Wchodzimy w absolutnie decydującą fazę NBA Finals, choć niektórzy pewnie powiedzą, że sprawa jest już rozstrzygnięta. Z tego, co pamiętam tylko trzykrotnie zdarzało się, aby pierwsze dwa mecze finałów wygrywali „goście”, a działo się to na samym początku mojej przygody z ligą. W 1993 roku, na otwarcie rywalizacji, Chicago Bulls dwukrotnie pokonali Phoenix Suns na ich własnym terenie, aby zamknąć temat w sześciu spotkaniach. Dwa lata później zaś, przywoływani przeze mnie ostatnio Houston Rockets, zbili dwa razy Orlando Magic na Florydzie, po czym dokończyli dzieła u siebie, wygrywając gładko 4-0.

Czy tak samo będzie w tym roku? Co myśleć i czy San Antonio Spurs mają szansę odbić się w Madison Square Garden? W sieci, jak to zwykle bywa o tej porze roku, zaroiło się od ekspertów koszykarskich, a każdy ma dobre rady dla sztabu Mitcha Johnsona. Tworzą nitki po kilkanaście postów, przeprowadzają analizy, jakich nie powstydziłby się nasz Jacek Gmoch i tylko czasem gubi ich ambicja albo chochlik typowy dla ChataGPT. 

Nie mogłem się powstrzymać i parę „hot takes” sobie wynotowałem:

1. „obejrzałem IV kwartę, Wemby’ego dać na Brunsona i po temacie”
2. „Spurs powinni wytransferować Stephona Castle i zatrudnić kogoś z lepszym rzutem” 
3. „dać Harpera do pierwszej piątki za beznadziejnego Foxa”
4. „Alien musi grać tyłem do kosza cały czas, po co on stoi na obwodzie?”
5. „Luke Kornet na centrze, Wembanyama na power forward i jazda”
6. „Kornet niech stawia zasłony dla Wemby”
7. „Wembanyama powinien grać z większą energią, zdecydowanie basket atakować”
8. „Wembanyama powinien grać cały mecz, ile on ma lat, trener może wziąć czas jak coś” 
9. „zwolnić trenera, Pop powinien zejść na ławkę”

Zostawiam bez komentarza, jeśli ktoś z Państwa chciałby się odnieść, sekcja komentarzy stoi otworem. Tymczasem organizatorzy bardzo proszą kibiców, aby do Madison Square Garden przybywali jak na lotnisko, z przynajmniej dwugodzinnym wyprzedzeniem. Sprawa jest, trzeci mecz swą obecnością uświetnić ma prezydent Donald Trump. Mam tylko nadzieję, że mu nie pozwolą przemawiać ze środka parkietu, choć to naczelny narcyz USA, więc pewności nie ma.

Na pewno ochrona na bramkach będzie zaostrzona, macanie torebek i kieszeni wydłuży całą procedurę, a pod kopułą hali przyczają się zamaskowani, wojskowi snajperzy. Kto takiego dojrzy, ten się nie może odzywać, paluchami pokazywać, tylko zgłosić do specjalnego punktu, gdzie dostanie talon na balon, hot-doga albo zniżkę do sklepu z klubowymi gadżetami. Żartuję oczywiście, nie wiem, raz tylko byłem w MSG, ale to było w 2005 roku, więc sporo się od tamtego czasu musiało zmienić. 

Drużyna nowojorska też dojrzała i to jak! Widzieliście, aby któryś się cieszył i małpował przed kamerami? Oni reporterom w oczy nawet przestali patrzeć, nie skupiają na sobie uwagi, nie uśmiechają się nawet, bo dla nich robota jest jeszcze nie skończona. Oni to nazywają bodaj „0-0 mentality”, czyli gramy tak, jakby seria dopiero startowała, wszelkie machinacje i analizy odkładamy na potem. 

Wiadomo, łatwo jest opowiadać, gdy się wygrało trzynaście z rzędu meczów playoffs. Cokolwiek powiesz, brzmisz jak geniusz, ale fakt faktem: Mike Brown demonstruje to, co zdrowa szatnia mieć powinna, czyli komunikację na linii coach <> kluczowi gracze. Posłuchajcie tutaj:

Przychodzę do chłopaków, mam świetny plan. Działamy, ale coś nam nie wychodzi. Kto się musi dostosować, ja czy przykładowo KAT? Oczywiście, że ja. Ja dokonuję korekt w układance. Tylko czasem te korekty nie wystarczają, wciąż coś nie gra. Tu i tam się nie zgadzamy, mamy inne wizje. Gadamy o tym i ponownie modyfikuję plan. To moje zadanie jako trenera, aby schemat po obu stronach parkietu pasował naszym zawodnikom. Wszystkim, nie tylko tym najlepszym. A jeśli jesteś wyjątkowym zawodnikiem, tym bardziej należy ci się z mojej strony więcej dostosowywania [Mike Brown]

Co faktycznie mogliby zrobić Spurs, aby spróbować wyrównać serię?

-> Przede wszystkim trzymać nerwy na wodzy. Wiele błędów wynika z nadgorliwości albo zwyczajnego strachu. Victor bierze na siebie najważniejsze akcje, ale mimo wszystko wolałbym oglądać Foxa decydującego o kształcie akcji czy oddającego ostatni rzut. 

-> Jalen Brunson moim zdaniem powinien pozostawać w pojedynczym kryciu, zwłaszcza w środkowej fazie meczu. Tymczasem zapisałem sobie, że w pewnym momencie Game 2. Brunson zaliczał 4/16 z gry, a jego koledzy 10/21 zza łuku. Podwajanie one-pass away wygląda paskudnie tym bardziej, że Knicks z łatwością zamiary odczytują.

-> Spurs muszą przestać rotować do Harta! Niestety, taki już mają program wgrany, automatyzmy biorą górę, a te mówią, że do zawodnika z piłką na obwodzie się rotuje i rzut stara się odciąć. Zobaczcie poniżej, wszystko to jest za wysoko. Hart po dwóch meczach ma 10 asyst na koncie. On sobie gra pick and rolle, rzuca chłopakom loby albo obronie piłkę za plecy, w środek do rządzącego pod koszem Townsa. Cholera, dajcie mu ten rzut za trzy, ale zamknijcie łatwe, oczywiste okazje.

-> więcej podniesionej głowy przy pick and rollach, tyczy się każdego z guardów Spurs. Widzieliście jak wysoko i podręcznikowo San Antonio rotuje do Harta, to teraz dla odmiany popatrzcie jak Knicks się zachowują gdy Wemby roluje po zasłonie w pole trzech sekund. Tam jest dwóch obrońców ekstra, za każdym razem bump albo wręcz kij w szprychy. Tymczasem banda stoi sama na szczycie, najczęściej zostawianym gościem jest oczywiście Stephon Castle.  

Tu jest wciąż ogrom rzeczy do poprawienia jeśli chodzi o zespół San Antonio i ich naprawdę stać na wyrównanie serii, nawet jeśli uznamy, że Knicks to dla nich skrajnie niewdzięczny matchup z racji chociażby „grawitacji” Townsa na łuku, jego przewagi szybkości nad wysokimi obrońcami bądź siłowej nad małymi, a jeszcze bardziej z racji jakości i wszechstronności defensywnej panów Bridgesa i Anunoby.

Okej, ekipa nowojorska jest w gazie, są u siebie, świetnie ukierunkowani, wypoczęci i zmotywowani, ale chciałbym zobaczyć co się wydarzy gdy Spurs choć raz nie będą popełniać strukturalnie głupich błędów i grać w melodię, do której Knicks chcą tańczyć. To przecież wiadomo, że jak dasz Townsowi jeden post-up czy drive sam na sam z koszem, to on grał będzie zaraz o klasę lepiej.

Tak samo, jeśli dasz sposobność minięcia Hartowi, to on nakręci zaraz taką spiralę energii, że trudno się z tego podnieść. Przecież on nawet nie szuka zdobyczy punktowych i się z tym nie kryje. Tym gościom trzeba zabrać ich grę, o ile to wciąż możliwe. Jak myślicie?

Póki co KAT wymiata (39 punktów 25 zbiórek 8 asyst 15/27 z gry +25 wskaźnika plus/minus w dwóch spotkaniach) i jeśli mnie pytacie, jest pierwszym kandydatem do statuetki FMVP.  

Patronami tegoż niedzielnego odcinka są Marcin 1125, Janusz Nagalewski oraz Romek Jancik, moje uszanowanie Panowie. Dziękuję i zapraszam jutro, spróbujmy w Q&A. Może znajdę jakieś ciekawe pytania. B