Dzień dobry. Pisałem w (drugiej) książce, że amatorom, zwłaszcza mając do dyspozycji zaledwie dwie jednostki treningowe „nie warto” wprowadzać zagrywek ani uparcie organizować im gry. Wic polega na tym, że różne zabiegi taktyczne, nawet na ograniczonym poziomie wyszkolenia technicznego, choć potrafią „obiecująco” wyglądać na treningu, podczas samego meczu, to jest pod presją rywala i sędziów rozpadają się w drobny mak. Wdziera się chaos, a chłopaki zamiast grać w kosza, próbują sobie przypomnieć, gdzie właściwie mieli się ustawić i dokąd pobiec. 

Cofam to! Przemek Łuszczewski pokazał, że nie tylko warto wprowadzać taktyczne elementy, zagrywki wprowadzać TRZEBA pod warunkiem, że dostosujemy je pod silne, żeby nie powiedzieć dominujące strony chłopaków.

Przemek w drafcie z wysokimi numerami wybrał dynamicznego ball-handlera (Hubert), dużego centra (Rafał) oraz snajpera z ułożoną ręką (Przemo). To na ich talencie oparł bazową organizację gry. Nie umiem nazwać tej sekwencji, choć jest dość popularna w europejskim baskecie i stanowi wariancję współpracy trójkowej, powiedzmy hiszpańskiego pick and rolla.

Rysował nie będę, spróbuję opisać: wysoki pick and roll na szczycie parkietu oraz strzelec wyskakujący na obwód pasem centralnym, pionowo z dołu. Tyle, że zamiast podsłaniać plecy wysokiemu obrońcy (to byłby klasyczny spanish pick and roll) obiega centra (na przeciwną stronę niż poszedł gracz z piłką) po czym idzie poziomo po łuku, przemieszcza się do rzutu… czekajcie… chyba znalazłem coś podobnego, no może nie do końca, ale dostaniecie obraz:

Kumacie, o co mi chodzi? Kilka udanych akcji po tego rodzaju sekwencji zaliczyli, z tego ustawienia startowali i próbowali różnych wariantów. Tak więc byłem pozytywnie zaskoczony „sprawnością taktyczną” rywali. Nie żebyśmy my nie umieli generować dobrych jakościowo pozycji, ale jako trener, mam o czym myśleć na przyszłość. 

No właśnie, dla mnie był to drugi raz w roli coacha. Pod względem doświadczenia i sprawności taktycznej, daleko mi do fachowców, których mam po drugiej stronie, a wczorajszy mecz był tego najlepszym przykładem. Aby „nadrobić”, oprócz bazowego układu gry i przypisania ról, stawiam na elementy psychologiczne, dopasowanie, współbrzmienie charakterów. Taki ze mnie Phil Jackson, haha. Obserwuję małe rzeczy.

Przykładowo, próbujemy na treningu wdrożyć jakiś „układ synchroniczny”, lecą kolejne zasłony bez piłki, ale widzę, że wychodzący do podania w ogóle nie patrzy na screenera. Oczywiście nie musi patrzeć się na niego cały czas, ale jeśli gdzieś na boisku lecisz, albo zanim polecisz (!) warto nawiązać kontakt wzrokowy z kolegą, z którym masz współpracować. Czy nie zaspał, czy jest gotów, jak się ustawia względem obrońcy itd. 

Oko w oko

No i wyobraźcie sobie, że aby poprawić ten element, patrzyliśmy sobie w oczy na treningu. Normalnie, na odległość ramienia, zwróceni ku sobie dwójkami, po minutę czy dwie patrzyliśmy sobie w oczy bez odwracania głowy. Było trochę niezręcznie, ale tylko na początku. Koniec końców zespół kleił się z każdym kwadransem na parkiecie, z każdym wspólnym posiłkiem i to się czuło. 

Kilka miesięcy temu, na campie w Bydgoszczy, gdy spotkali się Grzegorz Skiba (notabene wybrany trenerem roku w I lidze) oraz Robert Witka, niedzielny mecz zakończył się game-winnerem Kuby Malika z rogu parkietu. Tym razem, we Wrocławiu, gdzie bawiliśmy przez ostatnie parę dni, również poszło na „żyletki”. 

Patrzę w statystyki: spotkanie Team Bartek vs Team Przemek obfitowało w aż dziewiętnaście zmian prowadzenia oraz dziewięć remisów. Różnica punktowa w kolejnych kwartach wyniosła: 1, 3, 1 oraz 1 punkt! Jedni i drudzy mieli swoje momenty, decydowały: skuteczność, dokładność, opanowanie emocji, decyzje sędziowskie. Patrzyłem na to wszystko z przejęciem i ciekawością. Jako organizator dostałem dokładnie to, czego chciałem: na twarzach wszystkich zawodników czuć było przejęcie, zaangażowanie oraz, co najważniejsze: wiarę w zwycięstwo. 

A propos zaangażowania! Przemek Szybiak, dla którego był to chyba piąty camp, rozgrywał swój najlepszy jak dotąd mecz. Gość ma najlepiej ułożoną rękę ze wszystkich (prawie dwustu) uczestników, jacy przewinęli się przez szesnaście dotychczasowych edycji. Tak więc, po szóstym faulu, który popełnił w końcówce, by przerwać grę, zatrzymać zegar, ze złości aż kopnął butelkę z wodą.

Hubert Bugaj na ławce też przepraszał kolegów, choć nie wiadomo za co. Był kapitanem, najbardziej utalentowanym zawodnikiem swojego zespołu, obręcze na hali wrocławskiego AWF były twarde jak jasna cholera, a do tego, nawet jemu, liderowi punktowemu, długie minuty i intensywne krycie ujęły mocy w nogach. 

There’s no „I” in „TEAM”

No cóż, nie mamy warunków fizycznych, talentu, zdrowia czy zręczności zawodowych koszykarzy, ale miłością do tej gry moglibyśmy obdzielić parę zawodowych ekip. Chłopaki umieją grać i trzeba ich tylko umiejętnie poukładać. Błędów jest cała masa, ale czekasz cierpliwie aż kliknie, aż piątka, która aktualnie przebywa na boisku, złapie swój flow. Wówczas trzymasz, w żadnym wypadku nie zmieniasz, nieistotne co sobie zaplanowałeś jako coach.

Kiedy struktura gry rywala sprawia, że twoi gracze rozkładają ręce, nie wiedzą co robić, wówczas dopiero trzeba reagować. W innym wypadku to wyłącznie kwestia motywacji, uspokojenia, wyjaśnienia drobnych rzeczy, podpowiedzenia jak mogą sobie wzajemnie pomóc na parkiecie. 

Gdy widzisz jak twój zawodnik trzy razy nie może sobie poradzić, uwolnić się na zasłonie, aż za czwartym sam z siebie, łamie schemat, ścina na obręcz, po czym dostaje podanie sam na sam z koszem, to większej satysfakcji nie ma. To oznacza, że sam zaczął „czytać grę” i nareszcie zwraca uwagę na ruch obrony. Piękna rzecz, taka rosnąca świadomość koszykarska. Prawda Dareczku?

Co robiliśmy?

Klasycznie spotkaliśmy się w czwartek, około południa w hotelu, gdzie jedliśmy obiad i zbijaliśmy piątki. Następnie odbyliśmy trening draftowy, a następnie była kolacja, po której nastąpił draft. Rzecz trochę się rozciągnęła, bo do sali konferencyjnej nie pozwolono nam wnosić napojów, hehe. 

Było wyczytywanie nazwisk, oklaski, wręczanie strojów, a następnie mierzenie się wzrokiem i porównywanie mocy składów. Dla mnie to zawsze najśmieszniejsza część, pokazuje kto jest kim w „stadzie” oraz jakie rozumienie koszykówki reprezentuje. Przekomarzanie trwało do późnych godzin nocnych, a akcja przeniosła do pokojów. 

W piątek po treningach, które odbyliśmy już w oddzielnych grupach, poszliśmy na mecz PLK, gdzie Śląsk u siebie nie dał rady Stalówce. Ależ mi się podobał ten łotewski PF/C Mejeris. Spokój, inteligencja gry, techniczny warsztat. Nie wiem ile mu płacą w Ostrowie, ale to zdecydowanie za mało. No dobra, nie wchodźmy w politykę, mecz miał też sporą wagę jeśli chodzi o tabelę, ale mniejsza z tym. Halę Orbita opuszczaliśmy z uśmiechami, kierując się na wrocławski rynek. Więcej nie powiem w myśl zasady „co się wydarza na campie, zostaje na campie”.

W sobotę trenowaliśmy jedni po drugich, na tym samym obiekcie. Mój zespół kończył, Przemka dopiero zaczynał, a środkowe pół godziny mieliśmy na zakładkę, podczas której odwiedził nas Robert Skibniewski. Uczestnicy szybko przekonali się jakim profesjonalistą jest Skiba! Od siebie powiem tyle: to jest absolutnie precyzyjny, skupiony, perfekcjonista, energiczny fachowiec. Koszykarski odpowiednik Johna Wicka, haha, a sam parkiet stanowi dla niego sanktuarium. To jego dom. W rozmowach kuluarowych obiecaliśmy sobie spotkanie przy okazji kolejnej edycji, już w roli szkoleniowca. 

Po sali odpoczywaliśmy w hotelu, o dziewiętnastej startowały NBA playoffs, więc pojawił się rzutnik, głośnik bezprzewodowy oraz mój parodystyczny komentarz. Obejrzeliśmy Cavs vs Raptors, Nuggets vs Wolves, a najbardziej wytrwali także pierwszą połowę Knicks vs Hawks. 

Były też sesje masażu sportowego. Każdy stękał, więc skorzystaliśmy z usług Janka, który zawodowo zajmuje się fizjoterapią. Ze mnie fizjoterapeuta amator, więc przy okazji dostałem parę lekcji. Chłopaki chętnie się podkładali choć masaż pospinanych ud czy łydek bywa mało przyjemny. Tyle pamiętam z soboty, a gdy przebudziłem się w niedzielę rano, już w korytarzu czuć było adrenalinę, bo po godzinie dwunastej miał zacząć się mecz…

Uczestnicy

Oni bardzo lubią o sobie czytać, więc proszę bardzo Panowie, parę moich przemyśleń odnośnie działki sportowej:

Tomek (10 punktów 6 zbiórek 5 asyst) all I do is win, win, win, no matter what! Bardzo przeciętny występ po stronie mojego Kapitana, zarówno pod względem skuteczności co decyzyjności, ale gdy zeszło do kluczowych akcji, ruchy były pewne, a zwycięstwo przypieczętowane dwoma celnymi wolnymi. Podczas ostatniego timeoutu mówił, że gdy „ktoś teraz sfauluje dostanie wpie%dol”. This man is a winner. Bardzo lubię z nim współpracować, Tomek po prostu rozumie basket. 

Hubert  (19 punktów 4 zbiórki 9 asyst) koniński koń, profesjonalny sportowiec, który momentami cierpi na tym, że dla dobra drużyny musi oddawać bardzo dużo rzutów, bo niektórzy mogą postrzegać to jako przysłowiowe „klapy na oczach”. Ten mecz pokazał, że w odpowiednim ustawieniu, może być także rozgrywającym, a gdybyśmy zebrali jeszcze bardziej utalentowanych ludzi dookoła niego, byłby jeszcze bardziej wszechstronny.  

Przemo (8 punktów 9 zbiórek) jak wspominałem, najlepszy jak dotąd występ. Pewnością poruszania się tworzył problem, chłopak ma armatę w łapie. Poprawił obronę, ma mocniejsze nogi i jeśli nabierze jeszcze lepszej kondycji i ruchliwości na parkiecie, poniżej pierwszej szóstki draftu schodzić nie będzie.

Double R (14 punktów 12 zbiórek 4 przechwyty) trzeci camp przyniósł kolejny progres. Rafał jest tak duży, że nawet rolując w największy kocioł, potrafi złapać podanie i oddać rzut. Myślę, że sporo się nauczyliśmy jak go należycie używać na parkiecie, niezależnie od tego, na jakiego coacha w przyszłości trafi. 

Złoty (14 punktów 16 zbiórek 8 strat) sporo zdrowia oddał dla dobra drużyny, bo grał o pozycję wyżej niż powinien. Pewne braki kompetencyjne w naszym zespole sprawiły, że musiał nie tylko pilnować topowej opcji rywala, ale także bić się na tablicy. Powinienem mu kupić kwiaty. Kilof odskoczył i to się liczy, brawo Paweł. 

Darek (19 punktów 8 zbiórek 4/11 zza łuku) ten chłopak jest fenomenalny. Niektórym trenerom całkowicie nie leży, ale ja wiem swoje. Dario na pewno wymaga odrębnego podejścia, całkowicie zindywidualizowanego motywowania, głębokiego zrozumienia wykraczającego niekiedy poza zasady obowiązujące w drużynie. Jest takie powiedzenie, gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą. W jego przypadku będzie to, gdzie trójki rzucają, tam Dario.

Może inaczej, każdy mecz ma dwie fazy: zanim Darek trafi za trzy oraz po tym jak trafił. Mówimy o ładunku energetycznym, którego nie oglada się nawet na parkietach NBA. Gdy mu trója wpadnie, energia zespołu rośnie o 103%. Co tu wiele gadać, gdy innym nie siedziało, Dario swą witalnością, przemożną wolą gry, uratował nam tyłek. Nie znam drugiego takiego. Wszedł z ławki i zapalił, co trzeba było zapalić. Dla mnie ten chłopak rośnie, jest wszechstronniejszy i więcej rozumie, z każdym odbytym campem. 

Malik (2 punkty 9 zbiórek) rąsia trochę drewniana, floater dwa razy niedociągnięty, ale na deskach walczył jak zawsze. Jeszcze widać efekt przebytej „kontuzji”. Strzelecko to jeszcze nie jest to. Kuba to jest gość, który bardzo mocno angażuje się także poza parkietem koszykarskim, w dni poprzedzające mecz, co także nie pozostaje bez znaczenia. Może to kwestia rozkładania sił, rozłożenia akcentów, haha. 

Janczos (3 zbiórki 1 przechwyt) Janek miał swoje momenty, wziął rzuty w dobrych sytuacjach i to mi się podobało. Na następnym campie koniecznie muszę go namówić, aby zrobił nam warsztaty, wprowadził autorski program automasażu sportowego. 

Wikuś (5 punktów 5 zbiórek 6 wymuszonych fauli przeciwników) przyjechał aż z Londynu, pracował na sto procent, kolana zdzierał, super oddany, energetyczny zawodnik. Z musu, z racji sprawności, podobnie jak Złoty, musiał kleić obronę zarówno strefy podkoszowej co obwodu. Bardzo się cieszę, że wybrałem go do zespołu. 

Tomek B (2 punkty 5 zbiórek 3 asysty 1 przechwyt oraz najwyższe ze wszystkich +13 wskaźnika plus/minus) bardzo szybki i dynamiczny gracz, który z powodzeniem gra na piłce. Parę razy nie opanował nerwów, zbyt prędko chciał rozwiązać akcję, ale intensywnością męczył rywali i byłem spokojny gdy kozłował, co rzadko mi się zdarza. Gdy chłopakom już siadała kondycja, Tomek nadal intensywnie pracował, biegał, naciskał, jego wkład był kluczowy. 

Olej niewiele minut dostał, bo w swoim niedoświadczeniu, nie znalazłem dla niego wyraźnej roli. Maciek umie grać, ale miał bardzo długą przerwę. Na treningach parę razy dostrzegłem u niego jakby „flashback”, efektowny layup na kontakcie, zakończony lewą ręką albo akcję po ścięciu wzdłuż linii końcowej. Dziś byłbym już mądrzejszy, wiedziałbym jak skorzystać z jego możliwości. Aktualnie wyzwaniem dla Oleja jest przede wszystkim: rzucić fajki!

Maciek Cz (6 punktów 3 zbiórki) znakomity warsztat techniczny, umiejętność zachowania pod presją obrońcy, spokój, no i kluczowa akcja „2+1” w czwartej kwarcie. Opłacało się mieć Maćka po swojej stronie. Chciałbym aby aktywniej pracował w obronie, ale nie można mieć wszystkiego, nadrabiał bball IQ. 

Lesław (10 punktów 12 zbiórek) dobrze umiejscowiony był Lesiu i to było widać. Odniosłem wrażenie, że bardzo chce nas pokonać i o mały włos, by mu się udało (ale mu się nie udało, bo był za słaby, żart). Zbiórki ofensywne, dobre rzuty, świetna kondycja, zasięg w obronie, dał nam popalić, nie ma co gadać. Zresztą wystarczy spojrzeć na fotkę, żeby zrozumieć, jaki to jest tytan.

Piotr grał niewiele, ale sporo naszym łokci nawsadzał i haczków nastawiał, stara szkoła! Ustawienie gry nie sprzyjało jego ekspozycji w ataku, ale jeśli mnie pytacie, miał walor na boisku, zastawiał tablicę, spacing trzymał. 

Rzaku kolejny reprezentant old-school, facet z licencją trenerską, jestem ciekaw jego obserwacji oraz co takiego z campu dla siebie wyciągnął. 

Sentino (5 punktów 4 asysty) w pierwszej połowie mniej aktywny ofensywnie, w drugiej zrobił nam sporo krzywdy, czego dowodem niech będzie aż osiem wymuszonych przez Pawła fauli, najwięcej ze wszystkich graczy. Szybki jak wiatr, mówiłem chłopakom: kto skoczy do jego pump-fake, ściągam z boiska, haha. Paweł powinien pracować nad rzutem. Bardzo podobał mi się w obronie, naciskanie kozłującego rywala, to jego najmocniejsza strona.

Igoś (2 punkty 1 zbiórka) kolejny twardy chłop, którego ciężko nam było „przejść” w polu trzech sekund. Najlepszy moment Igora miał miejsce pierwszego dnia campu, gdy podjechał pod hotel na motocyklu. Takiego wejścia nie miał dotąd nikt. Lubię ludzi z pasją.

Gerard (6 punktów 14 zbiórek 2 asysty 2 przechwyty) because the real rock and rolla, wants a f%&king lot! Gero dzielnie utrzymał dla nas fort na pozycji centra, grał z zaangażowaniem, ambicją i inteligencją. Jego obrona gracza wysokiego albo „z pomocy” była niezbędna w końcówce spotkania. Poza tym, takich kumpli chcę mieć wokół siebie codziennie. 

Stempal życiowe perypetie, w szczególności ostatnie kilkanaście miesięcy całkowicie odebrały mu formę, przyjechał na camp z wydolnością, która pozwalała wchodzić na parkiet w epizodach co najwyżej dwuminutowych. Przeciągnięcie tej granicy mogło zakończyć się na odcięciem prądu. No i co z tego? Kuba kibicował najgłośniej, a ręcznikami (sam z siebie) waflował chłopaków tak, że mało mi się na ławce nie poprzeziębiali! Takiego gościa potrzebuje każda drużyna. „Na-sza!”

Sebastian tu także nie ogarnąłem jako trener (chodzi o krótki czas gry) bo mogłem Sebastiana normalnie puścić na Malika i bym dobrze na tym wyszedł. Mam nadzieję, że wybaczy mi nieogarnięcie i jeszcze kiedyś na camp przyjedzie. Jest silny fizycznie i zawsze pozytywny, takimi warto się otaczać. Dzięki Seba! 

I to tyle, dziękuję trenerowi Przemkowi za nocne rozmowy, a wszystkim chłopakom za Wasz wkład, zaangażowanie i zaraźliwą energię. Nie mogę się doczekać kolejnego spotkania z Wami! Kraków? GIE-WU-BE-A…. TEAM! Ściskam wszystkich! B