Zanim zacznę się „rozpędzać”, wiedzcie, że Sir Charles Barkley to postać, na której się wychowałem. Znam wszystkie jego osiągnięcia, statystyki i punkty zwrotne kariery. Skalibrować je wszystkie potrafię, umiejscowić odpowiednio w pamięci, na mapie, w historii i tradycji NBA.

Gdzieś do trzydziestego roku życia facet budził powszechny respekt na parkietach jako… co tu wiele gadać: „genetyczny wybryk natury”. Iście końskie miał odbicie, piekielną dynamikę, ciasno upakowaną, potężną masę, nisko osadzony środek ciężkości, dupsko odstające, z którego nauczył się robić użytek pod koszem. Jako jeden z nielicznych stawał w szranki z Michaelem Air Jordanem, jako jeden z nielicznych nie czuł strachu przed MJ-em. Przy wzroście 196 centymetrów ważył pod 115 kilogramów (!) biegając przy tym ekspresowo od kosza do kosza, dryblując piłkę i blokując rzuty po wyskoku z miejsca. Popatrzcie sami: 

Najlepsze lata kariery Barkleya przypadły na okres gdy miał 24-30 lat, potem zaczął się powolny zjazd do bazy i odcinanie kuponów. Po latach (z pewnego rodzaju smutkiem) przekonaliśmy się, że niemal cały swój sukces Chuck zawdzięczał genetyce. Jego warsztat techniczny oraz etyka pracy okazały się niezwykle ubogie i to jest moim zdaniem główny powód, dla którego nigdy nie sięgnął po tytuł mistrzowski. 

W 1993 roku z rąk Davida Sterna odebrał statuetkę MVP, jego Phoenix Suns grali w Finałach, moim pierwszych finałach jako kibica NBA, ale to był najwyższy poziom, najwyższy ze szczytów, na jaki Charles był w stanie się wdrapać. 

Ciekawostka: w całej historii ligi jest zaledwie ośmiu MVP sezonu regularnego, którzy nigdy nie sięgnęli po tytuł. Wszystkich powinniście znać, albo przynajmniej o nich słyszeliście, prawda? 

1. Karl Malone (3 finały: 1997, 1998, 2004)
2. Charles Barkley (1 finał: 1993) 
3. Allen Iverson (1 finał: 2001)
4. Steve Nash (4 razy finał konferencji: 2003, 2005, 2006, 2010)
5. Derrick Rose (1 raz finał konferencji: 2012)
6. James Harden (1 finał: 2012)
7. Russell Westbrook (1 finał: 2012)
8. Joel Embiid (6 razy „druga runda max”)

Krótka lista lista zważywszy aż osiemdziesięcioletnią historię NBA. Ostatni trzej wciąż są aktywni, jeszcze mają szansę na puchar, ale jakoś cienko to widzę. 

Wracając do Barkleya, nie było szans na utrzymanie dotychczasowego poziomu. Ciało obrosło w tłuszcz, w jednej chwili zabrakło szybkości, motoryki, pozostała jedynie niezamykająca się buzia. Tyle, że cała jego „sportowa złość” również okazała się wytworem boiskowych zmagań. Wkurzał się, więc dokazywał: gadał albo ciskał piłką w rywali. Wszystko to skończyło się w jednym momencie. W momencie, w którym przestał grać, zamienił się w Homera Simpsona.

Zaraz po odwieszeniu butów na kołek w 2000 roku, Barkleya przechwyciła telewizja TNT. W jednej chwili z tytana przemienił się we wcinającego pączki pana w średnim wieku narzekającego na pogodę i ból w kolanie. I tak od dwudziestu sześciu lat bawi ludzi w studiu telewizyjnym. Ma śmieszne powiedzonka, specyficzną manierę mówienia, lubi żartować, również z siebie. W skrócie: najął się na błazna, a o samej koszykówce wie oszałamiająco niewiele. Chłopaki w studiu śmieją się z niego, robią mu psikusy, a czasem na odwrót, wspólnie ze scenarzystami, Barkley mści się na kolegach i to jest zabawne, swoiste Muppet Show.  

Koszykarze traktują go z dystansem, jak wesołego wujka, który lubi koszykówkę. Tylko czy Charles Barkley faktycznie lubi koszykówkę? Trzecią dekadę słyszymy z jego ust niemal wyłącznie krytykę względem występów czy ubioru graczy, względnie polityki zespołów. Powód jest prosty, szesnaście lat kariery Sir Charlesa zapewniło mu zarobki w kwocie 44 milionów dolarów. Dziś największe gwiazdy zarabiają tyle w sezon stąd niechęć jest wyczuwalna. Reszta to efekt zmian przepisów, ewolucja gry, niezrozumienie realiów dzisiejszej NBA i nostalgia za tym, co minęło.

Z indolencji Charlesa zrobiono nawet segment programu! Who he play for, czyli w jakim zespole gra dany zawodnik, znacie?

Bywa często, że Charles nie ma pojęcia czyje mecze komentuje, nie potrafi wymówić nazwiska czołowych europejskich gwiazd, otwarcie przyznaje, że prywatnie nigdy nie ogląda meczów. Siedząc w studiu zdarza mu się przysnąć. Nic to, najważniejsze, że ludzie się śmieją. Jest pierdzenie, walenie w stół, podstawianie sobie nóg, zupełnie jak w szkolnej ławce. 

Nic nowego właściwie, dlaczego więc o tym piszę? Widzieliście co na dniach powiedział nasz 63-letni weteran, członek NBA Hall of Fame? Czy to już starcze zdziecinnienie czy po prostu głupota i brak refleksji?

Serio to ma być ambasador sportu, twarz produktu, jakim jest NBA? To jest człowiek, który dzięki koszykówce stał się milionerem, idolem publiczności? Powiem delikatnie, nie spodobało mi się co usłyszałem: 

– Grać w kosza dla przyjemności? Nigdy w życiu!!
– Bez obrazy dla nikogo, ale grać przeciwko lokalnemu hydraulikowi czy elektrykowi mnie nie kręci
– Miałbym się przed rodziną chwalić, że pokonałem kucharza, litości…
– Kilka lat temu chodziłem na siłownię i patrzyłem jak amatorzy grają w kosza 
– Kłócili się, faulowali, każdy mecz był jak Game 7.
– Śmiałem się z nich za każdym razem
– Oto dlaczego nie gram z wami przegrywy!

This is why I don’t play with you losers [Charles Barkley]

Serio takie słowa wypowiedział. Moja interpretacja poniżej: Sir Charles nie lubi grać w kosza, bo gdy przeminęła fizyczność nie zostały mu w zasadzie żadne umiejętności. O tym jak mało jest zręczny niech zaświadczy jego swing golfowy, haha.

Nigdy też na dobrą sprawę nie umiał rzucać do kosza. Nigdy nie dorobił się techniki, która pozwoliłaby mu zachować jakąkolwiek powtarzalność. Jego dieta i złe prowadzenie się doprowadziły ciało do stanu, w który lokalny hydraulik czy elektryk, regularnie dbający o zdrowie, miałby realne szanse skopać mu tyłek. 

Z kolei brak zrozumienia dla „rywalizacji” jaka ma miejsce między amatorami świadczy wyłącznie o szalonym ograniczeniu percepcyjnym. 

Patrząc na Barkleya widzisz grubasa, który zaraz powie coś śmiesznego. Oto jego spuścizna od ćwierćwiecza: być clownem w cyrku. Spuścizna, która spuściła kurtynę politowania na tych kilka świetnych lat, jakie zaliczył na boisku. Oglądamy takich głąbów w telewizji i śmiejemy się, bo nie ma nic lepszego niż poczuć się dobrze czyimś kosztem. Poczuć komfort wynikający z przekonania, że intelektualnie wyprzedzasz jednego czy drugiego, Barkleya albo Kendricka Perkinsa. Mam jedynie nadzieję, że nie kształtują oni naszego sposobu patrzenia na świat, bo reprezentują świat godny politowania, naprawdę. 

Koszykówka? Koszykówka to piękna gra, którą warto uprawiać nie tylko za dzieciaka. Dopóki zdrowie pozwala zawiązać sznurówki, warto kozłować, podawać i rzucać. Weźmy nasze GWBA Camps, mnie nie interesuje w ogóle gra oparta na żywiołowym bieganiu od kosza do kosza, ale współpracy, sprycie i technice. Tempo jest trzykrotnie niższe niż w NBA, ale radość trzykrotnie większa, zwłaszcza jeśli czujesz się członkiem drużyny, wiesz jaką pełnisz rolę i ją akceptujesz. Gdy każdy na parkiecie wie mniej więcej co powinien robić, ta gra nie ma nic wspólnego z kłótniami i faulami, o których mówił Charles. Do tego jednak trzeba nieco głębszego zrozumienia, do tego (zapewne) potrzebny jest trener. Tak to widzę, a Wy? 

Kolejna edycja GWBA Camp odbędzie się 10-13 września w Płocku. Tym razem planuję wyjątkową edycję, edycję turniejową. „Plan taktyczny” jest następujący: 

– wszyscy, którzy przyjeżdżają na camp po raz pierwszy, w czwartek przed obiadem przechodzą tzw. showcase training
– niespełna godzina na sali, proste ćwiczenia, żadnego forsowania, trenerzy sprawdzają warunki, formę i możliwości
– podczas obiadu robimy draft, dzielimy się na trzy lub cztery zespoły 
– jedna z czterech ekip być może będzie lokalna, złożona z miejscowej grupy pasjonatów w wieku 40+ lat 
– w czwartek wieczorem odbywamy pierwszy trening już w podziale na drużyny
– w piątek odbywamy drugi trening (każda ekipa w założeniu prezentować będzie nieco inny styl gry)
– w sobotę gramy mecze półfinałowe
– w niedzielę mecz o trzecie miejsce oraz finał
– zespoły są minimum ośmioosobowe, szczególną uwagę zwrócimy by nie przeforsować chłopaków
– w międzyczasie integracja, wspólne atrakcje, wyjścia na miasto, rozmowy do białego rana, haha

Charles Barkley tej idei nigdy nie zrozumie, ale na szczęście niepotrzebne nam jego błogosławieństwo. Ze swojej strony nie obiecuję Wam zwycięstwa, ani pokaźnych statystyk, ale gwarantuję pokaźny materiał do przemyśleń, bodziec motywacyjny, poznanie nowych, fantastycznych ludzi i wymianę doświadczeń. Jeśli masz minimum trzydzieści lat i chcesz do nas dołączyć, pisz maila: [email protected]

Pozdrawiam serdecznie, Bartek Gajewski