Dikembe Mutombo Mpolondo Mukamba Jean-Jacques Wamutombo: trochę mi wstyd, bo jako największy w Polsce fan NBA od 1993 roku nigdy nie nauczyłem się pełnego imienia i nazwiska tego barwnego zawodnika. Robert (BLC) pamiętał, miał pamięć do takich rzeczy, ja od zawsze wolałem obserwować grę. W każdym razie, Dikembe Mutombo nie żyje. Odszedł mając niewiele, bo zaledwie 58 lat. Dwa sezony temu wykryto u niego nowotwór mózgu i mimo najlepszych praktyk lekarskich, funduszy i opieki w klinice w Atlancie, przegrał z chorobą.

Mam wrażenie, że na przestrzeni ostatnich trzynastu lat, to jest odkąd istnieją gwiazdy basketu, opowiedziałem Wam o Dikembe wszystko, co wiem. Zanim więc niniejszy tekst ubiorę w fakty czy też może ciekawostki, tak od serca powiem: czasem się z gościa podśmiewaliśmy (pamiętacie okrzyk: who wants to sex Mutombo? którym rzekomo miał przywitać się na imprezie) ale w porządku był to facet i piekielne bloki sadził. 

W pamięci mam jego obraz po wygraniu serii playoffs przeciwko rozstawionym z numerem pierwszym Seattle Supersonics. Przeciwko prime duetowi Gary Payton & Shawn Kemp, ten zaciekły Kongijczyk zaliczył 31 bloków w pięciu meczach! Pierwsze dwa spotkania wzięli Sonics, jak przystało na top zespół po rundzie zasadniczej, ale potem role się odwróciły i trzy kolejne gry wzięli Mutombo z kolegami. W tamtych czasach pierwszą rundę playoffs rozgrywano do trzech zwycięstw, czyli best-of-five. Dikembe w kolejnych meczach uzyskał 6, 8 i 8 bloków!

Not in my house!

Z tego właśnie znany był najbardziej, machania długim paluchem po bloku okraszonym słowami „Not in my house”. Oczywiście prędko zrobiono z tego slogan reklamowy, ale gość był tak autentyczny i zaangażowany na parkiecie, że żadne wpływy komercyjne nie odbierały mu fanów, wręcz przeciwnie. 

Klasyfikację bloków wygrywał trzykrotnie, miał do tego nie tylko warunki (218 cm wzrostu, ale i niezłą smykałkę: timing i charakter) do trzydziestki w każdym sezonie zdarzało mu się sprzedać dziesięć czap w meczu albo i lepiej. Inna sprawa to jego długowieczność, w lidze występował do 42. roku życia a i to podobno mało, bo wiecie jak jest w Afryce, kombinują przy metrykach, zwłaszcza jeśli chodzi o karierę bogatego sportowca. 

W NBA grał od 1991 do 2008 roku, czyli całą karierę Shaqa, widział z bliska prime Michaela Jordana, który za punkt honoru wziął sobie niegdyś pakę nad Kongijczykiem, następnie śledził wejście do ligi Kobe i Allena Iversona. Z tym ostatnim grał nawet w NBA Finals, a dalej oglądał z bliska rozkwit LeBrona. Szmat czasu! 

Mutombo był jednym z największych ambasadorów koszykówki w Afryce, pozostaje drugim po Hakeemie Olajuwonie blokującym wszech czasów, na liście sukcesów ma także osiem występów w All-Star Game i cztery nagrody Defensive Player of The Year, czyli jedną więcej niż Dwight Howard i tyle samo co Rudy Gobert, którego chyba najbardziej w dzisiejszej lidze przypomina (stylem gry). 

Heh, aż się łezka w oku kręci. Jeśli macie, dysponujecie anegdotami, wspominkami na temat Mutombo, miło będzie poczytać w komentarzach. Spoczywaj w pokoju chłopaku! B