Dzień dobry Państwu, dziś chciałbym porozmawiać na temat ekipy latających byków. Starsi czytelnicy do dziś wspominają złotą erę „Air Jordana”, inni wciąż gdybają, co by było gdyby kontuzji kolana nie doznał najmłodszy MVP w historii Derrick Rose, przez co Bulls pozostają najpopularniejszą ekipą pośród kibiców w Polsce. Dość powiedzieć, że ich przedmeczowe intro (The Alan Parsons Project „Sirius”) wciąż wywołuje ciarki na skórze (a u Karla Malone biegunkę).

Organizacyjnie na dnie

Wszystko to jednak mniej lub bardziej zamierzchła przeszłość. Dziś organizacja Chicago Bulls nie radzi sobie najlepiej. Można wręcz powiedzieć, że jest w najgorszym położeniu od lat. Znacząco spadła oglądalność meczów, co tylko częściowo można wytłumaczyć zmianą dostawcy: prawa do transmisji telewizyjnych straciło klimatyczne NBC, a pozyskało Chicago Sports Network. Co więcej, w marcu podczas koncertu grupy rockowej w United Center, częściowo zjarały się mistrzowskie banery Bulls, które zdjęto do odwołania (mają wrócić w nadchodzącym sezonie). 

Myślę więc, że to dobry moment, aby przyjrzeć się zespołowi z Chicago. Mógłbym w tym momencie krwiożerczo skrytykować duet menedżerski, który stanowią panowie Artūras Karnišovas oraz Marc Eversley, ale dajmy temu pokój. Powiem inaczej, tym większy mam szacunek dla kierownictwa Bulls, że w trudnym momencie nie powielają błędów. Nie stawiają na grube, znane i przepłacone nazwisko, które potencjalnie przyciągnęłoby kibiców przede telewizory, ale kontynuują mądrą przebudowę opartą o młodzież i dopasowanie talentów.

Billy Donovan przedłużył właśnie kontrakt z klubem. Warunków umowy nie podano do informacji publicznej, ale cieszy ciągłość. Będzie to szósty sezon szkoleniowca za sterami Byków. Dotychczasowy rekord (195-205) nie oszałamia, ale pewne „zmiany jakościowe” zaczęły się w Chicago dokonywać i myślę, że zatrzymanie head coacha było dobrym pomysłem. 60-letni Donovan nie jest może wybitnym taktykiem, ale w koszykówce „uniwersyteckiej” szybkiej, młodej, opartej na mentorskim stylu szkoleniowym, radzi sobie świetnie, przez co wpisuje się w plan długookresowy organizacji, o czym zaraz się przekonacie.

Dwa ostatnie sezony Bulls przejechali na identycznym bilansie (39-43) bez awansu do playoffs, ale jak mówię: zmiany poszły w dobrym kierunku. Bulls grają koszykówkę nowocześniejszą, szybszą, skład jest młodszy i zdradza możliwości rozwojowe. Chicago odeszło do trzonu złożonego z weteranów, który ani nie osiągał satysfakcjonujących wyników, ani nie rokował na przyszłość:

• DeMar DeRozan -> wytransferowany został do Sacramento
• Alex Caruso -> posłany do OKC w zamian za filar obecnego składu
• Andre Drummond -> puszczony został do Philadelphii
• Zach LaVine -> także wytransferowany został do Sacramento

Akcent postawiono na motorykę, przygotowanie kondycyjne, grę z kontry, prędkie tempo, a koszykówkę „izolacyjną” ograniczono do minimum. W zespole pojawili się: wysoki playmaker Josh Giddey, latający rookie Matas Buzelis, strzelec Kevin Huerter, utalentowany ofensywnie środkowy Zach Collins, a także gracz na piłce Tre Jones. 

Fundamentalna zmiana stylu

Patrząc w poniższe dane, mówimy o FUNDAMENTALNEJ zmianie stylu. Sezon do sezonu miały miejsce następujące zmiany:

• średnia zdobywanych punktów: 112.3 -> 117.8 
• tempo akcji: 96.3 posiadań (28. miejsce w lidze) -> 102.8 posiadań (2. miejsce)
• liczba oddawanych trójek: 32.1 (26. miejsce) -> 42.0 (3. miejsce)
• liczba asyst: 25.0 (23. miejsce) -> 29.1 (5. miejsce)
• liczba punktów z kontry: 12.5 (26. miejsce) -> 18.5 (3. miejsce)

Gdzie leżą problemy: młodzi nie potrafią wymuszać fauli, grają koszykówkę radosną, strzelaną, finezyjną, gdzie kontaktu fizycznego i przepychanek jest niewiele. Ewidentnie nie radzą sobie na tablicach, ich presja na piłkę jest kiepska, jak i cała obrona. To są główne elementy do zaadresowania, które jak sądzę ulegną poprawie wraz z poprawą fizyczności młodych graczy.  Jak w tej chwili wygląda skład Chicago Bulls:

Roster

• PG: Josh Giddey (?) / Tre Jones / Jevon Carter
• SG: Coby White / Ayo Dosunmu
• SF: Kevin Huerter / Isaac Okoro / Dalen Terry
• PF: Matas Buzelis / Patrick Williams / Noa Essengue (R) / Julian Philips
• C: Nikola Vucevic / Zach Collins / Jalen Smith

Nie spodziewajmy się cudów, bo tu nie ma cienia defensywnego skilla. Giddey, White i Buzelis błyszczą w biegowej formacji, ale defensywnie nie sprawiają rywalom najmniejszych kłopotów, ani w pierwszej linii, ani pod obręczą. Pozycje 2-4 rażąco odstają fizycznie od ligowej przeciętnej, a Vuc jako kotwica defensywna to śmiech na sali.

Tym niemniej, Huerter i Vucevic to ludzie, z którymi komfortowo się gra w ataku, bo zapewniają spacing i strukturę gry. Każdy jeden w piątce rzuca z dystansu. Zmiennicy w oparciu o solidnego Jonesa i potrafiącego grać piłką Collinsa również sobie radzą. Nowe nabytki to surowy atleta Essengue (206 cm wzrostu, 216 cm rozpiętości ramion) który biega jak szatan, ale rzucać nie umie oraz Isaac Okoro, którego oddelegują stricte do zadań defensywnych. 

Cele klubu

• nie przepłacić Giddeya, który pozostaje free-agentem (chce 30 mln $ za sezon, Bulls oferują 20 mln $)
• nie zatracić entuzjazmu, tempa i żywiołowości, które koniec końców spodobają się kibicom
• rozwinąć Buzelisa, bo to gość na miarę Franza Wagnera
• poprawić obronę, z czym będzie największy problem
• znaleźć franchise-playera… 

A propos tego ostatniego, czy wiecie że gdyby nie pechowy rzut monetą, pierwszy numer draftu (Cooper Flagg) przypadłby właśnie Chicago, a nie Dallas? Oba zespołu miały identyczny bilans i trzeba było rozstrzygnąć, komu przypadnie jedenasta lokata w loterii draftu (1.8% szans na top pick), a komu dwunasta (1.7% szans). Wygrała ekipa z Teksasu, niestety. Jakże inaczej mówilibyśmy dziś o Bykach z Flaggiem w składzie, co?

Patronami dzisiejszego odcinka są T. Serafinowicz oraz Woyteck, dziękuję za pamięć. B