Sukces ma wielu ojców, porażka jest sierotą. Dziś w nocy obejrzeliśmy najbardziej szalony finał NBA, jaki można było sobie wyobrazić. Wydawało się, że takie rzeczy zdarzają się wyłącznie w filmach Walta Disneya, ale to jak widać nieprawda. 

Karl Anthony Towns popełnił dwa przewinienia w pierwszej minucie meczu i to była jedna z przyczyn wybitnego startu po stronie San Antonio. Wydawało mi się, że każdy absolutnie gwizdek na początku spotkania sprzyja gościom, co musiało potężnie wybić z rytmu Knickerbockers. Spurs wręcz przeciwnie, trafiali wszystko, co im wpadło w ręce…

• 12/16 zza łuku zaliczali przez pierwszy kwadrans spotkania
• 71:42 prowadzili na trzy minuty do końca drugiej kwarty

… dopóki karnet im się nie skończył. Osiągnąwszy 29 punktów (sic!)  prowadzenia, mecz przestał się układać po ich myśli, a skuteczność wróciła do średniej. W momencie najwyższego prowadzenia osiągali 14/21, a zakończyli wynikiem 17/43 za trzy. To daje 3/22 zza łuku przez kolejnych 27 minut meczu. I to jest pierwsza rzecz, która doprowadziła do największego comebacku w historii NBA Finals. 

Gdyby to jeszcze były „dobre” trójki, oddawane zgodnie z rytmem meczu, ale nie. Panowie siali zza łuku, bo tak im było wygodniej. Przestali myśleć, przypominało to Houston Rockets za czasów Hardena, gdy tamci spudłowali 22 dalekie rzuty z rzędu i przegrali finał konferencji z Golden State Warriors.

Wiecie, spodziewałem się dziś zwycięstwa San Antonio, zaś w drugiej kwarcie byłem go pewien, a jednak coach Mitch Johnson znów dał o sobie znać:

• Justin Champagnie nie czuł piłki w tym meczu
• 1/7 zza łuku desygnowanego strzelca powinno dać jasny sygnał trenerowi
• dlaczego ani minuty nie otrzymał najbardziej doświadczony Harrison Barnes? 
• dlaczego przy 29 punktach prowadzenia Wembanyama spędził na placu aż 44 minuty? 
• efekt: Wemby w końcowych momentach spóźniał się do piłek, do zasłon, do wszystkiego
• spudłował dwa kluczowe rzuty wolne, bo zakładam, że mu nogi odcięło
• rotacja Spurs została ograniczona de facto do siedmiu nazwisk, które zostały zajechane
• ciesząc się z wkładu Harpera (21 punktów) sami sobie resztę ławki zneutralizowali

What does the Fox say?!

• co myślał De’Aaron Fox przejmując piłkę na piętnaście sekund do końca przy prowadzeniu? 
• wiadomo co myślał, ale to nie była dobra decyzja
• zamiast przyhamować, czas przepalić, dać się sfaulować, szedł do końca na obręcz i dostał czapę

• Knicks dostali kolejną szansę na objęcie prowadzenia i ją wykorzystali
• w tej sytuacji Wemby celowo opuścił pole trzech sekund aby kryć Brunsona (dyskusyjna decyzja)
• ale dlaczego Fox nie zastawiał, odpuścił krycie OG Anunoby w przedostatniej akcji?

• decyzyjność Foxa w końcówce meczu to generalnie był dramat
• grał na pamięć, sam siebie przyspieszał, skakał w górę przed podaniem, popatrzcie
• czy tak gra point-guard z dziewięcioletnim stażem, Clutch Player of The Year?!

Pewnie już za chwilę, już za momencik, spotkacie się z opinią, że Fox ekipę musi koniecznie opuścić, że trzeba mu znaleźć transfer tak samo, jak przed laty Dejounte Murrayowi. Że choć nie będzie łatwo zdjąć jego umowę (nowy kontrakt na 221 milionów dolarów za cztery lata startuje w kolejnym sezonie) a jednak Spurs powinni spróbować. Dla mnie? De’Aaron Fox (18 punktów 5 zbiórek 7 asyst 4 straty) jest tak samo niedoświadczony na tym etapie rozgrywek co reszta chłopaków. Pierwszy raz w karierze wyściubił swój lisi nos poza pierwszą rundę. Owszem, popełniał błędy, ale one wynikały przede wszystkim ze zmęczenia, jego i kolegów. 

Nawet tak doświadczony, waleczny, odporny psychicznie gracz jak Josh Hart (6 punktów 8 zbiórek 6 asyst) spartolił layup sam na sam z koszem, bo nie mógł się zdecydować czy wsad robić czy jednak nie. Fox jedynie mu się „odwdzięczył”, to był taki gest fair-play, haha. Niniejszym próbuję powiedzieć, że na tym etapie każdemu głowa czasem siada. 

Jak mnie te finały wkurzają, przecież tu dominuje chaos. Spurs to są takie nieopierzone młokosy, począwszy od cholernego trenera, że gdyby mieli ciut więcej opanowania, chłodnej głowy, dziś wznosiliby w górę puchar mistrzowski. W każdym meczu mieli realne widoki na zwycięstwo, ale kontroli nad wydarzeniami żadnej… 

Spurs mieli dwie sekundy na wygranie meczu. Wzięli przerwę na żądanie, po czym wznowili grę zza linii bocznej na połowie rywala. Publiczność stała w napięciu, wyglądało to znajomo… ruch ciał po stronie Spurs coś mi przypominał… a więc jednak… tylko… KAT końcówką paznokcia zwolnił tor lotu wyrzucanej z autu piłki, która szła wprost do Castle’a na alley-oop. Wybronili to! Ostatnia akcja narysowana przez sztab San Antonio to była „winda” oraz back screen, bliźniaczo podobny game-winner już w tym sezonie widziałem, Andrew Wiggins w meczu z Cleveland, pamiętacie to? 

Ten sam patent chcieli zastosować ludzie Mitcha Johnsona, ale jak mówię, KAT pazury wysunął i piłkę wyhamował:

Swoją drogą, znów wyszło niedoświadczenie. Tak się piłki, na dwa tempa z boku nie podaje. To nie było dobre podanie i nie wiem dlaczego akurat umieścili pierwszoroczniaka w roli wybijającego. To naprawdę wymaga nie tylko stalowych nerwów, ale techniki i dokładności.

No i tyle… cieszyć się pozostaje, że walor mądrości i doświadczenia, a także siła koncentracji (Jalen Brunson 36 punktów 5 zbiórek 7 asyst) wciąż stoją wyżej niż wybitne warunki fizyczne i ułańskie fantazje młodzieży. Wiwat, wiwat Nowy Jork, na taki mecz zasługiwało Madison Square Garden po ostatniej wtopie.

Dokończcie dzieła i róbmy paradę, a Becky Hammon niech odszczekuje swe słowa. Swoją drogą, bardzo jej brakuje na ławce trenerskiej Spurs. Odkąd pracuje w WNBA zdobyła już trzy mistrzostwa, a tytuł Coach of They Year w pierwszym roku pracy. Z tą babeczką w miejsce Mitcha Johnsona, tegoroczne finały mogłyby wyglądać zupełnie inaczej….

Graczem spotkania OG Anunoby, autor 33 punktów przy 10/15 z gry, autor kluczowego bloku oraz dobitki w ostatnich piętnastu sekundach spotkania. Ten gość jest tak nieskomplikowany, tak powtarzalny, tak nieodzowny, jak maszyna. Te same walory co Kawhi Leonard, a jednak „zadaniowiec”, no popatrz. 

Co powiecie? Patronami odcinka są CWCienista oraz Marcin Magdziarz, dziękuję, miłego dnia! B