Witam serdecznie i  życzenia wytrwałości składam na Wasze ręce przy poniedziałku. Zapraszam na przegląd weekendu w lidze NBA. Nazywam się Bartek Gajewski, a to są GWBA, czyli gwiazdybasketu.pl artykuł numer 10 007. 

Swoją drogą dziękuję za życzenia, słodko-gorzkie predykcje na temat przyszłości no i Wasze zamówienia. W zeszłym tygodniu przedstawiałem merch przygotowany z okazji jubileuszu. Już za parę dni GWBA kończy piętnaście lat i to jest właśnie owy jubileusz. Zapraszam jeśli chcecie to uczcić z nami. Możecie się przy okazji zaopatrzyć na przykład w pierwszorzędnej jakości bluzę. Zamówienia zbieram do dziesiątego kwietnia:

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/

Nasamprzód lecą Orlando Magic, którzy minionej nocy wysłali trenera Jamahla Mosleya na bezrobocie. To znaczy, do zwolnienia jeszcze oficjalnie nie doszło, rzadko zdarza się (ale się zdarza!) aby tuż przed playoffs dziękować głównemu coachowi, ale jasnym jest dla mnie nadchodzące zwolnienie tegoż szkoleniowca.  Temat wieszczę od dawna i nie traktuję tego jako przemądrzanie, ale powtarzającą się, nawracającą namolnie obserwację. 

Po pierwsze, „łap piłkę i biegaj” to nie jest żaden pomysł na ofensywę, bo tak mogą grać zespoły „studenckie”, względnie tankowce zatrudniające młodzież do lat dwudziestu i pięciu. W ataku pozycyjnym Orlando Magic to kpina, bardzo siermiężne sety ofensywne oparte na… no i właśnie nie wiadomo czym:

• izolacjach Paolo Banchero? (w których ten zalicza żałosne 38.5% z gry)
• pick and rollu Desmonda Bane’a?
• grze na siłę, na faul? 

Magicy są przeciętni w każdym aspekcie ofensywnym, przeciętni i nieskładni do tego stopnia, że w trakcie sezonu zdarzało mi się oglądać Franza Wagnera oddelegowanego do stania na łuku i oddawania stacjonarnych trójek. Rozumiecie, transcendentny talent biegowy, najlepszy 'closeout attack’ w lidze stoi w rogu i czeka, aż się upasiony Bane skończy mocować z rywalem i może odegra. 

W przeliczeniu na sto posiadań mniej punktów zdobywają wyłącznie tankowce oraz zespoły z samego końca tabeli. Na przestrzeni ostatnich paru miesięcy czerwonych flag i wykrzykników widziałem aż nazbyt wiele. Bywało, że defensywnie składali klocki i potrafili atakować z biegu, jednak zespół kompetentny ofensywnie ogrywał ich każdorazowo. Mało tego, dochodziło do sytuacji, w których gracze wyraźnie ignorowali własnego szkoleniowca. Podczas przerw na żądanie umyślnie odwracali głowy. Przykładowo popatrzcie na to:

Paolo Banchero, na którego w tym sezonie spadło sporo krytyki, mowę ciała ma coraz bardziej i coraz częściej całkiem niewyraźną, w czym zaczyna mi przypominać Juliusa Randle. Ja wierzę, że to zdolny i zaangażowany facet, skory do ustępstw, ale bardzo źle ustawiony. 

Tylko pięć zespołów w lidze słabiej rzuca zza łuku. Można powiedzieć, że pod względem kompetencji trzypunktowych oraz idącą za tym „jakością spacingu”, Orlando jest podobne do Detroit Pistons. Różnica, moim zdaniem, leży właśnie w postaci trenera. O ile JB Bickerstaff co noc samym spojrzeniem sprawia, że zawodnicy krzeszą iskry na parkiecie, Mosley wydaje się „stracił posłuch” i żadnego impulsu nie przydaje. Może to kwestia personaliów, porozumienia z liderami, nie mam pojęcia, ale konsekwencje są dla mnie jasne. 

Dziś w nocy Magicy pojedynkowali się z Toronto Raptors (kolejny zespół z ograniczoną siłą rażenia zza łuku, ale nieporównywalnie bardziej energiczny) i zgadnijcie co się stało. Raptors w pierwszej połowie zaliczyli serię:

31:0!!!

Tego rodzaju serii nie osiąga się „bez pomocy” rywala. Orlando skapitulowało, przestali grać. Wybaczcie więc, kontuzje panów Franza Wagnera czy Anthony’ego Blacka nie mogą być dalszym usprawiedliwieniem. Raptors grali bez Ingrama, Quickleya, podkoszowego rookie i czołowego snajpera z ławki. Mimo to kręcili wokół gości kółeczka, zobaczcie. To najgorsza koszykówka, jaką możecie oglądać w NBA. A seria 31 punktów bez odpowiedzi jest najwyższą, jaką zanotowano odkąd tego rodzaju wskaźniki zaczęto w ogóle mierzyć, rzecz bez precedensu. 

Toronto Raptors with a 31:0 run!!!
As I said, Mosley has to go. One of the worst stretches of basketball, you will ever see, take a look: https://t.co/uDAoPx6lIT pic.twitter.com/jg6ggwi8T8

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) March 30, 2026

Jak sądzicie, czy Orlando (39-35) przebije się do playoffs? Gdyby sezon zasadniczy zakończył się dzisiaj, w play-in pojedynkowaliby się Sixers, Magic, Heat i Hornets. W pojedynczym meczu wszystko zdarzyć się może, ale gdybyśmy mieli rozgrywać serię, Magicy są dla mnie (zdecydowanie) najsłabszym z wymienionych zespołów. 

Dla kontrastu, w walce nie ustają San Antonio Spurs, którzy w weekend zgromili (127:95) kolejnego rywala (Milwaukee Bucks). Daje to 24 zwycięstwa w ostatnich 26 spotkaniach, a to oznacza, że atak na pozycję lidera zachodniej konferencji wciąż trwa. W dalszym ciągu są dwie porażki słabsi od Oklahoma City, ale mocy im nie brakuje. Małe potknięcie obrońców tytułu i nie tylko pole position, ale statuetkę MVP Victor Wembanyama (24.2 punktów 11.3 zbiórek 3.0 asyst 3.1 bloków) gotów jest wyrwać z rąk SGA, jak myślicie? 

Kto się boi Philadelphia 76ers? Na plac gry po dłuższej przerwie wstąpił Joel Embiid (29 punktów 6 zbiórek), okres zawieszenia zakończył Paul George (26 punktów 13 zbiórek), nagłego ozdrowienia doznał także Tyrese Maxey. Panowie są na świeżości, w sobotę pokonali dynamicznych Charlotte Hornets. LaMelo Ball oddał w czwartej kwarcie aż jedenaście rzutów, ale niemal wszystkie spudłował. Szerszenie nie potrafili uradzić wiele na prędkość Maxeya (7 punktów 4 zbiórki 3 asysty w IV kwarcie). 

Kluczowe akcje spotkania przeprowadzili PG-13 (trójka z rogu) oraz Embiid, który zablokował rzut na remis Brandona Millera. Tak, gwiazdy Sixers zdecydowanie błysnęły talentem po oczach całej lidze, ale podkreślam element świeżości. To tylko jeden mecz, czy są gotowi na intensywność playoffs? Śmiem wątpić.

Szerszenie po serii wygranych, w niedzielę znów znaleźli się w pokonanym polu. Tym razem ograli ich Boston Celtics i to bez udziału Jaylena Browna. 

Przyznam szczerze, nie podobała mi się gra podopiecznych Charlesa Lee. Przede wszystkim, Boston gra dużym środkowym (Neemias Queta) wycofanym w obronie na 3-4 metr. Dlaczego gospodarze odeszli od elementu, który tak znakomicie działał w ostatnim pojedynku obu drużyn, notabene wygranym przez Charlotte? Mam na myśli akcje dribble-handoffs z udziałem Moussa Diabate. 

Ostatnim razem chłop zaliczył sześć asyst. Wyskakiwał do podania na szczyt parkietu, pozwalał się obiegać, rozładowywał napięcie, w sposób naturalny i bezstresowy uwalniał strzelca spod presji. Tym razem jedyne co widziałem to kilkadziesiąt zasłon stawianych przez Diabate ludziom bez piłki. Why!? I don’t know.

Być może sztab szkoleniowy boi się sytuacji, w której Moussa ma zostać z piłką w rękach i o niej decydować, ale doświadczenia tego sezonu pokazują, że przeciwko dużym, schodzącym na dół w obronie centrom, tego rodzaju gra przynosiła Charlotte wyłącznie korzyści. No cóż, pewnych rzeczy się nie dowiemy. Na tym kończę analizę tegoż spotkania. 

Celtics mocno skupili się na odebraniu przestrzeni Knueppelowi i Millerowi, indywidualne szarże LaMelo wpisali w koszta. Graczem spotkania Jayson Tatum (28 punktów 5 zbiórek 8 asyst 5/10 zza łuku). JT na bakier jest jeszcze z formą fizyczną, ale gdy złapie flow, przypomina siebie sprzed kontuzji. 

Knicks polegli w Oklahomie. Karl Anthony Towns przeżywa katusze. Rywale biją w niego jak bęben w ataku, wykorzystując jego braki mobilności i cierpliwości. Gracz, którego krył KAT był każdorazowo angażowany w atak, stawiał zasłony, zmuszał Townsa do przejęć krycia, biegał w poszukiwaniu pozycji, męczył środkowego gości. 

Ofensywnie także wyłączyli chłopa. Towns pierwszy rzut z gry zaliczył tuż przed końcem pierwszej połowy! Jalen Williams, Lu Dort, następnie Alex Caruso naprzemiennie próbowali odcinać faceta od piłki. Knicks pod presją, nawet nie szukali Karla. Jalen Brunson, Josh Hart czy Mikal Bridges byli szczęśliwi ilekroć udawało się im oddać rzut. 

Dochodziło do tego, że Mike Brown ustawiał ekstra playmakera by rozładować napięcia na piłce. Obok Brunsona grał McBride czy Alvarado. Potem próbowano jeszcze dwóch wież z Townsem i Mitchellem Robinsonem, co kuriozalnie pozwoliło niejako otworzyć Townsa. Chłop walczył ambitnie, świadom deficytów, ale także posiadanych przewag. Zebrał osiemnaście piłek (w tym siedem w ataku) zdobył piętnaście punktów. Większość poprzez twardą grę post up z niższym rywalem. 

Koniec końców dynamika Thunder okazała się zbyt potężna. Dla wszystkich, którzy sugerują zwolnienie / transfer Jalena Williamsa (22 punkty 7/11 z gry) po sezonie (jego potężny kontrakt wchodzi w życiu, co zablokuje możliwość podpisania / zatrzymania kilku kluczowych graczy zadaniowych). Przyuważcie jaką dynamikę ma ten facet. Jaką wszechstronność po obu stronach parkietu. Uwadze w szczególności polecam akcję, w której pobiegł do kontry wyprzedzając po drodze czterech obrońców. 

Tak czy inaczej, nie był to wielce udany mecz po stronie obrońców tytułu. Knicks ponawiali akcje, trafiali zza łuku 41%, Jalen Brunson skutecznie leciał izolacje (32 punkty 13/22 z gry). Do końca meczu pozostawało pięć minut, a wynik nadal był sprawą otwartą (97:96 prowadzili gospodarze). Co było dalej? 

• Shai rzut po koźle +2 
• przechwyt Alexa Caruso
• Shai za trzy (asysta Caruso) +3
• Shai za trzy po koźle +3
• Chet floater (asysta podwajany Shai) +2 
• Shai 1/2 z linii rzutów wolnych +1

I tyle, przewaga w tym momencie wynosiła dwanaście, a sekund na budziku pozostało dziewięćdziesiąt. Był jeszcze jedna asysta, po wsadzie Holmgrena, reszta to festiwal rzutów wolnych, z którego nic nie wynikło. Ot, kolejny dzień w robocie dla SGA (30 punktów 8/18 z gry). Pytania? Nie, Jeremy Sochan tym razem nie wszedł na parkiet. W protokole meczowym widnieje: Sochan – Did Not Play – Coach’s Decision.

Dla lepszej orientacji wklejam aktualną tabelę, ranking drużyn na 8-9 meczów do zakończenia rundy zasadniczej:

March Madness 

Śledzicie rozgrywki uczelniane? Coś Wam się obiło o uszy / oczy? Wczoraj w nocy poznaliśmy obsadę Final Four. O uniwersyteckie mistrzostwo kraju powalczą (w nawiasach czołowe prospekty nadchodzącego draftu): 

• UConn (Alex Caraban, wysoki, atletyczny strzelec zza łuku, powiedzmy że Sam Hauser)
• Illinois (combo guard 198 cm Keaton Wagler – fajny, stylem Tyrese Haliburton)
• Arizona (Brayden Buries – nabity, techniczny, mało dynamiczny PG, przypomina Malcolma Brogdona)
• Michigan (Yaxel Lendeborg – rozwinięty fizycznie podkoszowy, duża rozpiętość ramion, mierzy za trzy)

Z wyżej wymienionych najwyższe notowania w drafcie ma zdecydowanie Wagler. Najwyższe szanse na zwycięstwo daję natomiast Michigan z racji fizyczności właśnie i puli talentu względnie rozłożonej na cały zespół. Kolejnym kandydatem do gry w NBA w przyszłym sezonie, jest inny gracz Wolverines, Morez Johnson, również podkoszowy. 

Mniejsza z tym, liczą się emocje, zobaczcie w jak „romantyczny” sposób do najlepszej czwórki awansowali UConn Huskies rzutem na taśmę ogrywając wielce faworyzowane Duke!

UConn what an ending 😱🙌👏https://t.co/C7sAY7oPIj

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) March 30, 2026

Co jeszcze ciekawego dookoła NBA? 

DeAndre Ayton nie jest najostrzejszym nożem w szufladzie, ale to już zdaje się wiedzieliśmy wcześniej, nie? I zoned out. Tak samo dzieje się w meczach, impuls nerwowy szuka wolnej stacji receptorowej, ale z tym bywa ciężko. Gość łapie zawiechy regularnie, mózg ma usmażony. Za dużo nie powiem czego, za dużo gier komputerowych, za mało książek. Najlepsze jest to, że Austin Reaves zaczyna się śmiać jeszcze zanim DeAndre zaczyna udzielać odpowiedzi, zasłania się piłką. 

First of all, you need some basketball IQ, well IQ in general, to play and win in this era. DeAndre Ayton is pure comedy. pic.twitter.com/KMbupLVcwh

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) March 30, 2026

Mnie się wydaje, że w tych czasach, aby osiągać sukcesy w dowolnej dziedzinie, trzeba już dysponować bazowym IQ. Już nie mówiąc o koszykarskim IQ. Nie wiem, może przesadzam. Może zbyt wiele wymagam. Pozdrowienia dla tych, którzy doczytali do końca. Czasem mam wrażenie jakbym poruszał się po własnej orbicie z tymże tutaj pisaniem. No cóż, dla tych ogarniętych życiowo i intelektualnie: jeszcze raz dziękuję za Wasze zamówienia, wink wink. BG

W jutrzejszym wpisie będę odpowiadał na pytania w komentarzach (Q&A) przeto zapraszam do ich zadawania. Dobrego dnia.