Dziękuję!!! 

Knicks 94 Spurs 90 [4-1]

W imieniu własnym oraz kibiców koszykówki na całym świecie, dziękuję ekipie New York Knicks za utarcie nosa Victorowi Wembanyamie, bo bardzo mu się to przyda. Knicks udowodnili, że walor doświadczenia oraz wieloletniej pracy nad sobą wciąż są kluczem do sukcesu i stoją wyżej niż boskie warunki i talent. Nie można ot tak sobie, wejść do playoffs i w wieku 20-22 lat pokonać wszystkich. Posmakuj porażki, ogarnij głowę, pracuj na siłowni, nabierz wytrzymałości, wtedy porozmawiamy.

Jalen Brunson warunkami fizycznymi nie wpisuje się w definicję ikony NBA, bo w jego przypadku najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Jego super mocą jest psychika. W tym sensie jest jak Kobe albo Derek Fisher przed laty. Dopiero później widzimy pracę nóg, technikę, powtarzalność. Wielki szacunek dla Kapitana, zdobył 45 punktów, reszta zespołu 49 punktów. Jego zdobycze w pięciu meczach NBA Finals wyglądają tak: 

• 30 punktów 12/31 z gry 
• 20 punktów 6 zbiórek 5 przechwytów 7/25 z gry
• 32 punkty 5 zbiórek 5 asyst 11/25 z gry
• 36 punktów 5 zbiórek 7 asyst 12/25 z gry 
• 45 punktów 14/27 z gry 13/15 FT
• co za tym idzie wybór Finals MVP był prosty:

Jalen Brunson 45 punktów. Reszta drużyny 49 punktów.
NY Knicks są mistrzami NBA 🧡💙 czekali 53 lata.
Nieprawdopodobna historia! pic.twitter.com/cmdDfpGyvW

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) June 14, 2026

Knicks przegrywali…

• czternastoma punktami, w połowie trzeciej kwarty Game 1. 
• dwunastoma punktami, w drugiej kwarcie Game 2. 
• dwunastoma punktami, w drugiej kwarcie Game 3. (odrobili straty, ale meczu nie wyciągnęli) 
• dwudziestoma dziewięcioma (!!!) punktami, w połowie trzeciej kwarty Game 4.
• szesnastoma punktami, w połowie drugiej kwarty Game 5. 

Jak mamy to oceniać? Wytrzymałość siłowa okazała się poważnym problemem Victora. Im dłużej trwała rywalizacja, tym gorzej wyglądały skuteczność, decyzyjność oraz TECHNIKA tego gigantycznego dzieciaka. Nie tylko nie dociągał rzutów, ale spóźniał do zasłon, do przejęć krycia, w rotacjach i grze jeden na jeden. Tutaj widzicie symboliczne podsumowanie finałowej serii, 188-centymetrowy Brunson layupem kończy izolację przeciwko Defensive Player of The Year:

I to jeszcze byłoby zrozumiałe. Dużo gorzej wyglądały zachowania dookoła gry. Łokieć w głowę Naza Reida, podchodzenie pod nogi rywala przy rzucie, spięcia w głowie, nieskoordynowane, potencjalnie niebezpieczne ruchy, złapanie za szyję Brunsona, bufonada na konferencjach prasowych, a na koniec brak symbolicznego podania ręki zwycięzcom.

***

Wembanyama stracił niemożliwie w tych finałach, nie uważacie? Najważniejsze ze wszystkiego, i mówię to z perspektywy trzydziestu lat zajmowania się koszykówką: przegrywać trzeba się nauczyć, a to jak reagujesz na niepowodzenia (życiowe) określa Ciebie jako człowieka.

Tymczasem na konferencji prasowej słyszymy:

Najbardziej mnie wkurza, że będę musiał rozegrać ze sto meczów, zanim znów znajdziemy się w NBA Finals. Nie wiem jak to powiedzieć po angielsku, ale będę musiał się wstrzymywać od środka, zwolnić, egzekwować cierpliwie plan przez 100 meczów [Wembanyama]

I dlatego właśnie mam problem z młodymi kotami, którzy osiągają sukcesy „zbyt wcześnie”, a przez to wydaje im się, że świat się wokół nich kręci. Wembanyama jest znakomitym graczem, rozegra jeszcze wiele dominujących meczów, ale coś mi podpowiada, że sympatie ludzi będą po przeciwnej stronie.

Ja osobiście po tych playoffs postrzegam go, jak rozwydrzonego, niestabilnego psychicznie dzieciaka, który uważa, że wszystko może i wszystko mu się należy. Uważam, że oprócz jego, przyczynili się do tego również sędziowie, którzy pozwalali mu na wszystko – pisze użytkownik Kuba, pod moim postem na X.

Odnośnie samego spotkania nie ma chyba sensu wiele analizować. Obie strony zaczęły niezwykle nerwowo, w pewnym momencie widziałem chyba 3/20 z gry Nowojorczyków. Chłopaki czuli silną presję w pierwszej linii obrony oraz z trybun. W efekcie nie trafiali rzutów, tych trudnych i tych łatwych, po błędzie rywali. 

Spurs niewiele lepiej grali, ale jednak w okolice obręczy przedostać im się było łatwiej. Kolejny raz recital punktowy z ławki dał rookie Dylan Harper, autor 25 punktów 5 zbiórek 4 asyst 0 strat przy 10/19 z gry. Gdyby jeszcze zmieścił w kosza layupa na 27 sekund do końca, gdyby nie spudłował obydwu rzutów wolnych na 9 sekund do końca… seria mogła trwać nadal. I dobrze, tego rodzaju doświadczenie może się okazać dla tego 20-letniego chłopaka bezcenne. 

Ci goście dopiero zaczynają swą przygodę z zawodową koszykówką. W tych finałach skuteczność gry Spurs w rozbiciu na poszczególne kwarty wyglądała następująco: 

• G1: 37.5 -> 42.9 -> 34.8 -> 28.6%
• G3: 60.9 -> 45.0 -> 50.0 -> 28.6%
• G4: 65.2 -> 54.2 -> 20.0 -> 21.1% 
• G5: 42.9 -> 26.1 -> 55.0 -> 31.8% 

Widzicie trend? Czwarte kwarty w czterech meczach finałowych przyniosły 23/83 z gry (27.7%) w tym 6/30 zza łuku (20%). Tak się mistrzowskiego tytułu zdobyć nie da. Nie jeśli na ostatnim okrążeniu odcina ci prąd i zamiast egzekwować zadania, boisz się grać. 

De’Aaron Fox po raz kolejny zawiódł w czwartej kwarcie, a Spurs nie byli w stanie utrzymać prowadzenia. Dorobek niegdysiejszego Clutch Player of The Year w ostatniej odsłonie to: 10 minut, 0 punktów, 0/4 z gry, 0 asyst, 0 zbiórek, 1 strata. No cóż, nie był to pewny punkt zespołu, nie to mieli w głowach sztabowcy oferując mu 221 milionowy kontrakt, którzy będzie obowiązywał przez kolejne cztery sezony. 

No i właśnie, co nas czeka w przyszłości? Sezon zamierzam podsumować w całości, w specjalnej formie, bo mam wrażenie, że jesteśmy świadkami przełomu w amerykańskim baskecie. Świadkami pewnego „załamania” dotychczasowych narracji, sposobu budowy składów, tworzenia super zespołów. Na ten moment, dziękuję Wam za wspólnie spędzony czas, szesnasty razem przeżyty sezon NBA, a więc jeszcze raz, dziękuję GWBA Familia! 

Patronami odcinka są… nie znalazłem, poszukam jeszcze za jakiś czas, może znajdę. B

Jak sądzicie, czy gdyby Spurs przetrwali, Wemby’ego zawiesiliby na kolejny mecz za to zagranie? Zgodnie z literą przepisów, flagrant foul jak nic (powinien zostać przyznany w retrospekcji i chyba byłoby tak najuczciwiej, niech chociaż opuści pierwszy mecz kolejnego sezonu). Nie mówię, że to koniecznie był zamach na staw skokowy Jalena Brunsona, ale sprawiedliwość należałoby oddać. Zamiast tego znów byliśmy świadkami „parasola ochronnego” jakim objęty był Wemby przez grupę arbitrów. Na szczęście obyło się bez tragedii, kostka Brunsona wygięła się owszem, ale Kapitan był w tych playoffs niezniszczalny.