Dzień dobry przy sobocie. Minionej nocy poznaliśmy kolejnego „półfinalistę” NBA. Mecze był ważne, mocne, zdecydowane choć nieszczególnie wyrównane. 

Detroit Pistons 115 Cleveland Cavaliers 94 [3-3]

Absolutnie nic mnie już w tej serii nie zdziwi. Biorę wydarzenia na bieżąco, takimi, jakie są. Powiem brzydko i pewnie się narażę co niektórym, ale ani jedna, ani druga ekipa nie zasługuje na finał konferencji. Obie odstają poziomem od pozostałych na placu boju drużyn z Nowego Jorku, San Antonio i Oklahomy, a skala przypadkowości w ich grze jest zwyczajnie frustrująca. 

Donovan Mitchell tragedia, 6/20 z gry. Tak bardzo się próbował zaznaczyć i przełamać, że własną ekipę pogrążył. Przestrzelona próba wsadu, schrzaniony layup, forsowne próby zdobycia punktów spod kosza przeciwko głowę wyższym rywalom. Dynamika zelżała, podaje niemal wyłącznie do najbliższego kolegi, a wirtuozeria z drugiej połowy czwartego meczu odeszła dawno w zapomnienie.

Co gorsza, kiedy mu nie idzie, zwłaszcza gdy mu nie idzie, defensywnie Mitchell jest kulą u nogi zespołu. Całą karierę ma za plecami solidnych strażników kosza (Allen, Mobley, wcześniej Gobert w Utah) i tylko dzięki temu go nie wytykamy palcami w obronie jak jakiegoś LaMelo. Zawód wielki, pierwsza przegrana Cleveland we własnej hali w tegorocznych playoffs. Miało być „wszystko”, pierwsze finały konferencji w karierze, a są ogromne nerwy. Game seven na obcym terenie i jeśli Spida nie dostanie faworyzującego gwizdka, Cavs niechybnie odpadną. 

• 38 asyst przy 33 stratach notuje Mitchell w tegorocznych playoffs
• trafia 31% zza łuku przy średniej dziewięciu prób w meczu

Evan Mobley, gdzie on był? Dlaczego gospodarze odeszli od jego akcji z piłką? Przeszło dwadzieścia podań mniej zaliczył niż w poprzednim spotkaniu. Czy naprawdę zarwałem noc, aby oglądać 37-letniego Jamesa Hardena łupiącego izolacje na szczycie parkietu? Czy myśmy się cofnęli o dekadę? Sprawdźcie datę proszę, uszczypnijcie mnie, bo może jeszcze śpię. Co? Mówicie, że Brodacz zrobił swoje? Przecież on po raz kolejny miał więcej strat (8) niż celnych rzutów z gry (6)! Panowie snajperzy Strus i Merrill chowający się po rogach w ataku pozycyjnym?!? Co to w ogóle było? Gdzie była wola walki, energia, adrenalina? Spójrzcie przykładowo na to posiadanie:

Pistons mają za uszami wiele, ale przynajmniej grali twardo, bili się. Cade Cunningham nawet w niekorzystnym dla siebie układzie, scenariuszu meczowym, podwajany, zawsze można u niego liczyć na pewien poziom produkcji ofensywnej. Trójki mu siadły z początku, siadły też chłopakom, trafiał Daniss Jenkins, przywrócony do gry Duncan Robinson czy Caris LeVert. To otworzyło parkiet także dla Jalena Durena, na którego tak jojczymy ostatnio: 15 punktów 11 zbiórek 3 bloki 7/10 z gry. Brał na plecy rywala, atakował kozłem (nareszcie), zbierał w ataku. Uwierzył w siebie, tak samo jak wierzy w niego trener i  proszę bardzo!

Ozdobą spotkania siatkarski blok Ausara Thompsona (10 punktów 9 zbiórek 4 asysty 4 przechwyty). Przerażająca musi być jego dynamika dla rywali:

Kolejny raz minuty otrzymał też Paul Reed i to wcześniej niż zwykle. Facet jest niesamowity ofensywnie: 17 punktów 6 zbiórek 7/9 z gry w ledwie szesnaście minut na placu. Dobrze się czuje z piłką, potrafi kozłować, skończyć akcję w tłoku podkoszowym, ma po prostu dobre czucie piłki, lubi rzucać, a ponieważ Cavs większość uwagi kierują w stronę Cunninghama, akcje dwójkowe tej pary trzymają efektywność. 

• 48:26 w punktach z pola trzech sekund dla DET
• 48:19 w punktach z ławki dla DET

A więc mamy niedzielne Game 7. w Little Ceasars Arena. Pięciopunktowym faworytem są gospodarze, ale tu nie ma mowy o żadnej przewadze, wygra ten zespół, któremu układ nerwowy pozwoli na więcej. Żadnych taktycznych zaskoczeń już nie zobaczymy, zdecydują niuanse, centymetry, bezpańskie piłki, wola walki. Niech więc wygra lepszy. 

San Antonio Spurs 139 Minnesota Timberwolves 109 [3-2]

Trener gospodarzy Chris Finch poszedł va banque. Chciał gości czymś zaskoczyć, Rudy’ego Goberta w obronie nominalnie przypisał więc do Stephona Castle’a licząc, że będą mogli od niego pomagać, oszukiwać z kryciem na obwodzie, zamknąć środek, a przez to zniwelować przewagę zasięgu Wembanyamy oraz penetracje obwodowych Spurs.

Nadział się okrutnie, bo Castle widząc wokół siebie przestrzeń już na dzień dobry zaorał, zakończył sezon Wolves. Trafił pierwsze pięć trójek (!) w sumie zdobywając 32 punkty 11 zbiórek i 6 asyst przy 11/16 z gry oraz 5/7 zza łuku. Najlepszy mecz w karierze młodego, jeśli mnie pytacie. Absolutna kontrola, spokój, pewność ruchów i decyzji. 

Skąd więc wzięli się Spurs w finałach konferencji? Jak to możliwe, że zespół kompletnie bez doświadczenia w playoffs, kosi po kolei uznane w lidze marki jakby to były ogórki ze szklarni wujka Janka? Wy rozumiecie, że obaj Dylan Harper i Steph Castle od połowy lutego trafiają po 40% zza łuku, prawda? Jeśli ci dwaj młodzi atleci nie zejdą ze skuteczności, jeśli się okaże, że to już tak „na stałe”, to zdrowych Spurs wkrótce nie będzie można ograć, tak po prostu. 

Jak wypadł Victor Wembanyama? Dojrzale. Ofensywnie się dostosował, koledzy mieli „ogień w oczach”, więc nie forsował swoich rzutów. Zaliczył 19 punktów i 6 zbiórek, ale jego prawdziwy wkład należy raczej mierzyć jakością gry zawodników po drugiej stronie barykady. No i wyobraźcie sobie, że panowie Gobert i Randle osiągnęli wspólnie: 3 punkty przy 1/12 z gry. Rozumiecie to w ogóle? Skalę dominacji defensywnej Francuza? 

Wolves przeżywali dramat: presja na piłkę, akcje przyspieszone, forsowane, nadziewane na Wemby’ego w środku, histerycznie zawracane, aż kończył się czas i trzeba było coś w stronę obręczy odpalić. Swoje momenty mieli szturmowcy Ayo Dosunmu, Terrence Shannon Junior, wcześniej kilkanaście rzutów wziął na siebie Edwards, parę dalekich bomb trafił Naz Reid, ale wszystko na farcie, bez jakiejkolwiek kontroli wydarzeń. Przecież tam na starcie drugiej kwarty poszła seria 20:0!

Wygrał zespół lepszy, po prostu. Tymczasem weterani w studiu i za mikrofonem (Van Gundy, Dirk, Griffin, Haslem) rozgorączkowali się na Anthony’ego Edwardsa (24 punkty 2 asysty), który w momencie gdy trenerzy wystawili już na parkiet głębokie rezerwy, a było to osiem minut przed końcem IV kwarty, podszedł do ławki Spurs i wszystkim poprzybijał piątki, dziękując za rywalizację i zakończoną (nieformalnie jeszcze) serię. To było oczywiste, że Wolves nie są w stanie odrobić deficytu, zostali pokonani uczciwie i zdecydowanie, toteż nie widzę problemu w zachowaniu ANT-a, a Wy? 

Spurs trafiający zza łuku są, jak sądzę, nie do zatrzymania. Jakość ich penetracji oraz postać Wemby’ego kręcącego się w bliskim promieniu kosza to jest za dużo dla jakiejkolwiek obrony. Wyciąga ramiona, wkłada piłki do kosza, tyłem, bokiem, lewą czy prawą. W poniedziałek startuje seria z obrońcami tytułu i naprawdę ciekaw jestem jakie pomysły przygotował trener Mark Daigneault, aby się temu „szaleństwu” przeciwstawić. 

Warto zauważyć, że San Antonio w rundzie zasadniczej wygrali z Oklahomą cztery mecze, przegrywając tylko jeden. Absencje były owszem, ale kto spodziewa się jednostronnej serii, to znaczy ze wskazaniem na Thunder, ten może być zaskoczony. To będzie basket na najwyższym dostępnym poziomie, bo nie tylko o wybitny talent chodzi, ale fundamenty klubowe, graczy dobranych pod kątem nie tylko kompetencji boiskowych, ale i charakteru. Nie mogę się doczekać. 

Patronami odcinka zostali Janek Malinowski, Mir Lap oraz Damian O, uprzejmie dziękuję i polecam się na przyszłość. Idę zaraz na drugi mecz serii Trefl vs Dziki, ciekawe czy historia się powtórzy i co taktycznie zademonstruje Warszawa jeśli trójka im nie siądzie.

Other bball news

-> W poniedziałek zamykam listę na GWBA Camp w Lublinie (18-21 czerwca) i jak zawsze planuję zaprosić 4-5 nowych ludzi. Jeśli chciałbyś wziąć udział, w poniedziałek będą dzwonił do wszystkich, którzy zostawili mi numer telefonu na mailu ([email protected]) do czego zachęcam serdecznie. A może jesteś z Lublina i chcesz nas po prostu odwiedzić, spotkać się? Zapraszam, zostaw swój namiar. B

-> Golden State Warriors otwarcie handlują swym jedenastym numerem draftu, chcą pozyskać gracza doświadczonego, weterana. A więc leci ostatnia próba wyważenia mistrzowskiego okienka Stephena Curry’ego. Trzymamy kciuki!