Witam serdecznie, stęskniliście się? Bo ja tak. Dziś poniedziałek, więc praca publicystyczna musi zostać wykonana, gra podsumowana dla dobra własnego i Waszego. Myślicie, że mi nie brakuje codziennego pisania? Przecież to u mnie nawykowe, forma terapii, rutyna wprowadzająca komfort psychiczny, pozwalająca poukładać, myśli ułożyć, a zarazem źródło, tryskająca fontanna immanentnej dumy,  że ktoś, wciąż i jeszcze, po czternastu latach wchodzi, chce czytać, przyzywa mnie nawet w niewybrednych czasem słowach, bo tak mu brakuje nowej dawki treści GWBA. Jestem, już piszę. 

Tabela! A w niej Detroit, Cleveland, Nowy Jork rządzą na wschodniej mapie. Na zachodzie zaś mistrzowie, obrońcy tytułu, a zaraz za nimi San Antonio oraz Denver, którzy choć jeszcze obrony nie ogarnęli, wierzą święcie, że we wzmocnionym składzie stać ich w tym sezonie na puchar Stanleya. Wiecie, co mam na myśli.  

Na zielono pozwalam sobie zaznaczyć te zespoły, które na ten moment, uważam że zajdą najwyżej w playoffs 2026. Zainteresowanych zapraszam do dyskusji, część argumentów wyjawię zresztą w poniższym tekście. 

Oklahoma przegrała jak dotąd jeden mecz (z Portland) o czym zresztą donosiłem, udało mi się. Nie wystawili Holmgrena, Dorta, J-Duba, nadziali na świetnie dysponowanych gospodarzy, a i tak było na styku. Dziś w nocy w podobny sposób chcieli ich napaść Memphis Grizzlies. W pierwszej połowie zaliczali 47% zza łuku (11/24) wygrywali zbiórkę 33-21 oraz w asystach 21-12. Thunder nie siedziała trója, choć pozycje generowali niezłe, jak zawsze. Ja Morant po pierwszych pięciu minutach miał na koncie pięć czy sześć asyst. Nawet jemu się entuzjazm udzielił. Generował przewagi szybkością, odgrywał na wolne pozycje, koledzy: Wells, Coward, Aldama, Spencer rzucali bądź mijali dochodzącego, spóźnionego obrońcę. Imponująco to wyglądało, ciągły ruch i podania, jak w San Antonio za najlepszych czasów. 

No i co? Thunder ich po przerwie ścisnęli za gardło, wyizolowali Moranta (11 punktów 8 asyst 3/18 z gry) i minuta po minucie przeciągali wynik na swoją stronę. Pełna kontrola, spokój, nieodzowna, powolna śmierć poprzez uduszenie, odcięcie tlenu. Druga połowa przyniosła wynik 63:38 i to pomimo bardzo słabej skuteczności obrońców tytułu zza łuku, 22 punkty Shaia Gilgeousa Alexandra, 14 punktów Ayaja Mitchella, który w tej chwili ma w garści nagrodę dla Most Improved oraz Sixthmana. Piękna robota defensywna Casona Wallace’a, indywidualnie na Ja.

Powiem Wam, że OKC stoi obecnie na poziomie sportowym nieosiągalnym dla 95% NBA. Powiem więcej, gdyby Thunder spięli się na 100% i dopisało im zdrowie… wynik 73-9 należący do Golden State Warriors, poprawiliby o 2-3 zwycięstwa. Tak bardzo są mocni, zgrani, sprawni i głębocy na każdej pozycji. Tam nie ma słabych punktów, ani przypadkowych osób. Shai może irytować sposobem, w jaki poluje na braki sprawnościowe rywali, naciąga ich na faule, ale strzelecko to jest w tym momencie inna klasa rozgrywkowa. Takich strzelców jak on jest może 4-5 w tym momencie na świecie. 

Denver Nuggets. Oni lecą w swoim tempie, Joker się bawi z rywalami, 3/4 meczów to dla niego żadne wyzwanie, jakieś eksperymenty kadrowe naprzeciw, ludzie bez koszykarskiego IQ. Czasem jak mu się nie chce latać to stoi na szóstym metrze i każe się chłopakom obiegać. Ścięcie w dół, hand off, low post i podanie gdzieś zza pleców. 

Ostatnim razem do miasta przyjechali rozbici przez kontuzje Pacers, no bez jaj. Denver postanowili dać odpocząć Murrayowi i Gordonowi. Nie miało znaczenia, bo wynik i tak był z góry przesądzony. Joker zaliczył szóste triple-double w tym sezonie: 32 punkty 14 zbiórek 14 asyst. Rzuca za dużo jak na jego standardy i chęć, ale gdy rywale zaczynają mu odcinać podania, bierze i punktuje. Czasem zza łuku przymierzy, czasem po piwocie rywala odsunie łokciem, czasem idzie za piłką i dobija. Pascal Siakam wielki, żylasty zwierzak nie? Jokić ma nad nim 20 kilogramów przewagi, przytrzyma go sobie lewą ręką, drugą położy piłkę na obręczy i nic z tym nie zrobisz, tak od lat. 

Trwa przysposabianie Camerona Johnsona, jego czas nadejdzie. Denver mają też komfort w postaci Bruce’a Browna, zastępującego umiejętnie, stanowiącego alternatywę dla Jamala Murraya. Brown już przecież pierścień w barwach Colorado wywalczył, w NBA Finals był nieodzowną postacią, pamiętacie? Bardzo podoba mi się energia, którą wnosi na plac. Vibe jak u Russella Westbrooka, cieszy więc jego angaż powrotny, a odwołanie Russa jest uzasadnione. 

Cieszy mnie współpraca na linii Kevin Durant / Alperen Sengun w Houston. Oni mają taką killer akcję, w której KD gra wysokiego picka z Turkiem, naturalnie wychodzi mu na spotkanie dwóch obrońców, jest podanie, a Alpie w tym momencie gra „czterech na trzech” w czym jest mistrzem, bo ma spokój, technikę, gabaryty, opanowanie piłki i przegląd parkietu. Docelowym wykończeniem jest podanie do ścinającego wzdłuż linii końcowej albo już czającego się w dunker’s spot Amena Thompsona, ale różne opcje z tego wychodzą. 

Rockets miażdżą na zbiórce w sposób bezczelny, Adams czy Capela puszczani są obok Senguna albo skrzydłowych o wzroście 210+cm jak KD czy Jabari Smith. Puszczani nie tylko po to, by pilnować własnej obręczy, ale każdorazowo bić się na atakowanej tablicy. Żeby nie być gołosłownym, na ten moment Houston zbiera ponad 37% ofensywnych piłek, co stanowi absolutny rekord NBA. 

Wczoraj późnym wieczorem grali z Milwaukee Bucks. Ci ich obronę strefową względnie rozczytali, dobrze dysponowany strzelecko był Kyle Kuzma, trójek nawciskali Trent i Rollins, wobec czego Giannis znów był nie do opanowania (37 punktów 8 zbiórek) ale w wyrównanej końcówce rządził Durant (31/3/7) z Sengunem (23/11/7). Najbezczelniejsza, najbardziej wymowna akcja meczu to ta tutaj: 

To już nie ma większych wątpliwości, Sengun to drugi najlepszy środkowy świata. Giannis to silny skrzydłowy, król kosza Wembanyama musi jeszcze 2-3 sezony popracować, okrzepnąć, nabrać powtarzalności i spokoju. Co nie zmienia faktu, że w wieku 21 lat prowadzi swój zespół do bilansu 7-2. Zalicza najwięcej bloków oraz zbiórek defensywnych, czekamy na dalszy ciąg wydarzeń.

W ekipie San Antonio nowa dynamika, bo właśnie wrócili Jeremy Sochan i De’Aaron Fox (genialny pierwszy mecz sezonu). Jeremy ma za sobą trzy rozegrane spotkania, wchodzi z ławki, gra poprawnie. Rzecz w tym, że Wemby potrzebuje otoczenia strzelcami dystansowymi. W zestawieniu z Sochanem najsilniejsze atrybuty Francuza zostają osłabione, bo obrona zaczyna oszukiwać, podwajać, zagęszczać zupę śmietaną, rozumiecie co mam na myśli? Weteran parkietów Harrison Barnes gra świetnie, więc nic nie wskazuje na to, aby rola Sochana miała w najbliższym czasie ulec zmianie. 

Ponadprzeciętny, wszechstronny obrońca, inteligentne decyzje, dobra energia, zadziorność – z tymi atrybutami Jeremy może być spokojny o angaż w NBA, nawet jeśli nie będzie mu dane zostać w San Antonio po upływie debiutanckiej umowy. 

Dla kontrastu, 20% NBA nie da się oglądać. To znaczy, nie wiem jak Wy, ale mnie oczu szkoda i bardzo się irytuję. Mam na myśli przykładowo ekipę Sacramento Kings. Dziś w nocy grali z z Minnesotą. W kolejnych kwartach stracili po 40 punktów, Wolves trzy razy zaliczyli serię pięciu kolejnych skutecznych posiadań. W pięciu kolejnych posiadaniach piłki zdobywali punkty i tak TRZYKROTNIE. 

Kings w kolejnych meczach tracą: 144, 132, 116, 130, 133, 126 punktów. Schroder, LaVine, DeRozan, Sabonis oraz piąty, przypadkowy facet (dziś był to Precious Achiuwa) którego im wstawią do kompletu, nie są w stanie bronić. Każdy z nich to minusowy obrońca indywidualny oraz tragiczny help defender. Nawet jak się jednemu zachce, zęby wbije w rywala, biega za nim (LaVine przykładowo) to wystarczy zasłona i cały wysiłek idzie w śmietnik, bo koledze chciało się jednak mniej albo się nie dogadali. Kadrowo to najbardziej kuriozalny zespół świata, skład jakby je składało ślepe dziecko w NBA2k. 

Russel Westbrook dodaje (dodawał) temu wszystkiemu jeszcze większego kolorytu, w kolejnych grach super energia, walka, jazda do przodu. 23/16/10 z Golden State, 24/7/9 z Oklahomą, dziś znów zesłany na ławkę i totalnie podcięte skrzydła. Ciężko jest na to patrzeć, uwierzcie. Stając naprzeciw tej zbieraniny Rudy Gobert, Anthony Edwards, Julius Randle, Donte DiVincenzo i Jaden McDaniels to mistrzowie świata. Poukładani, kluczowe role jasno nakreślone, defensywa na wysokim poziomie. ANT znów się bawił, znów odpalał bomby (26 punktów 5/11 zza łuku) bo nic im zrobić nie mogli Królowie. 

Ważą się losy trenera Tyronna Lue w ekipie Los Angeles Clippers. Chris Paul pogrzebany na ławce, ostatnio zagrał 9 minut, w drugiej połowie nie wyszedł wcale, choć mecz wcale nie był rozstrzygnięty. W to miejsce grał czwarty garnitur, ludzie z samego końca ławki. John Collins również bez rytmu, bo przychodzi mu grać bez playmakera, nie służy mu rola zmiennika. Bradley Beal zjechał tak mocno do bazy, że świat o nim zaraz zapomni. Zespół trzymają Harden, Kawhi, Zubac, ale u nich także coraz mniej chęci i przekonania. 

Zmontowali klub seniora, najwyższą średnią wieku w dziejach i się teraz bujają w ogonie ligi. Nic tego zespołu nie naprawi moim zdaniem. Wbijam w nich widelec, są skończeni. Piąty od końca rating defensywny, zdecydowanie najwolniejsze tempo gry, niski odsetek rzutów wolnych, najwięcej w lidze punktów traconych po stratach, najwięcej traconych trójek. Dlaczego? Bo do tego wszystkiego trzeba energii, sił witalnych, żywiołowości, młodych i zdrowych nóg!

Przeciwnie w zespole Detroit Pistons. Tutaj młode, zdrowe koty biją się o każdą piłkę. Pięknie nam się rozwinął center Jalen Duren, a oto jego sześć ostatnich występów: 

• 21 punktów 16 zbiórek W
• 30 punktów 11 zbiórek W
• 22 punkty 22 zbiórek W
• 14 punktów 9 zbiórek W
• 33 punkty 10 zbiórek W
• 21 punktów 13 zbiórek W 

Oczywiście kreuje go jeden z najlepszych graczy obecnie na planecie, pan Cade Cunnigham, do niego zaraz przejdę. Chcę aby było jasne, Pistons biją się chyba najmocniej w całej lidze: czwarte miejsce w punktach z kontry, najlepsi w zdobyczach z pola trzech sekund, świetne powroty do obrony i dominacja w pomalowanym. Oni są tak intensywni, że są się gotowi pobić za nieudane akcje albo nieporozumienia. Zobaczcie: 

Ausar & JD get into it…

They all good though. pic.twitter.com/CmIQnPCpcO

— Pistons Jack (@pistons_jack) November 10, 2025

Cade Cunnigham. Obok może SGA oraz Donovana Mitchella to najbardziej dominujący obwodowy gracz NBA w tym momencie. Dziś w nocy do przerwy miał na koncie dwa punkty. Nic mu nie szło, layupy wykręcały z kosza, nawet dunk się odbił od żelastwa. W drugiej połowie klasyczny „take over” pomimo zabiegów po stronie Sixers, by go podwajać, odciąć od piłki. Mecz zakończony na poziomie 26 punktów i 11 asyst. Jazda przez środek, wsady, trójka, gość wystaje głowę ponad rywali a jego prime dopiero się zaczyna. Absolutny szef, on i Mitchell, który podobny „take over” zaliczył dwa dni temu przeciwko Bulls. 

Tym większy szacunek dla Pistons i Cade’a, bo oni Mili Państwo wychodzą czasem piątką z trzema non-shooterami (Duren, Holland, Thompson)! W chwili obecnej kontuzjowani są Isaiah Stewart, Tobias Harris oraz Jaden Ivey, a więc mimo doskonałych wyników, są widoki na znacznie lepszą i pełniejszą rotację. 

Nie tak źle, jak wszyscy myśleli, prezentują się także Phoenix Suns. Na pewno zespół jest znacznie „wdzięczniejszy” do kibicowania. Wrócił na moment Jalen Green, ale zaraz znów się kontuzjował, ścięgno udowe naciągnął i opuści najbliższy miesiąc albo lepiej. W każdym razie, Devin Booker (29.3 punktów 7.2 asyst 41% zza łuku) ma bardzo solidne, zadaniowe otoczenie i on także dominuje strzelecko. Nowiną w Arizonie jest center Mark Williams, którego wskaźnik plus/minus po sześciu rozegranych meczach wynosi +83. 

Najdłuższy zasięg pionowy w lidze, świetnie ulokowany. Grayson Allen, Royce O’Neale, Dillon Brooks czy Ryan Dunn to gracze kalibru 3+D, więc jest zdrowy układ boiskowy, a to najważniejsze. Cztery zwycięstwa w ostatnich pięciu meczach, bilans na poziomie 50%, o to chodzi! 

Na koniec, tak kończę już, muszę zawieźć syna na zajęcia, wrzucam zachowanie Brandona Ingrama. Przeprosin jak widzicie, nie było. Świetny talent, ale jakże wątpliwy charakter, sami przyznacie:

Brandon Ingram 😭😭😭😭 pic.twitter.com/YWM0UA9GJZ

— BrickCenter (@BrickCenter_) November 9, 2025

Chodziło o bzdurę, decyzję sędziowską. Raptors w tym sezonie ogląda się lepiej, Ingram jest aktywny, dobrze wygląda u boku Scottiego Barnesa, nawet nie wchodzą sobie aż tak bardzo w paradę z Barrettem czy Quickleyem, ale wszystko to na ostrzu noża, gotowe rozpaść się w dowolnym momencie, właśnie z powodu niedojrzałości emocjonalnej tych gwiazdorów. 

Pozdrawiam serdecznie, w szczególności Patrona odcinka, Bartka Mierzwickiego. Dziękuję za uwagę i zapraszam, mam nadzieję jutro. Bartek