Zjawia się i znika, dziwny taki Mister of America…  Szanowni Czytelnicy, niniejszym chciałem Was poinformować, że wysyłka książek została zakończona. Nie daliśmy rady spakować zamówień z dzisiaj, będą musiały poczekać. Kolejna wysyłka planowana jest na czwartek (18/12) i będzie to już ostatnia przed świętami. Ma się rozumieć, że fala przedświątecznych zamówień sprawiła nam wielką radość. Mikołaj do Olka, który pomagał mi kompletować paczki (jego ulubione „stanowisko” to te z kartami NBA, które dołącza do każdego egzemplarza książki)  przyjdzie „na bogato”.

Widziałem, że „napoczęliśmy” ostatni karton mieszczący pierwszą część „I love this game”, której dodrukowywać po raz wtóry nie myślę, nie zamierzam. Myślę natomiast, że moja „literacka” aktywność po zakończonym sezonie NBA pójdzie w zupełnie inną stronę. Patronami dzisiejszego odcinka są Piotr Kaleta oraz MPlewako, których z tego miejsca serdecznie pozdrawiam. Dziękuję także za nadsyłane fotki z książką i zapraszam na przegląd wydarzeń ze świata NBA. B

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/

Zacznijmy klasycznie, od tabeli NBA po rozegraniu dokładnie 31% meczów rundy zasadniczej. Wielkich zmian nie ma, jest natomiast druga porażka mistrzów i nad tym zaraz się pochylę, bo mecz miał ekstra ciężar gatunkowy, walka toczyła się bowiem o wejście do finału NBA Cup 2025! 

Jak zauważycie, trzy zespoły zaznaczyłem zieloną barwą. Thunder, Nuggets oraz Knicks mają uważam największe szanse na mistrzowskie trofeum w przyszłorocznych playoffs, przy czym obecność Nowojorczyków w tym gronie jest nieco na wyrost, powinna być oznaczona gwiazdką, przypisem. Nie wierzę bowiem w Karla Anthony’ego Townsa w najcięższych bojach, seriach playoffs, a bez jego wkładu, mistrzowskiego potencjału w Madison Square Garden nie ma. Tym niemniej zespół jest nabity talentem jak lufa ruskiego czołgu, skrzydłowi bronią jak szatany, a 29-letni Jalen Brunson gra chyba najlepszy basket w karierze. 

Kompozycja siłowego, fizycznego stylu, z pracą nóg, techniką i powtarzalnością strzelecką. Ten niewielki (188 cm) i nieprzesadnie dynamiczny gracz wchodząc w pole trzech sekund nie przyspiesza, jak większość na jego miejscu, on zwalnia. Rzut to on sobie odda bez problemu, zrobi step through, step back albo wbije barkiem w obrońcę. To jest właśnie najbardziej imponujące, tu nie ma przypadkowości, Brunson to jest zimny egzekutor. 

Słyszeliście pewno, że Knicks będą reprezentować wschodnią konferencją w finale NBA Cup. W nocy z piątku na sobotę pokonali (132:120) osłabione Orlando (40 punktów 16/27 z gry 8 asyst Brunsona) którzy nie mogli skorzystać z usług Franza Wagnera, a motor tej maszyny Jalen Suggs stłukł biodro i końca zawodów nie doczekał. Paolo Banchero po niedawnej pauzie, również jest „pod formą”. 

Magic problem mają innego rodzaju, a jest nim pewien „rozdźwięk” między Banchero a resztą ekipy. Suggs, Black, Wagner to rasowe koty na otwartej przestrzeni, chcą biegać, atakować z kontry, pchać piłkę do przodu. Na tym właśnie (dominująca gra tranzycyjna) zbudowali niewielką serię zwycięstw oraz osadzili swą tożsamość. Poprawiła się obrona, swoje klepki w ataku odnaleźli Desmond Bane oraz Wendell Carter Junior. 

Następnie wrócił Banchero, który ewidentnie chce się wpasować choć powszechnie wiadomo, że jego styl to izolacja albo pick and roll na szczycie parkietu, gra wolniejsza, ustawiana. Moim zdaniem to nie współgra i nie sprawdzi się na dłuższą metę. Banchero fajny zawodnik, chciałbym go ocenić za 1-2 miesiące, gdy wrócą parametry kondycyjne, ale obawy o dopasowanie są wyraźne. Musi być szybszy, bardziej atletyczny, podejmować szybsze decyzje, ale jemu bliżej do hybrydy Carmelo Anthony’ego & Juliusa Randle, czyli zdolnego acz leniwego byczka z rzutem za trzy na poziomie 33%. 

Knicks ich pozamiatali fizycznością, wszechstronnością oraz piekielna dyspozycją strzelecką. Widownia w Las Vegas oglądała występ na poziomie 61% z gry! Orlando zabrakło ławki, Tyus Jones do tego zespołu nie pasuje, a Tristan DaSilva pozbawiony minut, pozycji, stracił przy okazji całą pewność siebie i ponownie wygląda jak zawodnik G-League. 

Dlaczego w tabeli nie zaznaczyłem „na zielono” Houston, San Antonio, Los Angeles Lakers ani Detroit? Na tę chwilę, na przeszkodzie do sięgnięcia po trofeum mistrzowskie, stoją następujące elementy:

• Rockets nie mają point-guarda na poziomie startera w playoffs, nie mają też wystarczających kompetencji strzeleckich. Potrafią grać trzema non-shooterami równocześnie na placu, co zostanie przeciwko nim wykorzystane z całą bezwzględnością. 
• Spurs zabraknie przede wszystkim doświadczenia, szturmowcy obręczy, czyli panowie Castle i Harper ofensywnie mają jeden bieg, jeden dominujący element, który zostanie im odebrany, a Victora Wembanyamę jako gracza ataku, z całym szacunkiem dość łatwo będzie ograniczyć.
• Lakers nie dysponują potrzebną dynamiką, nie mają także ławki rezerwowych. Nie dźwigną intensywności serii z Oklahomą, nie dźwigną fizyczności Houston, nie ustoją przeciwko shot quality Denver. 
• Pistons podobnie jak Houston czy San Antonio, nie mają wystarczającej siły rażenia zza łuku. Oni także grać lubią trzema non-shooterami, a odjęcie Cade’a Cunnighama wielce prawdopodobnie zamyka wynik serii. Tak to widzę, a Wy?

Thunder 109 Spurs 111

Miałem jednak powiedzieć, napisać o głośnym meczu Thunder ze Spurs, który „sensacyjnie” wygrali (111:109) ci drudzy. Na szali było nie tylko (około) stu tysięcy dolarów dla każdego zawodnika, ale rekord NBA. Obrońcy tytułu z bilansem 24-1 mieli pobić Golden State 2016, na tym etapie sezonu, ale póki co idą łeb w łeb z tamtą edycją Warriors (73-9). 

Jak to się stało? Zaczęlo się jak zwykle, na niecałe cztery minuty przed przerwą Thunder prowadzili 47:31! Po raz pierwszy od miesiąca mecz rozegrał Victor Wembanyama, którego bardzo ostrożnie trener Mitch Johnson wprowadził z ławki. Wemby na plac wstąpił dopiero w drugiej kwarcie, w dwóch epizodach, do przerwy rozegrał siedem minut, ale jego wpływ na mecz był piorunujący. Pięć punktów, pięć zbiórek, przechwyt, blok, trójka i cała masa wjazdów odesłanych wzrokiem z powrotem na obwód. Sama obecność gigantycznego Francuza zniechęcała rywali przed próbą ataku. 

Rzecz w tym, że atak mistrzów stanął. Za cholerę nie siedziało im za trójkę, a rzucać było trzeba gdyż nadziali się na celowo zaciśniętą, zawiązaną ciasno strefę podkoszową. Tak więc skończyło się na bardzo trudnych rzutach (Shai podwajany stale zza pleców). Całkowicie zawiedli strzelecko Lu Dort, Aaron Wiggins, Cason Wallace, a nawet SGA, których łączna skuteczność za łuku wyniosła: 3/22!!! Co więcej, wyraźny problem zdrowotny (łydka) ma Isaiah Hartenstein, którego przywrócono specjalnie na ten mecz. Grał niewiele (20 minut) w kluczowych momentach siedział na ławce, a bez niego zabrakło Thunder fizyczności i zbiórek. SAS pojedynku na tablicach może nie wygrali, ale tu chodziło o timing tychże zbiórek i ponowień akcji. Spurs w punktach drugiej szansy byli lepsi 16:6 i to jest kluczowa dla tego meczu statystyka. 

OKC przegrali dwoma punktami w takich warunkach, więc jeśli ktoś chce malować Wemby’ego jako cudotwórcę (17 punktów i 4 zbiórki dołożył w drugiej połowie) to wiedzcie, że patrzycie na niego i Spurs przez „różowe okulary”, podobnie jak zdarzało się co niektórym patrzeć na Jeremy’ego Sochana w kadrze i w klubie. Polak znów nie dostał szansy od trenera, co nakazuje myśleć, że jego kadencja w klubie z San Antonio dobiega rychłego końca. 

Atmosfera w Las Vegas podobała mi średnio. Publika rozkojarzona, przypadkowa, „zepsuta”. Banda celebrytów w pierwszych rzędach, łysy komisarz, paru raperów, aktorów i byłe legendy NBA. Większy doping zbierali Spurs, z racji bycia underdogiem (bij mistrza!) no i Wemby to dla ludzi wciąż nowość, marketingowo król kosza, wybryk natury budzący naturalną ciekawość.

Tym niemniej brawa dla San Antonio, którzy jak widzicie, coraz śmielej wchodzą na wysoki poziom koszykówki i należy ich traktować jako topowy zespół NBA, jak pisałem: na pograniczu walki o mistrzowski tytuł. 

Other NBA news

-> Co poza tym w słychać w lidze? Dziś w nocy odpalił się Stephen Curry. Dwa mecze po przerwie wywołanej urazem mięśnia czworogłowego a ten robi, uwaga: 

• 39 punktów 5 zbiórek 5 asyst przy 14/28 z gry vs MIN
• 48 punktów przy 12/19 zza łuku vs POR

Morderca o twarzy dziecka morduje jak zwykle i tylko problem w tym, że gra się zmieniła, otoczenie się zmieniło. Do kosza strzela już każdy, wybitne osiągnięcia Stepha kolektywem pokrywają rywale, a Golden State nie jest już żadnym hegemonem, motorycznie są wręcz kiepscy, kluczowi gracze najlepsze lata kariery mają za sobą, podśmiardują maścią rozgrzewającą, jak to starzy ludzie. W obu meczach wskaźnik plus/minus Stepha jest ujemny, a zespół przegrywa. 

Powiem więcej, problematyczna sytuacja Jonathana Kumingi (DNP) oraz Brandina Podziemskiego, niepozbawionej wad, niepokornej, ale bardzo zdolnej indywidualnie dwójki młodych graczy, pokazuje, że era Steve’a Kerra (wymagającego dyscypliny taktycznej podporządkowanej pod Stepha) dobiega końca wraz z kadencją Curry’ego i Draymonda, bo tu nic „nowego” nie ma szansy zaistnieć, wykiełkować. Ten drugi (Green) brzydko się starzeje (dziś 7 asyst oraz 8 strat) przez co traci, o ile już nie stracił resztki sympatii ludzi.

Oto człek, który zniechęcił do zespołu Kevina Duranta, potem wywalił bombę Jordanowi Poole’owi, niwecząc cały sezon (GSW bronili tytułu!!!) po czym zamiast przeprosić, w internecie nakręcił serię filmów ze sobą w roli głównej. Niezwykle trudny gość, a jak wygląda sportowo obecnie w końcówce 2025 roku? Może nie tyle, że zatracił walory defensywne, boiskową inteligencję czy refleks, na pewno stracił sporo atletycznie, ale przede wszystkim… runda zasadnicza NBA to nie jest czas dla „oszukanego centra” grającego obronę na granicy przepisów, w strzelaninie (Portland wygrało 136:131) liczy się rodzaj amunicji oraz przepustowość, a nie fakt, że gość wybroni trzy akcje więcej w meczu niż pierwszy z brzegu zawodnik na jego pozycji. Rozumiemy się? Tym niemniej popatrzmy: 

-> Kawhi Leonard na temat zwolnienia z obowiązku pracy Chrisa Paula: 

Nie miałem z tym nic wspólnego. Nawet nie wiedziałem o co chodzi ani co się stało [Leonard]

Clippers (6-19) to jest jednak stan umysłu. Nie zdziwię się, gdyby się okazało, że Kawhi nie zna połowy imion kolegów z zespołu, a na boisku krzyczy do nich „ej”. 

-> Los Angeles Lakers pojedynkowali się w nocy z Phoenix Suns. Ci drudzy dyktowali warunki dopóki na przełomie dwóch ostatnich kwart, nie nastąpiła seria 24:0 Jeziorowców. Potem też było śmiesznie, bo gospodarze całą stratę odrobili, na dwanaście sekund przed końcem nieustraszony Dillon Brooks wciepał trójkę na 114:113 dla Suns! Całą noc się pojedynkowali, przepychali z LeBronem i… naprawdę powinniście to zobaczyć. 

Brooks był faulowany przy rzucie (klepnięcie w klatę) ale gwizdek milczał, więc zezłościł się i poszedł agresywnie do LeBrona, a ten od razu zasymulował, że go biją. Było zamieszanie, ochrona na parkiecie, po naradzie sędziowie uznali, że muszą Króla bronić i orzekli faul techniczny. Drugi na koncie Dillona, który niechybnie pożegnał się z placem gry. James zasądzony rzut wolny spudłował, bo „ball don’t lie”. 

Następnie była ostatnia akcja Lakers, chaos, piłka nieco przypadkowo znów u LeBrona, ten wyszedł w górę i tym razem arbitrzy orzekli faul przy rzucie. Dwa na trzy rzuty wolne, po królewsku, celnie. Kurtyna. Co by nie gadać, Dillon Brooks (18 punktów 6/9 z gry, ledwie 25 minut na parkiecie z uwagi na foul trouble) to jest zawodnik, którego chcesz mieć u siebie w zespole. Na pewno dodaje kolorytu lidze, nie uważacie?

-> Cavaliers grali dogrywkę z Charlotte, do której grubym, dorosłym rzutem doprowadził szczupły i niedoświadczony jeszcze Brandon Miller (25 punktów 13 zbiórek 6 asyst). Hornets postawili go w obronie strefowej z tyłu, możliwie z dala od akcji, bo młody nie ma zdrowia, matchupowo grał naprzeciw tragicznego strzelecko Lonzo Balla, stąd tyle piłek zebranych. Przy okazji, wydraftowanie Kona Knueppela (29 punktów) to najlepsze, najmądrzejsze, co się przytrafiło Hornets od lat. Czwarty numer draftu to mój Rookie of the Year na ten moment. Rewelacyjny zawodnik, klei kompetencyjnie zespół na wzór Stepha Curry’ego, serio.

Donovan Mitchell zajechany totalnie, odrabiali siedemnaście oczek straty więc siły zjechały, na dodatek poprzedni mecz z Waszyngtonem musiał wyciągać za uszy, ponad dwadzieścia punktów w samej czwartej kwarcie zdobyć. Cavs w ogóle nie są dobrzy, długo nie grał Jarrett Allen, teraz wrócił, więc Evanowi Mobleyowi dali odpocząć. No i zabrakło kreacji ze środka, rozciągnięcia ataku z pozycji centra, bo jednak Mobley coś tam zza łuku rzuca, a przynajmniej trzeba go odprowadzić na łuk i robi się miejsce. Darius Garland szybki, sprawny z piłką, ale też długo nie grał i efektywność spadła, na dodatek w obronie indywidualnej tragedia, wiadomo gabaryt. 

No i wyobraźcie sobie, że w tej dogrywce Charlotte wygrali 8:0. Zero punktów, 0/10 z gry w doliczonym czasie to anty rekord NBA, pierwszy tego rodzaju przypadek od dziesięciu lat, czyli jakichś piętnastu tysięcy meczów!!! W listopadzie 2015 roku, Bulls przegrali z Minnesotą 0:9 w dogrywce. W meczu występowali Kevin Garnett, Ricky Rubio, Pau Gasol, słowem: prehistoria. Dobrego dnia wszystkim! BG