kadrowych doprowadził do upadku morale po stronie kibiców, którzy od wielu miesięcy domagali się jego dymisji. O czym mowa?

• wymienił Kristapsa Porzingisa za Spencera Dinwiddie i Davisa Bertansa
• wymienił pick I rundy draftu za Christiana Wooda
• pozwolił odejść Jalenowi Brunsonowi we free-agency po tym jak ten robił 21.6 punktów w playoffs
• wymienił Lukę Doncica na Anthony’ego Davisa i Maxa Christie
• dwa dni później wymienił Quentina Grimesa na Caleba Martina

Do tego doszły kontuzje Kyrie, AD, Lively’ego i nawet „cud” ze zdobyciem Coopera Flagga w drafcie, nie uratował jego stołka. Gość zarzekał się, że wkrótce jego wizja zacznie przynosić efekty, ale tłumacząc się po drodze, zademonstrował jedynie, że nie czuje tematu ewaluacji graczy w dzisiejszym baskecie, ani nie zna historii. Kolejny prominentny menedżer, którego głowa właśnie spadła. Nawet jeśli nie wszystkie decyzje były „autonomiczne”, rozumiem że pewnym dyskomfortem może być praca dla kasynowych moguli, czyli rodziny Adelsonów, to jednak gdzie mu do najlepszych w fachu GM-a, sami przyznacie. 

Patronami odcinka są Betula Sylvestris, Michał Machał, Brzoznik, Janusz Nagalewski, Jan Tattoo oraz Karol Lew – dziękuję Panowie, kłaniam się! Bartek Gajewski