Zaczynam od wieści najsmutniejszej. Cade Cunningham, gwiazda młodego pokolenia, a zaraz jeden z czołowych kandydatów do statuetki MVP w tym sezonie, ma zapadnięte płuco i opuści kilka najbliższych tygodni gry, o ile już na dobre nie zakończył tegorocznych rozgrywek. 

Detroit Pistons są w przysłowiowej dupie. Nie ma takiej siły, takiego układu boiskowego, którym mogliby absencję Cunninghama pokryć. Zespół słynący z zadziornej obrony i fizycznej prezencji podkoszowej, będzie miał katastrofalne problemy w ataku, toteż wszelkie aspiracje dotyczące wyniku, należy odłożyć na przyszłość. 

Pytanie nadrzędne, co się stało? Jak do tego doszło? Początkowo myśleliśmy, że to „sztywnienie pleców” bowiem wszelkie przypadłości związane z płucami odczuwalne są zwłaszcza na plecach. Świętej pamięci mego ojca też bolały plecy zanim się okazało, że to nowotwór płuc. Dlatego nie ma co lekceważyć Panowie! Piszę dla przestrogi, gdy „przewianie” nie przechodzi, a ból nie ma raczej związku z treningiem / mięśniami. 

W każdym razie, oglądałem Cade’a w niedawnym meczu z Waszyngtonem gdy się nagle okazało, że chłop po niegroźnie wyglądającym upadku zszedł do szatni i już na plac nie powrócił. Taki twardziel, coś mi nie pasowało od razu. Oto zapis zdarzenia, przyznacie, że totalnie niegroźna sytuacja jakich pełno w meczach: 

This was the incident that led to Cade Cunningham’s collapsed lung.

Wishing him a speedy recovery ❤️‍🩹

pic.twitter.com/eeejbN8C9B https://t.co/cO0j5RC0Ng

— NBA Fantasy Bible (@NBAFantasyBible) March 19, 2026

Pistons mają nadzieję, że rekonwalescencja Cade’a zakończy się przed końcem rundy zasadniczej, ale sami powiedzcie: jaką wartość ma koszykarz NBA przy półtoramiesięcznej absencji treningowej, który ma z bomby wejść na intensywność playoffs? Szkoda, szkoda, szkoda. Przejdźmy może do opisu nocnej kolejki meczów. Część przemyśleń skrobałem na bieżąco, więc wybaczcie przeskoki czasu i formy.

60:24 (!!!) prowadzą do przerwy mistrzowie NBA z ekipą nowojorską. Brooklyn Nets chyba nieco przesadzili i za bardzo rozrzedzili talent w zespole. Na to jeszcze nałożyły się kontuzje, zmęczenie materiału oraz przemożna chęć tankowania. Aż przykro się patrzy, wygląda to jak rzeź niewiniątek. Jakby grupa juniorów starszych przyjechała na seniorski turniej przy czym wcale nie chodzi o rozmiary, dojrzałość fizyczną, ale doświadczenie, znajomość ról i miejsc na parkiecie, zgranie, ułożenie, zdecydowanie oraz, oczywiście: przewagę talentu.

To naprawdę jest przesada. Każdy profesjonalny zespół koszykówki, który nie może do przerwy zdobyć 25 punktów, powinien otrzymać karę. Następny domowy mecz powinien zostać rozegrany przy pustych trybunach, a kasa za bilety zwrócona ludziom. Ewentualnie właściciel, menedżerowie i trener winni wyjść na środek i przedstawić ludziom plan naprawczy. Kibice zaś mogliby w nich rzucać pomidorami, haha. 

OKC wygrali ostatecznie 121:92, litościwie spuścili nogę z gazu w drugiej połowie. W czwartej kwarcie po placu biegali gracze z zaplecza. Shai Gilgeous Alexander trwał na boisku dopóki nie zdobył swych przydziałowych 20 punktów. Zajęło mu to 28 minut, trafił 8 z 9 oddanych rzutów, dokładając przy tym 6 asyst. 

Co dalej z Brooklynem? Desperacko potrzebują topowego wyboru draftu. Aktualnie legitymują się trzecim najsłabszym bilansem w lidze, więc szanse zmaksymalizowali. W zeszłym sezonie nie do końca chyba wiedzieli czy chcą grać czy tankować i się przejechali. Ósmy wybor przyniósł Egora Demina, którego w tej sieczce zwanej drużyną nawet nie sposób obiektywnie ocenić. Młody zakończył już swój sezon, doskwiera mu rozścięgno podeszwowe. Upierdliwy temat, ale szczerze myślę, że to zwykły pretekst.

Jeremy Sochan podoba mi się coraz mniej. Na poniższym filmiku widzimy jak Polak szczypie w sutek Jalena Brunsona. Gwiazdor ekipy wyraźnie nie jest zadowolony, nie dowierza. Nie jestem pewien jak to zinterpretować. Dotychczasowy dorobek Jeremy’ego w zespole Knicks to: 

• 15 punktów
• 13 zbiórek 
• 5 asyst
• 5 przechwytów
• 7/13 z gry 
• 0/3 rzuty zza łuku
• 58 minut
• W JEDENASTU SPOTKANIACH

Optymista powiedziałby, że to daje 9.3 puntków 8.1 zbiorek oraz 3.1 asyst w przeliczeniu na 36 minut, a więc na „zadaniowca” super. Tego się trzymajmy. Pal sześć, że mechanika rzutu wciąż wygląda jak u kogoś z porażeniem nerwowym. 

Jeremy Sochan szczypie sutek Jalena Brunsona.
Nie jestem pewien jak to zinterpretować. pic.twitter.com/sYFX847V9D

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) March 19, 2026

To nie wszystko, przebrzydle tankujący Pacers zezwolili w nocy Portland na zdobycie 79 punktów… do przerwy. Już widzę, że nici z zakładu, który Wam podałem. Julius Randle asysty zrobił do przerwy, ale Deni Avdija, który miał wziąć na wstrzymanie, zamiast tego włącza turbo i wymusza kolejne faule. 

No widzicie, tak mocno leciał, że w czwartej kwarcie spuchł całkowicie, zesztywniał i całą zaliczkę punktową Portland zaraz gospodarze odzyskali. Szkoda gadać, dość, że Donovan Clingan od startu wyglądał jak Wilt Chamberlain: 28 punktów (rekord kariery) 13 zbiórek 2 bloki 3/5 zza łuku. Oto jest strażnik obręczy, każdej nocy największy chłop na placu, który od jakiegoś czasu sieje trójki jakby to był trening. No bo co mu zrobisz? Kiść ma miękką, piłkę ciągnie z pułapu 270 cm. 

Boston też już dwudziestoma leje Golden State, którymi od wielu kolejek przewodzi Gui Santos. Fajny strzelec, warto zwrócić uwagę. Wiele się zmieniło, nowe twarze pojawiły w ekipie Steve’a Kerra, ale środka wciąż bronią nieźle. Draymond Green i Kristaps Porzingis jako duet mają uważam potencjał choć może się tak stać, że dłużej już ze sobą nie pograją. Dom spokojnej starości: Curry – Butler – Porzingis – Green – Horford. Myślicie, że wszystkich „weteranów / ozdrowieńców” zobaczymy w barwach Warriors w przyszłym sezonie? I czy wciąż zespół będzie prowadził Steve Kerr? Tyle pytań, tak mało odpowiedzi. 

Tymczasem przed własną publicznością Boston leje ich (120:99) bez pytania. Brown, Tatum, Pritchard, Garza w szczególności. Panowie zdobywają odpowiednio 32, 24, 19 i 15 punktów, dokładając kolektywnie 23 zbiórki oraz 14 asyst. Teraz, wiele widziałem ostatnio wpisów wyśmiewających Draymonda Greena. To dla Waszej informacji, Dray to wciąż elita jeśli chodzi o straż obręczową. Skrzydłowych przejmuje, kryje na wysokim poziomie. Żeby nie być gołosłownym, jak wypadli przeciwko niemu… aha: 

• Jaylen Brown naprzeciw Draymonda zalicza 1/6 z gry, koledzy pomagają mu go ściągnąć z biodra
• Jayson Tatum 0/2 z gry, w ogóle nie próbuje atakować czując oddech Greena

Draymond ma natomiast coraz większy problem z szybkimi rywalami, dynamika zdecydowanie osłabła z wiekiem i już go ludzie pokroju Pritcharda kroją 1v1. Payton Pritchard to jest uważam absolutny top NBA jeśli chodzi o grę jeden na jeden, to znaczy mam na myśli ofensywne jego zdolności: technikę, zręczność, refleks, zmiany tempa i wachlarz zwodów. Na minimalnej przestrzeni taki niziołek, ale zawsze znajdzie sposób by oddać rzut. Green przejmował go kilkukrotnie, Payton wkleił mu 3/3 z gry! 

Raptors skroili Bulls trzydziestoma. Do przerwy prowadzili różnicą 27 punktów. Fizycznie stłamsili gospodarzy. Bulls to kolejna ekipa zmierzająca ku draftowi. Potrzebują wsparcia na każdej możliwej pozycji. Jedyne warte zachowania postaci to Matas Buzelis i Josh Giddey. W zespole Toronto siedmiu graczy notuje dwucyfrowy wynik punktowy. Wciąż nie wierzę w Brandona Ingrama jako lidera ofensywy w playoffs. Doceniam natomiast walory Scottiego Barnesa jako obrońcy. Jeśli na zachodniej stronie mapy Victor Wembanyama nie spełni formalnego wymogu rozegrania 65 meczów, to właśnie Scottie powinien moim zdaniem sięgnąć po statuetkę DPOY. Chłop robi różnicę, sięga piłki i blokuje ludzi w kluczowym akcjach. W zależności od zapotrzebowania, zamyka ludzi, zbiera, pcha się pod obręczą. 

Wolves ograli Utah 37 punktami. Absencja bramkostrzelnych Anthony’ego Edwardsa czy Naza Reida nic nie zmieniła. Tak samo, fizyczność i przewaga talentu. Rudy Gobert powetował sobie ostatnie nieudane występy: 21 punktów 12 zbiórek 2 bloki. Ayo Dosunmu szaleje z piłką i bardzo się do Minnesoty fajnie wpisał, bo to samograj, bardzo sprawny, potrafiący biegać i bronić. Zgodnie z oczekiwaniami, Julius Randle kontrolował tempo robiąc za wysokiego playmakera w ataku pozycyjnym (21 punktów 8 asyst). Każdy, kto cokolwiek z piłką potrafił, miał używanie. Mecz do zapomnienia. Utah należałoby relegować z ligi. 

Pelicans polecieli z Clippers (124:109) bo tak im siadły tróje. Kawhi Leonard (25 punktów 8 zbiórek 9/12 z gry) nie wyciągnął zespołu za uszy tym razem. Zdaje się, że nazbyt dużo kosztowało chłopaków niedawne spotkanie z San Antonio i pogoń, którą przypuścili w czwartej kwarcie. Ben Mathurin nie wystąpił z powodów przeciążeniowych właśnie (mowa jest o urazie dużego palucha u nogi) i jego iskry, pchnięcia zabrakło w drugim składzie. 

To właśnie spadek jakości rezerw, obniżenie notowań w drugiej kwarcie kosztowały LAC ten mecz. Isaiah Jackson jest za mały jako center. Fajny, sprawny chłopak, świetnie zbiera, ale w niektórych matchupach niegrywalny. Dość napisać, że panowie Missi i Matkovic zebrali 16 piłek w ataku! 

Jedenastą z rzędu wygraną odnieśli ATL Hawks, tym razem rywalem byli Mavericks. Jak zwykle, czołowa działa Cooper Flagg i Naji Marshall ograniczone i ogromna przewaga dynamiki, 72 punkty zdobyte w sferze podkoszowej. Mavs wciąż grają bez centra w wyjściowym składzie, co goście przyjęli z pocałowaniem rąsi. Siedmiu graczy z dwucyfrową zdobyczą punktową. 4/5 zza łuku będącego w znakomitej formie Nickeila Alexandra Walkera oraz Jonathan Kuminga trafiający przez całe boisko. Chciał podać, wyszło samo. Zobaczcie:

Grizzlies nieoczekiwanie biją Denver Nuggets (118:125). Joker (29/14/9) zmęczony, nie chciało mu się wchodzić w box out. Myślał pewnie, że w końcu Memphis sami się pozamiatają i wystarczy czekać na błędy. 

Jakbyście nie wiedzieli albo nie pamiętali, jestem największym fanem Ty Jerome’a! Co ten gość ma za ciąg na zdobywanie punktów oraz jaki rzut! Sztab szkoleniowy tnie mu minuty jak tylko może, ale gdy tylko ma możliwość wstąpienia na plac, efektywność trzyma kosmiczną. Trzynaście meczów rozegrał od powrotu po kontuzji i w średnim czasie 22.3 minut notuje uwaga: 

• 20.2 punktów 5.7 asyst 3.1 zbiórek przy 42.5% zza łuku! 

Denver gra dzień po dniu, liderzy (Jamal Murray chodzący trup) potrzebują przerwy, odpoczynku, to widać po poziomie energetycznym. Młodzi rywale kręcą kółka wokół nich, wyprzedzają na wolnej przestrzeni, nie chcą przestać trafiać do kosza. Brak dwójki skrzydłowych (Gordon i Watson) niczego nie tłumaczy. W drugiej połowie trener David Adelman grał siedmioosobową rotacją, no nie… Efekty: 

• Grizzlies oddali osiem rzutów z gry więcej.
• Wymusili aż 32 rzuty wolne.
• Popełnili o dziewięć strat mniej.
• 29 punktów wygarnęli Nuggets z samego kontrataku. Kurtyna.

Na sam koniec kolejki bili się jeszcze Rockets z Lakers. To taki dwumecz, jakich wiele ostatnio w sezonie regularnym NBA. Oszczędza się na paliwie odrzutowym, ogranicza koszty transportu i zachowuje energię zawodników, którzy nie muszą cały czas po Stanach latać. Zarówno ten poniedziałkowy, co wczorajszy mecz rozgrywane były w Houston. I co? Ponownie wygrali Jeziorowcy (124:116) choć tym razem na parkiecie zobaczyliśmy Alperena Senguna (27 punktów 10 asyst). 

Ime Udoka pozwolił by Luka Doncic grał sobie 1v1 przez całą noc. Nie podwajał, nie ustawił strefy, niczym nie zaskakiwał. Nie próbował wyjąć Słoweńcowi piłki z rąk. Jego ludzie mieli „grać mocniej”, co (kolejny raz) przywiodło mi na myśl Doca Riversa. Luka zaliczył 40 punktów 9 zbiórek i 10 asyst. Trafił 7 z 17 oddanych trójek, większość to tradycyjne step-backi. 

Spacing Rockets przeżywa katusze, kolega Tari Eason w dziewięciu meczach marca zalicza 1/28 zza łuku. To już trzech non-shooterów w piątce. Lakers potrafili to wykorzystać, ponownie naciskali KD (18 punktów przy skromnym 7/11 z gry). 

Jednak największym zaskoczeniem jest kolejny SUPER EFEKTYWNY występ LeBrona Jamesa (30 punktów 13/14 z gry) który wygląda jakby wpadł do kociołka Panoramixa, niesamowicie biega, skacze głową do obręczy i z premedytacją wykorzystuje swe siłowe przewagi. Ostatnia akcja, po nieudanej próbie przechwytu Turka oraz lobie Luki…. ludzie nie powinni robić takich rzeczy mając 41 lat! Polecam, zobaczcie:

Na koniec, po całkiem niezłej nocy w grupie typera (choć bardzo szkoda akurat tego Avdiji, nie popisałem się w tym wypadku, mówię uczciwie) przychodzę z dwoma kolejnymi typami na dzisiejszą noc w NBA. Jak zawsze, moja propozycje możecie zagrać na BETTERS, po uprzedniej rejestracji:

https://www.betters.pl/GWBA

Marcus Sasser ponad 1.5 trafień za trzy przeciwko Washington Wizards.

W meczach, których grał minimum dwadzieścia minut, a to pewnik po kontuzji Cunninghama, linię przekraczał w sześciu z ośmiu meczów. Oddawał średnio sześć trójek, więc dwa razy tyle niż wynosi jego średnia sezonu. Wizards fatalnie kryją łuku, zwłaszcza w tranzycji, a Sasser to gość podobny stylem do Malika Beasleya, lata do kontry pasem bocznym, szuka pozycji. Pistons bardzo potrzebują spacingu, chcą grać szybko, a jednocześnie nie mogą sobie pozwolić na grę podstawą po 35+ minut, ponieważ kolejnego dnia znów grają mecz, tym razem z Golden State. 

Kyle Filipowski minimum 3 asysty przeciwko Milwaukee Bucks. 

Znakomity technicznie, myślący środkowy potrafiący grać akcje dribble-handoffs, które w zderzeniu z obroną strefową Milwaukke będą bardzo potrzebne gdy nie będzie można punktów nabiegać. Minimum trzy asysty zaliczał w pięciu z sześciu ostatnich meczów, w których nie występowali Nurkic, Markkanen, Kessler, Jackson Jr czy rozgrywający Keyonte George. Talent w ekipie Salt Lake City mocno rozrzedzony, trzeba rzeźbić, grać przez środkowego. Średnia wynosi siedem potencjalnych asyst „Flipa” we wskazanych meczach. Wczoraj dał cztery przeciwko Minnesocie. Aha, ostatnim razem wkleił Bucks 6 asyst. 

Oba typy kleję na BETTERS otrzymując kurs 2.81 i czuję w kościach, że tym razem się nie zawiodę. To nie są oczywiste typy, długo nad nimi siedziałem, jakby co. Kto ufa i idzie za mną, zapraszam tutaj: https://www.betters.pl/GWBA

Dobrego dnia, Patronami odcinka są Brzoznik oraz T Grzybowski – kłaniam się Panowie! B