Witam we wtorkowy, deszczowy, senny dzień. Jak się macie? Znam takich, którzy narzekają na niepogodę. Słońce zaszło, cały dzień jest szaro, wilgotno, do tego ślisko na drodze, więc kierowcy znów nie umieją jeździć, a korki są jeszcze większe niż zazwyczaj. W kosza na dworze nie pograsz, no i spać się chce, bo ciśnienie leci, a wraz z nim wydajność pracy. Jednym to nie przeszkadza, innym wręcz przeciwnie. 

Na szczęście są też plusy, jak to w życiu: deszcz oznacza lepszą jakość powietrza, nasycenie, absorpcję tlenu. Roślinność znów wstaje, bo dostało pić, urodzaj plonów będzie, warzywa i owoce bardziej soczyste, no i mniejsze zagrożenie pożarem w lasach. Jak tak na to spojrzeć, to w sumie dobrze, że kropi. 

Co nie zmienia faktu, że są takie chwile w życiu, że się traci entuzjazm. Do ludzi, do rzeczy, do czynności, nawet tych, które do tej pory sprawiały radość. Smutno się robi zwłaszcza jak się patrzy dookoła, na bylejakość. Na tępych ludzi, i nie to, że się nawet urodzili tępi, ale na pewnym etapie życia postanowili mózg wyłączyć i tępotę wybrali, bo tak im łatwiej. A ponieważ tępiejemy w zastraszającym tempie, tępota staje się naszym znakiem rozpoznawczym, naszą wizytówką. Do tępych ludzi masowo adresuje się produkty, usługi, treści, jeszcze bardziej zresztą otępiające, wprawiające w błogi, bezrefleksyjny nastrój.

Note to self: nie bądź tępakiem, włącz myślenie, bądź uczciwy, sprawiedliwy, w miarę możliwości obiektywny. Bądź kompetentny i wykonuj swoją robotę. Nawet gdy się nie chce, nawet jeśli czujesz, że to „przegrane”, że nie trafiasz i bez sensu. Jest taki fajny zwrot po angielsku. SOLDIER ON! Nie łam się i „żołnierzuj”, a wszystko będzie dobrze! 

A więc proszę. Orlando Magic po zwolnieniu Jamahla Mosleya, planują na stanowisku głównego szkoleniowca zakontraktować Billy’ego Donovana. Trwają rozmowy. W sieci wymieniane jest także nazwisko Toma Thibodeau. Obaj panowie są dobrze znani kibicom NBA. 

Dallas Mavericks oficjalnie zatrudnili Masai Ujiri jako szefa swych kadr. 55-letni Ujiri ma piętnastoletnie doświadczenie w zarządzaniu pionem kadrowym. Rozpoczynał w Denver Nuggets, a następnie przez ponad dekadę pracował jako „prezydent” Toronto Raptors. Jego największym osiągnięciem jest oczywiście tytuł mistrzowski wywalczony w 2019 roku. W zespole Raptors występowali wówczas: Kyle Lowry, Fred VanVleet, Danny Green, Norman Powell, Kawhi Leonard, OG Anunoby, Pascal Siakam, Serge Ibaka, Marc Gasol. 

W nocy odbyły się dwa mecze rozpoczynające drugą rundę NBA playoffs 2026. Już za chwilę pokrótce napiszę co się w nich wydarzyło, a Wy napiszcie proszę w komentarzu czy dobrze napisałem, czy nie za krótko albo nie za długo. Bardzo proszę o opinię zwłaszcza tych, którzy meczów NBA nie oglądają od lat dziewięćdziesiątych, bo „liga zeszła na psy” oraz tych, którzy nigdy nie wpłacili nawet pięciu złotych na GWBA. Oczywiście wszelkie porady natury egzystencjalnej także chętnie przyjmę, zwłaszcza od dwudziestolatków. Jesteście super, dzięki! 

Knicks 137 Sixers 98 [1-0]

Jalen Brunson zdobywcą 35 punktów przy 12/18 z gry. Sixers nie potrafili obronić się przed jego atakiem w pick and rollu. Joel Embiid kompletnie nie wyrabiał na nogach, a na dodatek kapitanowi miejscowych, siedziało dosłownie wszystko. Rzuty siadały, choćby i na dwa razy. 

Jestem też szczerze zdziwiony jak skuteczne pozostają nowojorskie „flex actions”. Przecież to jest przedpotopowy basket jeszcze, prosty, bazowy, znany od dawna. Tymczasem OG Anunoby (18 punktów 7/8 z gry) z Brunsonem podsłaniający się wzajemnie w narożniku, z Townsem wysoko z piłką, mordują w ten sposób kolejnego rywala. Coś pięknego! Proste rozwiązania zawsze są najlepsze!

Podobała mi się także aktywność Mikala Bridgesa, który najlepiej w zespole NYK pracuje bez piłki. Mikal dysponował potężną przewagę zasięgu nad Maxeyem, a każde ścięcie i ruch generowało pozycję rzutową albo odwracało uwagę obrony. 

Reszta to element świeżości, energii płynącej z trybun, sprawności i talentu chłopaków. Zbili wizytującą Philadephię na kwaśne jabłko, nie pozostawili złudzeń rywalom. Sixers dopiero co zakończyli Boston w siedmiu meczach, zwłaszcza Embiid miał ciężkie nogi. 

Maxeya krył Bridges. Embiida Towns. Pick and rolla witali drop coverage, bądź przejęciem krycia. Innym razem podwajali, ale oglądając w nocy zależności (tzn. triggera kiedy podwajali) nie odkryłem. Kameruńczyk mimo kiepskiej kondycji to wciąż najpotężniejsza broń Philly. Ustawienie gości przy Joelu umiejscowionym na low post nie jest przypadkowe. Maxey -> George -> Edgecombe grają odpowiednio najbliżej, tzw. one-two-three passes away. Kelly Oubre ścina wzdłuż linii końcowej, co zresztą parę razy udało się 76ers wykorzystać. 

Knicks przysypali rywali lawiną punktów, ale pamiętajmy co się działo na początku. Towns prędkie dwa faule, Mitchell Robinson celowo faulowany (Hack-a-Mitch) przez Sixers, aby przerwać, zniweczyć rytm gospodarzy. 

Największą niespodziankę playoffs po stronie NYK, oprócz gry przez wysoko umiejscowionego Townsa (6 asyst 3 trójki!), jest właśnie Anunoby. OG także gra z piłką na szczycie parkietu. Jego pick and roll z Robinsonem się sprawdza. Widząc, że rywal idzie pod zasłoną, leci trója, lob albo re-screen i atak kosza. Nagle pootwierały się kolejne opcje w ekipie Mike’a Browna i aż chciałoby się zapytać, dlaczego tak późno? Oczywiście łatwo jest grać, gdy wszystko wychodzi, a rzuty wpadają jak samosterujące pociski: 63.1% z gry 19/37 zza łuku, czyli 51.4%!!!

Druga połowa bez historii. To był klasyczny blowout, którego gratuluję Nowojorczykom oraz ich fanom. No dobrze, ale jaką odpowiedź dadzą Sixers, gdy skuteczność rzutowa wróci do średniej? 

Pierwsza połowa na pewno powinna należeć do Embiida, póki jest świeży. Kameruńczyk wywiera presję i zmusza obronę do niewygodnych decyzji. Z pewnością będzie rzucał lepiej niż 3/11 z gry, bo oddaje same wysokoprocentowe rzuty. Druga połowa to już Tyrese Maxey, jedna kluczowa rzecz, jaka miała miejsce to poniższa akcja:

• doprowadzić do przejęcia krycia Maxeya przez Brunsona
• wysoki pick and roll z Embiidem
• naprzemienne ataki dwóch najsłabszych obrońców: Brunsona lub Townsa
• celem jest zmęczyć obu, wyciągnąć spod obręczy

Dodam jeszcze imponującą obronę Bridgesa, na Maxeyu. Pięknie nawigował zasłony, siedział na rywalu. W 31 cząstkowych posiadaniach, Maxey z Bridgesem jako najbliższym obrońcą osiągnął… 0/2 z gry! Trzynaście punktów i dwie asysty Tyrese’a to jeden z najmarniejszych występów All-Stara od lat. Tak, to był perfekcyjny mecz New York Knicks! 

Wolves 104 Spurs 102 [1-0]

Victor Wembanyama autorem 11 punktów 15 zbiórek 12 bloków i 5 asyst. W fizycznej batalii Francuz bardzo zaimponował jako obrońca, pobił rekord bloków, choć niektóre można było potraktować jako faul czy błąd piłki opadającej. Kwestia dyskusyjna, poza dyskusją pozostaje natomiast wpływ Wemby’ego na obronę Spurs.

Zaliczył mnóstwo bloków, przy okazji zaliczył też parę nieodgwizdanych piłek opadających. To były wartościowe dla nas punkty, które chcielibyśmy dostać z powrotem [Chris Finch]

Anthony Edwards cudownie ozdrowiały! Miał być wyłączony przez parę tygodni, ale sztab medyczny NBA to nie polska kasa chorych. ANT wyszedł z ławki, na placu gry spędził 25 minut, zdobył 18 punktów przy 8/13 z gry, w tym 5/7 w decydującej czwartej kwarcie! O tym za chwilę. 

-> Wemby i Fox osiągnęli łącznie 0/12 zza łuku, co oznaczało, że furtka do zwycięstwa dla Wolves pozostawiono otwartą. Sześć strat Foxa również chluby mu nie przyniosło. 

-> Czy trener Mitch Johnson popełnił błąd nie biorąc przerwy na żądanie w ostatniej akcji? Nie sądzę. Akcja zakończyła się rzutem za trzy Juliana Champagnie (17 punktów 7 zbiórek 3/7 zza łuku) z otwartej pozycji, lepszej nie umieliby sobie wypracować. 

-> Stephon Castle wpadł w problem z przewinieniami, zdołał spędzić na boisku tylko 28 minut. Śmiem twierdzić, że obok Wemby’ego to kluczowy zawodnik dla mistrzowskich planów San Antonio. 

-> Fizyczność: 20-13 w punktach drugiej szansy dla Minnesoty. Wembanyama wypchnięty z dala od obręczy, ograniczony ofensywnie (5/17 z gry) spychany. 

I tu dochodzimy do kluczowego momentu spotkania. Czwarta kwarta. Trener Finch obniża skład, ściąga z parkietu Rudy’ego Goberta, który całe spotkanie „ogarniał” Wemby’ego w pojedynkę. Krycie przejął Julius Randle. Wyciągali giganta na obwód, możliwie daleko od piłki, od penetracji. Zmuszali do niekorzystnych przejęć krycia. Wreszcie, wysyłali ludzi, aby zastawiali mu drogę w obronie, aby nie mógł doskoczyć do bloku, zatrzymać wjazdu. Zastawiali gościa przed własną obręczą! Poniżej przykład (video):

Victor Wembanyama zaliczył 15 zbiórek i 12 bloków, ale to Wolves wezmą pierwsze spotkanie!

Francuski gigant został wypchnięty z dala od obręczy, ograniczony ofensywnie (5/17 z gry 0/8 zza łuku), ale nie tylko.

Tu dochodzimy do kluczowego momentu spotkania. Czwarta kwarta.… pic.twitter.com/4dBf6axWVJ

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) May 5, 2026

W ataku Wolves wychodzili przed niego, bumpowali, podwajali, kładli dłonie na plecach. Wykorzystali swe fizyczne przewagi i odebrali Spurs przewagę parkietu! Duży props dla Fincha także za to, że gdy tylko Castle z pięcioma faulami wrócił na parkiet, momentalnie w niego jechali i niemal od razu wyautowali. 

Terrence Shannon Junior (16 punktów 5 zbiórek) pozostał pierwszą opcją ataku Minnesoty. Po świetnej końcówce serii z Denver trenerzy nie wyjęli mu piłki z rąk, bo jest nie tylko niesłychanie dynamiczny, ale także nie ma na niego scoutingu, wciąż stanowi niespodziankę. Ty spodziewałbyś się Edwardsa startującego z ławki? 

Na koniec jeszcze słowa pochwały dla Dylana Harpera (18 punktów 4 zbiórki 4 asysty). Niezwykle pewny w koźle, decyzyjność weterana, zero strat pomimo presji na piłkę po stronie Wilków. Penetracje, pewne rzuty. Spurs jeśli sięgną po tytuł, to już bez Foxa w składzie, zaś Harper i Castle to absolutna przyszłość tej organizacji. 

Patronami odcinka są Tomasz Pop, Toomek 93, Pep Guardiola, Szemryk oraz T Serafinowicz, dziękuję uprzejmie Panowie, dobrego wieczoru! B