Słyszeliście? Atlanta Hawks pozbywają się młodego na piłce, czyli Kobe Bufkina. Dwa sezony w ograniczonej roli za plecami Trae’a Younga i wystarczy. Psychika chyba nie pozwala się rozwinąć bardziej, za grzeczny, w grze zbyt delikatny, choć to przecież 193-centymetrowy point-guard. Nade wszystko zza łuku dramat, czego winę ponosi częściowo przewlekły problem z barkiem. Szkoda, bo ostatni sezon na uczelni zdradzał obietnicę, progres w tym elemencie. Niestety, w tej lidze sprawny z piłką facet bez rzutu to za mało, zdecydowanie. 

Zwolnieniu nie ma się co dziwić, zespół nie ma czasu ani sposobności, aby w tym momencie przyuczać młodzież. Hawks po raz pierwszy od dekady mają realne szanse powalczyć o coś więcej niż druga runda czy finał konferencji. Tak wiem, że w 2021 roku udało im się wysoko awansować, ale przez dwie rundy grali z zespołami uszkodzonymi, zaburzonymi od środka. Umówmy się, że na pierścień nie było widoków, ale teraz… teraz może być naprawdę ciekawie. 

I dobrze, dzień dobry, zatrzymajmy się przy Jastrzębiach, bo tak się ułożyło, że nie tylko mają pomysł na siebie, ale udało im się przyciągnąć zawodników, którzy ów pomysł są w stanie efektywnie realizować. Ściśle określona, nowoczesna wizja oparta na motoryce i spacingu, której kolejny raz przewodził będzie All-Star Trae Young.

Trae tym tygodniu będzie obchodził 27. urodziny, wszystkiego najlepszego. Wchodzi w swój prime fizyczny i lepszy już chyba nie będzie. Średnie kariery na poziomie 25 punktów i 10 asyst, duża pewność, cechy przywódcze, zimna krew, a do tego bardzo przyzwoita efektywność zważywszy ekstremalnie trudną rolę i warunki. Trae ma podobny walor co Tyrese Haliburton, taki sam entuzjazm, opanowanie nerwów, skill. Jeden i drugi jest filigranowy, w obronie kiepski, nadrabia instynktem, szybkością, refleksem. Jeśli chodzi o czysty talent, skill, zręczność, to może być top 10 NBA.

Za jego plecami grał teraz będzie kuzyn SGA, czyli Nickeil Alexander Walker przechwycony z Minnesoty i to jest oczywiście upgrade ponad Bufkina czy tego z dredami Keatona Wallace’a. NWA jest większy fizycznie, bardziej żylasty, lepiej strzela zza łuku i jest ograny, nawykły do roli zmiennika, bo nie każdemu przecież pasuje taki rytm gry, a w zasadzie jego brak. Nie każdy potrafi być cały czas gotowy, od razu mocno wejść w mecz itd. 

Na „dwójce” stacjonuje oczywiście rewelacyjny Dyson Daniels, australijski chart, który poluje, chwyta, łapie każdą piłkę w zasięgu ramion. Przepięknie nam się ten chłopak rozwinął na przestrzeni ostatniego półtora roku. Z typowego stopera przeszedł w secondary-playmaking, grę short-roll, poprawił trójkę z rogów, trafia floatery, atakuje obręcz. Świetny, bardzo atletyczny, wszechstronny obrońca. Król przechwytów minionego sezonu. Co ja mówię, przecież on wygrał nagrodę Most Improved Player, no nie? Średniej 3.0 przechwytów w meczu to NBA nie widziała dawno. Przy 229 przechwytach Daniels wygrał w cuglach tę klasyfikację, drugi był Shai z liczbą 131 przechwytów! Rewelacyjny jest w roli prastra.

Na tej samej pozycji dostępny jest także rasowy movement-shooter, czyli Luke Kennard. Temu wystarczą dwa rzuty by się zapalić. Trafia seriami, świetnie się czuje latając po zasłonach, paląc wszelkie catch-and-shoot. Podglądałem go w Memphis w zeszłym sezonie, pięknie współpracował z Bane’m oraz Morantem, mieli nawet na niego zagrywki rozpisane. Ile on notuje? 44% skuteczności zza łuku w karierze! Jego nie można absolutnie zostawiać na obwodzie bez krycia i Hawks powinni zrobić z tego użytek. Wyobrażam już sobie te asysty Younga. Świetnie trafił kolega Luke i życzę mu wielu trafień. 

Pozycja niskiego skrzydła to oczywiście francuski dzieciak Zacharie Risacher, którego oglądaliśmy właśnie podczas Eurobasketu. Nieopierzony jeszcze, ale jak to się mówi: sky is the limit. Wysoki (203 cm), atletyczny, szybki, świetnie biega, a jeszcze lepiej rzuca z dystansu. Potrzebuje czasu, ogrania, powtarzalności, ale mówimy o chłopaku z naprawdę wysokim sufitem. To może być gość na miarę Camerona Johnsona. Za nim rookie sezon, teraz będzie jeszcze trudniej, rywalizacja o minuty jeszcze bardziej napięta, ale wierzę, że tutaj nam się wykuwa naprawdę mocny zawodnik. 

Jego zmiennikiem będzie zapewne Vit Krejci, który tego lata został z przymusu wsadzony w rolę lidera reprezentacji Czech, czego niestety nie udźwignął. Fajnie kozłuje, potrafi podać, rzuca z dystansu, podejmuje inteligentne decyzje, ale nierówny jest i nigdy nie wiadomo, co nam zaserwuje. Tym niemniej: 203 cm wzrostu, które wprowadza piłkę na połowę rywala, śle kreatywne podania, nie robi głupich błędów i trafia przeszło 40% zza łuku, takiego gościa się trzyma w składzie. Mając 25 lat i odbierając lekcję pokory w reprezentacji, można się albo rozpaść wewnętrznie albo zbudować. Osobiście mam nadzieję na to drugie, dawaj Vit!

Na czwórce zagra Jalen Johnson, kolejny biegacz / atleta, który ma tak niesłychaną koordynację i sprawność przy 206 cm i przeszło 100 kilogramach, że występować może na trzech pozycjach. JJ zbiera, podaje, robi za playmakera, gra short-rolla, picka z Youngiem, uwielbia przy tym otwartą, grę bieganą, bloki i wsady do kosza. Druga postać w zespole po Trae’u. Zeszły sezon popsuła kontuzja barku, w tym może być wszystko. Eksplozja dynamitu. 

Na zmianę dostanie pierwszoroczniaka Asę Newella, czyli podobnież, hiper mobilny skrzydłowy, który najchętniej każdą piłkę wsadzałby z góry. Ma świetne instynkty do zbiórki, motor w tyłku, skacze, odrywa się od ziemi najszybciej, ponawia akcje, dobija rzuty, ma też mocny pierwszy krok. Nie wiadomo tylko czy on bardziej woli grać „od” czy „do” kosza. Hawks będą go chcieli najpewniej przysposobić na rasowego 3&D, trzymam kciuki. 

Pozycja środkowego to Kristaps Porzingis no i Onyeka Okongwu. Dwaj nowocześni wysocy potrafiący rzucać za trzy, blokować rzuty i zbierać piłki. Łotysz od dłuższego czasu nie wygląda dobrze fizycznie, jakby wracał po ciężkiej chorobie. Zmęczony, słaby na tablicy, przestawiany. Bywało z tym o wiele lepiej, potem przyplątały się nieokreślone infekcje, przez które opuścił znaczną część meczów w Bostonie, również tych najważniejszych. 

Okongwu znacie, może być trochę niezadowolony, że gdy w końcu wysiudał na pozycji Clinta Capelę, klub zatrudnia mu kolejnego człowieka, który najpewniej zajmie jego miejsce w wyjściowej piątce. Tym niemniej, tylko ślepiec nie zauważa postępów w grze OO. Trójka leci w górę z regularnością i pewnością w nadgarstku, jest znacznie więcej zbiórek, większa aktywność w ofensywie, wyjścia do podania, lepszy rytm poruszania, pewność siebie, a średnie 13.4 punktów i 8.9 asyst to rzecz przyznacie, bardzo przyzwoita. Co jest ważne: Okongwu jest w stanie przejmować zasłony niższych, bardziej dynamicznych rywali. Utrzyma szyk obrony, nie da się ograć, to bardzo ważny zawodnik w kontekście całej ekipy, jej aspiracji i wyników sezonu. 

Podsumowując, Hawks są super sprawni na każdej pozycji i przede wszystkim: walą do kosza z każdego miejsca na parkiecie. Wypisz wymaluj koszykówka spod znaku tegorocznych Indiana Pacers, którzy przecież byli o krok od mistrzowskiego tytułu, nóż na gardle trzymali wielce faworyzowanym OKC Thunder. Kto wie co by się stało gdyby nie uraz Haliburtona, no nie? Teraz taki sam basket serwować nam chcą ATL i ja to kupuję. Ich się nie da kryć na dobrą sprawę, a przed zwycięskim sezonem może ich zatrzymać co najwyżej brak zdrowia. Trae winien kolejny raz wygrać klasyfikację asyst. 

Panie trenerze Snyder, liczymy na Pana! Osobiście się jaram widząc skład i możliwości. Oby udało im się postawić Porzingisa na nogi, który jednak nie jest niezbędnym ogniwem dla tej drużyny. Łotysza dostali w spadku od Celtics, którzy szukali oszczędności, zainwestowali w niego dwóch role players oraz pick draftu przypadający na trzecią dziesiątkę, więc super. Inwestycja niewielkiego ryzyka, a jednocześnie umożliwiająca realizację założeń taktycznych. Co tu wiele gadać, będzie co oglądać w Atlancie w tym i przyszłym roku. 

Bukmacherzy szacują Jastrzębie na 47.5 zwycięstw. Wyżej we wschodniej konferencji notowani są wyłącznie Cavs, Knicks i Magic. Zakładając zdrowie wszystkich zainteresowanych, przy ewentualnym spotkaniu Hawks nie byliby bez szans, zwłaszcza w serii z Nowym Jorkiem i Orlando. Cleveland też nie jest żadnym pewniakiem jeśli mnie pytacie, nie wiadomo co przedsięwziąć zamierzają idąc wprzód, tam jest cienko z budżetem, który pęka w szwach. Mi osobiście nie podoba się układ podkoszowy Allen i Mobley, którym brakuje synergii, którzy się wzajemnie ograniczają, a więc… gdyby cudownym zrządzeniem losu ATL faktycznie awansowali do NBA Finals, siedziałbym przyklejony do ekranu monitora. A co tam, i tak będę siedział, jeśli dociągnę. 

Czy mamy tu fanów Atlanta Hawks? Patronami dzisiejszego odcinka są Woyteck oraz Jakub Antczak, pozdrawiam Was serdecznie. Bartek Gajewski

Który zespół następny?