Dobry wieczór, obiecałem wpis „dziś” ale już do północy nie wyciągnę wszystkich znaków z głowy i nie przeklawiszuję na klawiaturze. Będzie na rano, mówi się trudno, staram się jak mogę. Dziś uczyliśmy się na sprawdzian czterech form wyrażania przyszłości po angielsku. Na pewno wiecie czym się różni I will od I am going to, na pewno. Patronami odcinka są: NIE MA. No cóż, nie zawsze się udaje, jak mawiał klasyk. 

Ze spowitej mrokiem Gdyni ląduję myślami wprost do Motor City. Tam lokalni Pistons ledwie uciekli grającej dzień po dniu Atlancie, na dodatek przed własną publicznością, ale cóż, klasowa drużyna wygrywa także te mecze, w których „nie idzie”. Wynik poniżej setki (99:98) oznacza całą masę ofensywnych niepowodzeń. Hawks wyraźnie skupili wysiłki na zminimalizowaniu strzeleckich popisów lidera gospodarzy Cade’a Cunninghama (18 punktów oraz najmniej w całym sezonie 15 prób rzutowych) i do był dobry pomysł, bo jego koledzy, nazwijmy to zastępczy playmakerzy (Tobias Harris, Daniss Jenkins i Jaden Ivey) zanotowali łączną skuteczność 5/34 z gry! 

 Strefę podkoszową szczelnie zamknięto, na co Pistons odpowiedzieli 5/26 zza łuku. Zabolał tymczasowy brak Duncana Robinsona (podkręcona kostka) a coach nie zaufał jego zastępcy Chazowi Lanierowi, który na parkiet nie wstąpił wcale. No i widzicie, mówię o Pistons w kontekście całego sezonu, powtarzam: im zabraknie kompetencji strzeleckich w najważniejszych grach. 

Znakomicie, z dużym zaangażowaniem rotują w obronie, są mistrzami gry pod kosz i uratowały ich właśnie tężyzna i zdecydowanie. Jalen Duren 21 punktów 11 zbiórek przy 9/12 z gry, slasher łamane na energizer Ron Holland 17 punktów 6/8 z gry, Caris LeVert 5/9 z gry. Cieszy niezłomna postawa, ale jak mówię: Robinson to esencja tej herbaty, przydałoby się więcej tych „movement shooters”. Klay Thompson do Detroit! Kto jest za? Szkoda, że w składzie nie utrzymali się Tim Hardaway Junior ani Malik Beasley, którzy w zeszłym sezonie nadawali tej ekipie ognia zza łuku. Przy naturalnym progresie, jaki dokonał się w szatni Detroit, na razie tego nie odczuwamy, ale będzie tamtych dwóch brakować, przekonacie się.  

Jednocześnie pragnę zauważyć i z przyjemnością donoszę, że Cade Cunningham został właśnie mianowany Graczem Miesiąca wschodniej konferencji (po drugiej stronie mapy Graczem Miesiąca namaszczono Jokera). Bilans zespołu z Detroit to (17-4), a wobec podwójnego krycia wczorajszej nocy, może wielkich zdobyczy punktowych nie było, ale w to miejsce Cade dodał 8 zbiórek 8 asyst 6 przechwytów i 3 bloki! Także szacunek, bo ten akurat gracz nie ma słabych punktów. A propos punktów, gdy Hawks doszli na 95:95 (Johnson, Daniels, NAW waleczne chłopaki) to właśnie do Cunninghama należały dwa ostatnie trafienia. Duży jest, wjechał jak kula między kręgle:

Washington Wizards rozegrali perfekcyjny (ofensywnie) mecz przeciwko Milwaukee! Zabrakło środkowego Alexa Sarra, ale od czasu do czasu, gdy już nikogo niżej w tabeli nie ma, trener pozwala weteranom „pójść na całość”. Jak się uruchomi Khris Middleton, a kolegom nie brakuje skuteczności, to się wszystkim przypomina, jakiej klasy graczem był / jest Khris: 15 punktów 6 asyst, obrona, przewidywanie ruchów przeciwnika, umiejętne podwajanie Giannisa, z którym przecież znają się jak łyse konie. 

Większe „statystyczne” wrażenie mogli zrobić CJ McCollum (28 punktów) czy oszukany środkowy Marvin Bagley (22 punkty 11/16 z gry) jednak to Khris w moim przekonaniu był „spoiwem” które pozwoliło skleić z tego zwycięstwo. Wizards ciaśniej siedzieli w pomalowanym, lepiej wracali do obrony, lepiej zbierali, popełnili mniej strat, wobec czego oddali aż osiemnaście rzutów z gry więcej, i tyle w sumie. 

Cokolwiek wychodzi spod ręki Doca Riversa, nie jestem tego fanem. Giannis po naciągniętej pachwinie chwilowo jeździ nieco wolniej. Powrót do składu Kevina Portera Juniora trochę pogmatwał boiskową rolę Ryana Rollinsa, trwa docieranie się, życzymy powodzenia. Wizards błysnęli, ale dziś zapewne wrócą na swe miejsce w szeregu.

Heat spoliczkowali dziadków z Los Angeles (Clippers). Gra toczyła się kosz za kosz, Kawhi Leonard i James Harden punktowali. To znaczy może raczej powinienem napisać „wymieniali kolejnością ataku”, bo ewidentnie nie ma między nimi połączenia, żadnego efektu synergii, ogląda się to źle i odkąd kontuzji doznał Derrick Jones Junior, ta drużyna nie ma walorów motorycznych by myśleć o awansie do playoffs.

Miami to przeciwne spektrum, załadowani atletami, biegaczami, ludźmi o żelaznej kondycji. Jak mówię, w drugiej kwarcie górujący fizycznie nad wszystkimi Ivica Zubac wykończył akcję z góry, dzięki czemu goście prowadzili 46:44. Następnie oglądaliśmy serię 20:0 w wydaniu podopiecznych Erika Spoestry. Nie zastanawiali się ani przez moment przechodząc z obrony do ataku. Każda choćby na wpół otwarta pozycja, to przymus oddania rzutu. Wpędzili Clippers w taką niewygodę, byli tak skuteczni zza łuku, że Tyronn Lue w połowie spotkania grał trzecim garniturem.

24/46 zza łuku to bodaj wyrównany rekord klubu. Do tego 34 asysty i tylko jedenaście strat, co jest imponujące zważywszy na tempo ich akcji. Spoelstra gra obecnie dziesięcioosobową rotacją, wygrał 14 z 21 dotychczasowych meczów i znów wygląda jak jeden z najlepszych trenerów NBA. Jeszcze słowo dla tych, którzy martwili się o Tylera Herro. Ten po przerwie wywołanej kontuzją (w lecie przeszedł operację stawu skokowego) w kolejnych meczach notuje: 24, 29, 24, 22 punkty! 

Pięknie chodzą, a właściwie latają, chłopaki. Heat to zdecydowanie najszybsze akcje, trzeci najlepszy defensywny rating (po Oklahomie i Detroit!) drugie miejsce w punktach z kontry (wciąż lideruja Raptors, ale spadają w tym elemencie po kontuzji RJ Barretta). Bolączką pozostaje defensywna zbiórka, ale to wynik napastliwości defensywnej wysokich obrońców, głównie Bama Adebayo, który nie obręczy chroni, ale głównie okolic linii rzutów wolnych w ataku pozycyjnym. Miami od zawsze mocno polegali na help defense, a to kwestia warunków fizycznych i porozumienia. Moim zdaniem mogą grać jeszcze lepiej, tak samo jak OKC (20-1!) 

Bulls vs Magic (120:125) to przede wszystkim popis Desmonda Bane’a (37 punktów, w tym osiemnaście w czwartej kwarcie). Złapał flow skubany i nie puścił do końca. Kolejny raz dał publiczności w Orlando radość, uzasadnił cenę, jaką klub zapłacił za jego sprowadzenie. Na zwycięstwo pracowała jak zawsze cała ekipa, sercem zespołu jest Jalen Suggs, choć mu ofensywnie czasem idzie jak po grudzie. Franz Wagner płucami, Bane palcem pociągającym za spust.

Podoba mi się naturalny progres Anthony’ego Blacka oraz Wendella Cartera Juniora, którzy pod nieobecność Paolo Banchero objęli poważniejsze role, przez co niespecjalnie mi Paolo na parkiecie brakuje. Ani jako typerowi, ani „estecie” koszykarskiemu. Banchero mimo ogromnego talentu ruchowego to taki wieprz, który się wpieprza do koryta jako pierwszy i wszystko wpieprza, a jak wpieprza to roztrząsa. Nie pieprz Pietrze wieprza pieprzem. 

Orlando bez niego mistrzowskiej koszykówki nie osiągnie, ale z nim znów będą się uczyli grać. W każdym razie, bilans Magików bez swej gwiazdy numer jeden to (7-2), wychodzą po mału z impasu, który ich dopadł na początku rozgrywek, bilans (13-8) to już wejście do pierwszej piątki zespołów na wschodniej mapie i tam jest właśnie ich miejsce. 

Co tam dalej, Utah Jazz sensacyjnie pokonali Houston, w czym spory udział mieli chyba sędziowie. Lauri Markkanen i Keyonte George to bardzo zdolne chłopaki, generowali kontakt i nieprzerwanie przedostawali się na linię rzutów wolnych. Apteka gwizdków nie sprzyjała fizycznym, wolniejszym i nieco rozkojarzonym Rakietom.

Jusuf Nurkic umiejętnie zastawiał bronioną tablicę, przez co miejscowi nie dali się pobić na deskach. Ba! Oni sami ponawiali akcje. Koniec końców Jazz w kluczowych momentach nie dało się zatrzymać, dwaj wymienieni wcześniej gracze gospodarzy osiągnęli do spółki 57 punktów, 12 zbiórek, 8 asyst, w tym 19/23 FT. Rockets mimo zabiegów Senguna, Duranta i Amena Thompsona, jako zespół osiągnęli zaledwie 29% zza łuku. Moim zdaniem dość lekceważąco podeszli do rywala i się przejechali. Ogółem mówiąc, mamy tutaj podobny kazus co w Detroit. Po namyśle uważam, że Houston w dłuższym okresie zabraknie kompetencji strzeleckich. W jednej i drugiej ekipie gra bliźniak Thompson, no popatrz…

Na koniec Phoenix i lanie zafundowane pysiulkowi Luce, dziadkowi LeBronowi i reszcie gwiazdeczek. Zwycięstwo na wyjeździe z Lakers (125:108) to chyba największy dotychczasowy sukces klubu z Arizony, w tym sezonie. Bilans (13-9) imponuje zważywszy ograniczenia kadrowe. Druga opcja Jalen Green nie gra, uraz trzyma Graysona Allena, a w pierwszej połowie na dodatek z parkietu zejść musiał lider Devin Booker, który naciągnął pachwinę. Mocno mu kazali jak dotąd pracować, mam nadzieję, że go to nie popsuje doszczętnie, bo bez niego Suns zgasną równie prędko, co się wznieśli ponad widnokrąg. 

Tym niemniej, panowie Dillon Brooks i Collin Gillespie wciąż lecą pod radarem, obaj grają koszykówkę wysokich lotów. Pierwszy jest kompletnie bezkompromisowy, prowokacyjny, fizyczny, wjeżdża w LeBrona, prowokuje Lukę, jest najbliższym, co nam zostało w lidze na kształt Dennisa Rodmana. Jego się nie da nastraszyć, odporność psychiczna to jego największy walor, no i oczywiście kawał cielska. 

Gillespie to natomiast technik z mocnym rzutem. Dominuje szybkością, przypomina mi gościa z drugiej strony, czyli Austina Reavesa. Wczoraj dał 8/14 zza łuku, uwierzycie? Łączny dorobek Brooksa i GSP (tak go nazwijmy) to 61 punktów 25/45 z gry 10/21 zza łuku. Dodaj grupę zadaniową, tablice czyści Mark Williams, niedoszły center Lakers, który dopóki pozostaje zdrowy, robi ogromną różnicę pod obydwiema obręczami. Ma największy zasięg pionowy w NBA, wyciągając się w górę jest dłuższy od Wembanyamy! 

Do tego wszechstronny i doświadczony Royce O’Neale (6 punktów 7 zbiórek 11 asyst). Ograli gospodarzy w każdym elemencie, a najbardziej wymowna jest kategoria przechwytów: 16-1 dla Suns! Mowa o energii, chęciach, zadziorności i entuzjazmie, który się z tego rodzi. PHX się miejscowym gwiazdom kłaniać nie zamierzało, popatrzcie! 

Dobrego dnia zatem, Panowie, Panie. Dziękuję wszystkim za uwagę, jutro (dziś) wysyłam książki, realizuję zaległe zamówienia, ostatnie dni nie mogłem się zabrać do tego, wybaczcie. Kto jeszcze I love this game II nie nabył, zachęcam. Gwarantuję ciekawą przedświąteczną lekturę. Jeśli lubicie formę artykułów, książka czy też książki, bo zostało jeszcze parę zestawów, również przypadną Wam do gustu. Tymczasem odpalam mecze, take care now! B

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/