Witam serdecznie w poniedziałek, dziś mamy ósmego grudnia. Urodziny obchodzi znana wokalistka Maryla Rodowicz, która rokrocznie występując na sylwestrowej scenie wydaje się być równie nieśmiertelna co LeBron James w NBA. 

Ostatnim razem przekonywałem siebie (i Was) by stawiać na Króla, ale ten mnie obśmiał i akurat w meczu z Toronto została przerwana jego wiekopomna seria 1287 (!!!) meczów z dwucyfrowym dorobkiem punktowym. Nie było siły w nogach przy wjazdach pod obręcz, nie było skuteczności przy rzutach z miejsca  (4/17 z gry) ani dalszej woli by przełamywać obrońcę. James całkowicie wycofał się jako strzelec, ale w kluczowej, decydującej o losach meczu akcji, zostawiony samemu sobie na szczycie parkietu, otrzymał podanie. Na budziku pozostawało ledwie parę sekund, na telebimie widniał remis, ależ byłoby „peotycko”, gdyby przedłużył serię game-winnerem…

Zamiast jednak próbować oddawać ostatni rzut, LBJ podał do rogu, skąd na zwycięstwo (123:120) palnął Rui Hachimura. Śmiechom nie było końca, tylko ze mnie frajer, bo wierzyłem, że pod nieobecność Luki Doncica, któremu w Słowenii rodziła się córka (Olivia), James przywdzieje swą królewską pelerynę i nas pozytywnie do siebie przekona. Oglądałem na żywo, więc nie musiałem sprawdzać, ale i tak sprawdziłem, pomyłki nie było: osiem punktów. Co niektórzy, najbardziej zagorzali fani LeBrona mówią, że w Kanadzie się nie liczy, że na „amerykańskiej ziemi” seria wciąż obowiązuje. No cóż, pozdrawiam choć sądzę, że można kibicowskie uczucia ulokować lepiej. 

– Czy szkoda ci, że seria dobiegła końca? Jakie uczucia tobie towarzyszą w związku z tym?
– Żadnych negatywnych odczuć, dajcie spokój, wygraliśmy mecz! [LBJ]

A oto rzeczona akcja: 

Toronto Raptors fajny zespół, fizyczny, zawsze biją się do końca, ciężko pracują w obronie, ale oni są momentami tak niepoukładani… tak mało zorganizowani w końcówkach meczów. Przeginają z rotacjami, podwojeniami, piłka zwyczajowo kończy w rękach strzelca na czystej pozycji. Pomoc w obronie wobec Austina Reavesa była aż nazbyt bezczelna, a przede wszystkim, zbyt czytelna. 

Tak samo wczoraj z Bostonem (113:121) który dosłownie zgładził ich trójkami (20/47). Identyczny temat, przegięta pomoc, odegrania oraz strzelcy gotowi do strzału: Derrick White 6/15 trójek, Pritchard 3/8, Brown 3/4, Hauser 3/7, Gonzalez, Minnott, Walsh 3/4 do spółki. Każdy walił do kosza. Raptors przegrywali już przeszło dwudziestoma, ale po zrywie na przełomie trzeciej i czwartej kwarty odrobili wszystkie straty. Na osiem minut przed końcem, przy stanie 102:102 mecz rozpoczynał się więc na nowo. Kolejno obejrzeliśmy serię Celtów (15:3), w trakcie której:

• Pritchard trójka (zbyt łatwa pozycja!) 
• Scottie Barnes forsuje rzut (0/1)
• Jaylen Brown step back z półdystansu
• Ochai Agbaji forsuje wjazd podkoszowy (0/2)
• Scottie Barnes trafia przez ręce, Celtics takie próby wezmą w ciemno (1/3) 
• Brandon Ingram pudłuje z półdystansu (1/4)
• Brandon Ingram pudłuje trójkę (1/5)
• Pritchard trójka (to samo, gość tylko czeka na podanie)
• Poeltl próbuje drewniany floater (1/6)
• Barnes pudłuje dobitkę (1/7)
• Derrick White trojka (rzut nieco sytuacyjny, ale bez wahania)
• Jamal Shead pudłuje zza łuku (1/8)
• Quickley pudłuje zza łuku (1/9)
• Barnes wymusza faul rzutowy, trafia jeden rzut wolny
• Derrick White spokojnie egzekwuje, pewny rzut z półdystansu (klasa)
• Quickley pudłuje trójkę (1/10)
• błąd 5 sekund przy próbie wznowienia piłki z boku
• następująco po tym faul rzutowy Barnesa

W tym momencie wynik brzmi (117:105) i jest już po herbacie. Wszelki następujący po tym zryw jest przykładaniem okładu z rumianku na krwawiącą ranę.

Celtics postawili strefę, na której widok goście miotali się, przerzucali między sobą piłkę, aż do końca czasu akcji pozostawało 5-8 sekund. Brandon Igram wolno myślał, momentami brakowało mu zdecydowania, zwlekał z podaniem, sam nie wiedział, czego chce, co zresztą jest dość powszechne u niego. W tym akurat spotkaniu trafiał pięknie, zdobył 30 punktów na 11/20 z gry i jeśli powiem, że mi się nie podobało jak zagrał, to pewnie się popukacie w czoło. 

Nie podobało mi się, jest fleja, flegmatyk i zapewne za dużo zioła jara. Kiedy trzeba było w pole wywieźć rywala, dograć w tempo, zagrać porządnie i zdecydowanie, ten czekał aż mu się dupa paliła pod presją zegara. Każdy na hali wiedział, że wyjdzie do piłki, sekwencja już była przeprowadzona, zasłona postawiona, podający czekał z podaniem, a ten się dopiero zbierał do wyjścia na szczyt parkietu. Pięć sekund na zegarze, obrona już wie, że pole wyboru jest zawężone, skracają dystans, przestrzeń przez co Raptors pozostaje tylko oddać trudny rzut.

Kolejna rzecz to Jakob Poeltl, jego umiejscowienie w obronie i brak szybkości na nogach. Celtics często grali atak pozycyjny przez wysokiego, Neemias Queta wychodził na szósty metr do podania, a za jego plecami były dwa metry miejsca, które mu Poeltl, wyraźnie w ten sposób poinstruowany, zostawiał. Kończyło się handoffem albo wysokim pick and rollem, do którego środkowy nie zdążał, otwartymi pozycjami lub minięciem, wjazdem i to w pasie środkowym. Brylowali w tym White i Pritchard, obaj są świetni strzelecko na małej przestrzeni.

W drugiej połowie była zmiana, Poeltl chodził już możliwie wysoko w obronie albo pokazywał się rywalowi i wracał do tyłu, więc kończyło się izolacjami, łowieniem jego wolnych nóg albo podaniem do centra, bezpośrednio pod kosz. Innym razem Queta wyprzedził go w biegu pod atakowaną obręcz i skończył akcję wsadem. Na usprawiedliwienie Jakoba, ponoć ma problemy z plecami, wczoraj był sztywny, nieruchawy i zostało to bezwzględnie przez Celtics wykorzystane.

Skąd więc kolejny niewypał w końcówce Raptors? Czy to brak koszykarskiego IQ, opanowania emocji, cech wolicjonalnych, charakteru, doświadczenia czy może urazy? Zapewne wszystkiego po trochu. Może zamiast ganić, pochwalmy Boston, gdzie widać mistrzowską renomę i pomyślunek. Na rozkładzie w ostatnich dniach: Raptors, Lakers, Magic, Knicks, Cavaliers, Pistons – jak to mówią, ręce aż same składają się do oklasków.

Odkąd do formy strzeleckiej wrócił Derrick White, ekipa bostońska budzi szacunek u każdego wyedukowanego fana koszykówki. Jaylen Brown (30 punktów 8 zbiórek 5 asyst)jest pewny w każdym meczu, nikt mu już nie zarzuca „słabej lewej ręki”, gość gra na poziomie MVP, jest mistrzem półdystansu. Doskonałą robotę defensywnie od niedawna wykonuje Jordan Walsh, który latami czekał na swą szansę, a teraz jego wysiłki procentują. Celtics wygrali dziesięć z ostatnich dwunastu meczów i pną się w górę tabeli wschodniej konferencji. No właśnie, tabela:

Skoro mowa o końcówkach, zauważmy Lakers, ich bilans, który wydaje się na wyrost, prawda? Jak dotąd z każdej wyrównanej końcówki wychodzili zwycięsko (8-0) a średnio są tylko o dwa punkty lepsi niż rywale! 

Dziś w nocy grali z Sixers w obecności Maxeya, Embiida i George’a. Wygrali (112:108) a LeBron James zdobył 29 punktów 7 zbiórek i 6 asyst na 12/17 z gry. Mało tego, na cztery minuty przed końcem przeprowadził osobistą, całkiem prywatną serię punktową (dziesięć punktów z rzędu) po czym zwariował. Pokazał rywalom, że są za mali, przełamał bariery kolanem, a na koniec sam się koronował. Niewidzialną koronę przywdział, włożył sobie na łeb… ludzie… zwariować idzie. W ostatniej akcji tenże czterdziestoletni dziadek ukradł jeszcze rywalom piłkę!

OKC Thunder notują już 23-1, choć tej nocy przeciwko Utah, nie wystawili Shaia, Hartensteina, Dorta, Caruso, Joe i kogoś tam jeszcze, nie pamiętam. Nie miało znaczenia, bo młodzi grali jeszcze ambitniej, po pierwszej kwarcie wynik wynosił 45:20, a panowie z Oklahomy mieli na koncie dziesięć celnych trójek (rekord klubu). W sumie aż dziesięciu ludzi trafiło choć raz raz zza łuku! Trener zespołu Jazz, nazwiskiem Will Hardy, nie był szczęśliwy. Jak stwierdził, „jest zmęczony powtarzaniem chłopakom tego samego”. Okrasił wieloma przekleństwami. No cóż, spotkanie z OKC potrafi przyprawić o brak pewności siebie. Co niektóre chłopaki zaczynają nawet kwestionować swe życiowe wybory…

A ty na miejscu głównego szkoleniowca byś się nie wkurzył? Zobacz poniższą sekwencję, frywolność defensywną oraz jakość komunikacji albo raczej jej brak. Z drugiej strony, dwóch słoniowatych wysokich na placu. Trzech białych, rookie oraz pseudo gwiazda bez obrony. Jazz mają dokładnie to, o co się prosili. Są tłem dla ambitniejszych klubów NBA, tak już na dobrą sprawę od lat dziewięćdziesiątych:

Other NBA news

 Franz Wagner doznał kontuzji kolana wczoraj wieczorem przeciwko Knicks. Będącego w powietrzu Niemca pchnął Ariel Hukporti, kolano podwinęło się, Franz do szatni „zszedł” w asyście dwóch ludzi, nie wyglądało to dobrze. Szkoda bardzo, bo to najlepszy zawodnik Orlando Magic, teraz zespół dominować będą dwaj szaleńcy Jalen Suggs i Anthony Black. Wracający po przerwie Paolo Banchero wyglądał wczoraj jak wóz z węglem, a przede wszystkim wciąż obowiązuje go limit minut. Naciągnięta pachwina ograniczyła jego możliwości treningowe, brakuje kondycji, rytmu, szybkości, jest niepewność. 

Orlando traci tożsamość (tak samo jak Toronto bez RJ Barretta) bo Franz to ich najlepszy biegacz, łącznik między wymienionymi dwoma wariatami z piłką, a ułożonym basketem, stąd nie widzę Magików najlepiej w najbliższym czasie. Nade wszystko interakcja pomiędzy Banchero i Carterem Juniorem, ci dwaj sobie wchodzą wyraźnie w paradę. Szkoda cholernie.

 Jak donoszą etatowi korespondenci ESPN, w Miami były rozmowy na temat możliwego sprowadzenia na South Beach kolegi Ja Moranta. Ciekawe co by z gościa wykręcili. Z perspektywy Ja to tylko Miami i tylko teraz. Zespół, który zapewni mu system defensywny, niwelujący jego braki w tym elemencie, a jednocześnie spacing i grę z biegu. Lubię Daviona Mitchella, ale wyżej nie podskoczy, lubię Herro, Powella, Jaqueza, ale wszystkich trzech nie da się odpowiednio spożytkować… ciekawy byłby to kierunek, owszem. Kibice również byliby ukontentowani, mylę się? 

Denver Nuggets zaliczają bilans 17-6, najlepszy w historii klubu. Nikola Jokic podaje przez całe boisko, już mu się nudzi rzucanie, za to rekordy strzeleckie bije ostatnio Jamal Murray, któremu wyraźnie obrodziło w formę na koniec roku. Nie pisałem, ale nie chciałbym, abyście pominęli: 

• 52 punkty 6 zbiórek 10/11 zza łuku vs IND

Czy to dobrze, że tak wiele prób rzutowych zalicza? Nie grają Christian Braun i Aaron Gordon, kolega Cameron Johnson często bywa nieśmiały ofensywnie, w odróżnieniu od poprzednika Michaela Porter Juniora, nie pcha się na afisz, więc panowie Joker i Murray wykręcają rekordowe liczby. To obok pary Durant i Sengun, najlepszy one-two punch NBA. Dziś w nocy przeciwko Charlotte (115:106) było to samo, 62 punkty i 16 asyst uskładali między sobą. 

W sobotę Mavericks podejmowali u siebie Houston (bez Senguna, Adamsa, Easona) nie mieli warunków by podwajać Anthony’ego Davisa, więc ten przypomniał wszystkim, jak utalentowanym jest osobnikiem: 29 punktów 8 zbiórek 14/19 z gry.

Szkoda, że dzień wcześniej nie wyglądał równie dominująco. OKC Thunder rzucili przeciwko niemu dwóch ludzi, podwajali zza pleców, od przodu, z boku, nie dali pograć. AD grzecznie pchał piłkę na wolne pola, do kolegów, zawody skończył z dorobkiem DWÓCH punktów (1/9 z gry) oraz ośmiu asyst. Niebywałe jaką dominację serwują nam Thunder w tym sezonie. 

Dalej uważacie, że rekord Golden State (73-9) jest niezagrożony? Mistrzowie są lepsi od rywali średnio o siedemnaście punktów w tym sezonie i gdyby na początku listopada nie zrestowali kluczowych obrońców w meczu z Portland, dziś mieliby perfekcyjne konto. Przegrali dwoma punktami, bez czterech najlepszych, najwszechstronniejszych defensorów: Holmgrena, Caruso, Dorta i Williamsa!

Clippers wygrali 3 z ostatnich dziewiętnastu meczów, powoli poddają sezon, a na światło dzienne wypływają coraz to nowe fakty. Chris Paul krytykował brak energii, zaangażowania, sugerował zmiany krycia, na swój sposób próbował motywować chłopaków, czym nadepnął na odcisk, głównie Tyronna Lue oraz Kawhi Leonarda. Parę dni później został pożegnany bez ceremoniałów. Czekam na wyprzedaż sezonową, w ciemno biorę m.in. Derricka Jonesa Juniora, świetny chłopak. Jego kontuzja przypieczętowała brak wyników. Nie da się spowolniałymi, wiecznie mającymi problemy zdrowotne weteranami, osiągać sukcesów w dzisiejszej NBA. 

Przedstawiam ostatnie dwa mecze Jalena Johnsona z Atlanta Hawks, który pod nieobecność kontuzjowanego Trae Younga dostał od trenera kluczyki do super szybkiej fury przy jednoczesnym złagodzeniu obowiązków defensywnych: 

• 21 punktów 18 zbiórek 16 asyst vs DEN (L)
• 30 punktów 12 zbiórek 12 asyst vs WAS (W)

Grubo leci chłopak, pierwszy do zbiórki, pcha piłkę kozłem ile fabryka dała, a koledzy poinstruowani są by strzelać z wolnych pozycji. Tego rodzaju basket przynosi Atlancie jak dotąd dodatni bilans (14-11). Grają partyzancką koszykówkę, defensywne obowiązki dzielą między siebie, jest wszechstronnie, dobre zasięgi i motoryka, ale jednak najcięższe matchupy bierze tam na siebie Dyson Daniels. Bez niego nie byłoby atomowych triple-doubles JJ-a. 

Najważniejsze chyba poruszyłem, zaadresowałem. Jeśli interesuje Was konkretna ekipa albo wydarzenia, dajcie znać. Chętnie odpowiem na pytania w JUTRZEJSZYM tekście. Tymczasem się odmeldowuję, Patronami odcinka są Radosław Dawidiuk oraz Jarek Dabr – kłaniam się! Bartek Gajewski

Aha, wszyscy Państwo, którzy chcieliby zamówić książkę na Święta Bożego Narodzenia, zapraszam serdecznie. Gwarantuję kilka godzin ciekawej lektury. Nie jest to może wiekopomne, zmuszające do wysiłku intelektualnego dzieło, ale tekst płynie i pozwala się oderwać od stresów dnia codziennego. I Love This Game!

/sklep.gwiazdybasketu.pl/