Zachęcony niedawnym komentarzem, bodaj na instagram.com/gwiazdybasketu/, dziś mierzę się z tematem USA vs Reszta Świata. Kto by wygrał, albo może lepiej: kto zagrałby w pojedynku na szczycie koszykarskiego Olimpu, gdybym to ja był selekcjonerem obu stron. Taka dzika, hipotetyczna, całkowicie oderwana od rzeczywistości sytuacja. Mało tego, dodatkowe założenia są takie, że wszyscy koszykarze poniższej listy są: a) zdrowi b) zmotywowani jakby od tego zależało ich życie oraz c) żaden nie odmawia udziału w zgrupowaniu. Cuda na kiju panie, pisanie mokrym paluchem po kaflach w łazience, ale chcieliście, więc macie, piszę, przyjemnej lektury. Dajcie znać kogo pominąłem i gdzie popełniam błąd. Kłaniam się. B

Czyli co, gramy serię playoffs, tak? Do siedmiu zwycięstw. Zwycięzcy otrzymują w nagrodę pelerynę nieśmiertelności, a przegrani zostają rozstrzelani przez pluton egzekucyjny złożony z dzikich małp uzbrojonych w kałachy. Równie absurdalne co reszta założeń, ale dobrze już, lećmy z tym.

Reszta Świata 

Point Guard

Na piłce gra Luka Doncic ze Słowenii, fenomenalny, genialny, odporny, „nieprzyspieszalny”, generujący automatyczną przewagę lub idący wprost na obręcz. Karierę zaczynał jako secondary ball-handler uzupełniając Sergio Llulla w Realu Madryt czy Gorana Dragica w kadrze narodowej Słowenii. Wówczas oddawał rzuty catch and shoot lub „brał na siebie nieudane zagrywki”, mając na rozegranie ledwie parę sekund upływającego czasu akcji. Jego największym walorem jest inteligencja boiskowa, która sprawia że wyprzedza rywali o krok mimo, że przecież do demonów szybkości nie należy.

Nie doceniamy wciąż tego, jak potężnych rozmiarów jest to zawodnik, jego kozła między nogami po step-backu (mimo upływu lat rywale nie rozpracowali jeszcze tego zwodu) a także niesamowitego wręcz hamulca. Luka przy wadze ilu tam… 105 kilogramów, potrafi rozpędzić maszynę, a następnie przystanąć dosłownie w miejsu. Jego zmiany tempa, to także element fenomenu. Jako „generał parkietu” zawsze kontroluje tempo akcji, podejmuje solidne decyzje oraz trzyma efektywność prób rzutowych całego zespołu na wysokim poziomie. Mało tego, on w meczach o najwyższą stawkę staje się jeszcze lepszy.

Zmiennikiem, występującym w tym zespole w roli „sixthmana” czy jak zwykło się nazywać „microvawe scorera”, gościa który wchodzi na plac i z bomby zaczyna zdobywać punkty, najczęściej grając izolacje lub pick and rolla jest… Kanadyjczyk Shai Gilgeous Alexander. Facet, który nie tylko wygląda, ale porusza się jak pantera. Przy wzroście żylastego obrońcy on ma rozpiętość ramion środkowego i o tym nikt nie mówi, nikt o tym nie pamięta. Nie do zatrzymania w pojedynczym kryciu, wejdzie w wybrane przez siebie przestrzenie, wyprzedzi, wyhamuje, wymusi faul albo layup. Od pięciu sezonów lider NBA pod względem liczby penetracji (drives). Jemu w zasadzie nie trzeba zespołu wokól, sam ciągnie i dlatego w roli „sixthmana”, czyli roli mocno indywidualnej, go umieszczam. 

Trzecia „jedynka” dla której zapewne zabraknie minut to Australijczyk Josh Giddey. Dwumetrowy playmaker, niewdzięczny do krycia, ze świetnym instynktem i antycypacją. W minionym sezonie w barwach Chicago Bulls zaprezentował także mocno usprawniony rzut zza łuku. Dlatego właśnie daję mu szansę.

Shooting guard 

Nazwa myląca, bo nie chcę w składzie typowego shootera, z suwakiem przesuniętym na ofensywę. Druga strona / rywal dysponować będzie piekielnym potencjałem, więc aby ich spowolnić, wybić z rytmu, spróbować rozczłonkować, pozbawić efektu synergii, potrzebny jest mi raczej kozacki obrońca na piłce. Niech dusi playmakera, niech opóźnia przeprowadzenie piłki na pole ataku, niech ten się zastanawia nad wyborem zawodowej drogi, hehe.

Tutaj jest mi potrzebny koń, pierwsza linia frontu, gość twardy, nieustępliwy o żelaznej kondycji i psychice. Oczywiście w ataku nie może być noga, musi trafiać z otwartych pozycji, tylko tyle i aż tyle od niego potrzebuję. Tutaj powołuję się w kolejności na panów: Luguentz Dort (Kanada), Dyson Daniels (Australia) oraz Andrew Nembhard (znów Kanada). Sprawdzeni w ringu, bardzo napastliwi ludzie. Takich mi trzeba.

Small Forward

Bez wątpienia muszę pójść w motorykę i parametry, bo koszykówka to wciąż biegi, skoki i wojny w powietrzu. Druga strona na pewno będzie miała super warunki fizyczne, więc nie mogę odstawać. Wybieram Pascala Siakama (Kamerun), bo zagra mi wszystko, pozytywnie zaznaczy w każdym miejscu parkietu i żaden staruch w wieku KD czy LeBrona za nim nie nadąży. Wybieram także Franza Wagnera (Niemcy), bo jak pójdzie tranzycja, to jego się zatrzymać po prostu nie da (okej, będę musiał obserwować jaki ma dzień rzutowo) ale jak mu dam minuty z ławki, to jemu to kompletnie nie robi. Wpuszczasz i zdobycze same lecą, jak woda z kranu.

Trzeci w kolejności byłby OG Anunoby (Wielka Brytania), czyli następny gracz o charakterystyce 3&D zdolny kryć trzy pozycje, z magnesem w spodenkach. Chodzi mi o to, że nie można go zostawić samego na obwodzie, najzwyczajniej w świecie. Rokrocznie kręci się wokół 39% zza łuku, choć rzuty oddaje często trudne. Z rogów parkietu to już poziom 45% no i właśnie o tym mówię.

Power Forward

Nie ma się co zastanawiać, na silne skrzydło idzie Giannis Antetokounmpo (Grecja) tyle, że umawiamy się na podniesiony łeb, grę jako screener, aktywne szukanie podań i priorytetem jest obrona. Daję mu środek obrony, wszelkie pick and rolle przejmuje i nie odpuszcza. Nie chcę od niego 30 punktów, chcę dwanaście z samej kontry oraz siedem asyst. Wyobrażacie sobie „help defense” w wydaniu Giannis / Siakam? Wyobrażacie sobie te outlet passy jak obaj polecą pasem bocznym?

Za plecami Freaka zagrają Fin Lauri Markkanen, bo mogę potrzebować spacingu i movement-shootera, którego krycie wymaga specjalnych zabiegów i przygotowania taktycznego całego zespołu. Jeśli nie on, to idę w Łotysza Kristapsa Porzingisa, najlepiej w akcjach pick and pop. Jego grę tyłem do kosza odpuszczam, nie chcę by nikt za wyjątkiem Jokera (zdradziłem się, cholera) obracał się plecami do kosza. Priorytetem w wypadku Kristapsa jest utrzymanie spacingu, a w obronie rim protection, wszelki help defense oraz wsparcie defensywnej tablicy. 

Center

No to bez zaskoczeń, nie mogło być inaczej. W zasadzie mogło, ale wybór byłby nie do obronienia, po prostu. Moim centrem jest chyba najlepszy obecnie gracz na świecie, misiowaty Serb Nikola Jokic. Rola nieco inna niż w klubie, bo potrzebuję go na dwie kwarty, ale z większą intensywnością, przejmowaniem zasłon na siódmym metrze, aktywnymi rękoma i nogami w obronie oraz nadrabianiem ewentualnego braku decyzyjności kolegów. W ataku on ma grać na wysokości linii rzutów wolnych, kropka.

Jestem ciekaw co wymyślą rywale na pick and rolla Giannis / Joker. Ten drugi w roli ball-handlera oczywiście. Z potrojenia tegoż pójdziemy płynnie w dribble hand-offs z najlepiej dysponowanymi tego dnia ludźmi. Albo może po prostu z Luką, który przedłuży pass na wolną pozycję albo po z Franzem, który wbije się na faul, bez ceremonii i przepraszania. Nie do zatrzymania układ, pozdrawiam.  

Kolejni w rotacji będą: fenomenalny, przebijający się na sam szczyt koszykarskich rankingów indywidualnych Turek, Alpie Sengun (w identycznej formacji / roli co Joker) a jeśli będzie trzeba bić się mocniej, albo zdrowie poświęcić, niech to będzie Ivica Zubac (Chorwacja). Człowiek z kamienia, świetnie biegający, stawiający zasłony i zbierający. To byłby chyba jedyny non-shooter w zespole, ale tacy też są czasem potrzebni, nawet w dzisiejszych czasach.

Skoro wszyscy już umieją rzucać, a podkoszowi wprowadzają piłkę na połowę rywala, to na nowo liczy się przewaga fizyczności, pewnie zauważyliście. Turcja na Eurobaskecie grała na dwóch centrów i gdyby nie Larkin w obronie oraz małe braki doświadczenia, wygraliby turniej. Rockets grają na dwóch centrów, Denver w zasadzie też. Topowe zespoły mają już wszystko, komplet kompetencji. Mistrzowie NBA? Jeśli kolega Chet Holmgren to center to jego sparowanie z Isaiah Hartensteinem także powinniśmy określać mianiem Twin Towers. Dobra, wracajmy do naszego Space Jam.

Czyli co, wygraliśmy tak, Reszta Świata króluje, rywale oddali walkowera w obawie przed kompromitacją. Tak skonstruowanej ekipy nie da się zatrzymać, prawda? Spokojnie, poczekajmy, zobaczmy z kim przyjechali Amerykanie… 

Team USA 

Point Guard

Jedynka to wciąż… LeBron James, nie ma od tego odwołania, tylko nie wiem jak on wytrzyma serię, z meczami co 48 godzin. Trzeba go będzie zmyślnie rotować, patrzeć w minuty i pasek energii. Nie chcę go człapiącego w obronie, chcę go na spinie, na którą wciąż go stać. Nawet jeśli miałby grać po kwadrans w meczu w pięciominutowych epizodach, on musi być, musi jechać, musi grać. Dwadzieścia dwa sezony a NBA wciąż nie wymyśliła niczego skuteczniejszego niż James otoczony utalentowanym centrem rolującym pod kosz oraz bandą strzelców trzypunktowych z defensywnym resume. Gadajcie sobie co chcecie, wszystkie finały, które przegrał, zobaczcie kogo on tam zawlókł oraz z kim się mierzył: 

• 2007: partnerami 22-letniego Jamesa byli Drew Gooden, Zydrunas Ilgauskas i Sasha Pavlovic. Panowie mierzyli się z grającą ze sobą od lat ekipą Spurs: Duncan, Ginobili, Parker. Bez szans.
• 2011: pierwszy sezon LeBrona w Miami Heat, partnerzy o dużym profilu znaczeniowym i indywidualnym talencie: Wade i Bosh, ale zespół niezgrany kompletnie, bez miary, a przede wszystkim bez wolumenu zza łuku, niegotowi na obronę strefową i kanonadę, jaka miała miejsce wokół Dirka Nowitzkiego. 
• 2014: mówimy o zmęczeniu materiału, były to czwarte z rzędu finały Heat, a naprzeciw stanęła najpiękniejsza koszykówka ostatniego ćwierćwiecza, czyli San Antonio Spurs w absolutnym szczycie swej zespołowej formy: Duncan, Manu, Parker, Kawhi, Boris Diaw, Patty Mills, Danny Green. Piłka chodziła jak po sznurku. To był absolutny fenomen, rzecz nie do powtórzenia, synergia, która zdarza się raz na kilkadziesiąt lat! 

• 2015: powrót do Cleveland i powtórka z rozrywki, LeBron i ogórki pokroju JR Smitha czy Timo Mozgova zaciągnięte za nogi do NBA Finals. Kyrie się kontuzjował, więc nie było z czego ciągnąć. Tym bardziej, że Golden State Warriors na nowo odkrywali dyscyplinę, pierwszy raz ligę wygrywał zespół „rzucający z wyskoku”. Piszę o tym w książce, więc stop.
• 2017: rok wcześniej James dokonał „niemożliwego” wracając w NBA Finals z dołka 1-3, więc Warriors odpowiedzieli sprowadzeniem do siebie prime Duranta i z całym szacunkiem, ale nie dało się z nimi wygrać, dopóki byli zdrowi i się nie kłócili. W zasadzie wystarczyło, że byli zdrowi. 
• 2018: to samo, tyle że Kyrie się wypiął i już go nie było, z Kevinem Love i JR Smithem w głównych rolach, nie dało się Warriors z KD w składzie pokonać, kropka.

Dziś mamy rok 2025 i choć organizm już nie ten, a włosy niemal w całości sztuczne, widzieliście w zeszłe lato podczas turnieju olimpijskiego. James wciąż był przywódcą Team USA i w tym naszym kosmicznym meczu, tutaj, widzę go w podobnej roli. Ma być pewność pod presją, przewaga fizyczna, podanie w tempo i zaznaczenie się w głowie rywala.  

Za plecami Jamesa potrzebują kogoś młodszego, to oczywiste, potrafiącego albo kreować przewagi 1v1 albo przytrzymać piłkę do rozegrania mimo piekielnej presji, której spodziewam się ze strony rywala. Mój wybór pada na: Donovan Mitchell oraz Kyrie Irving. Jeden i drugi potrafi właściwie wszystko z piłką, więc jestem spokojny, że jej łatwo nie stracę, a zespół nie będzie funkcjonował w popłochu i nerwowości. 

Shooting Guard 

Rzucający obrońca to oczywiście Stephen Curry, czyli kolejny weteran w pierwszej piątce Stanów Zjednoczonych, ale co mam napisać:  stara gwardia nie doczekała się wciąż godnych następców. Tych dwóch nie da się podrobić, przebić, zastąpić. Steph ma dać przestrzeń w ataku, nie chcę go widzieć klepiącego piłkę. On ma latać, memlać ochraniacz i robić wicher. Jak się go uda wyprowadzić na pozycję to fajnie, jeśli nie, w pozostałej części boiska chcę grać czterech na trzech.  

Pozostali gracze na tej pozycji to Devin Booker oraz Amen Thompson. Pierwszy zademonstrował, udowodnił, że poza rolą lidera usage rate, we właściwym otoczeniu może grać jako role player, catch and shooter, jako daleka opcja, z priorytetem bycia chase-defensorem. Ważne jest to, żeby się nie spalił, gdy trzeba będzie wykonać manewr z piłką pod presją czasu. Myślę, że będę miał tutaj (na dwójce) przewagę talentu nad Resztą Świata i muszę to spróbować wykorzystać.

Thompson (ten z Houston) powiecie, że na wyrost, ale to jest przecież piekielna mieszanka motoryki i fizyczności. Takiego nam trzeba, każdej drużynie trzeba, młode nogi muszą biegać, musi być werwa. Młody ma grać na szpicy, kąsać ball-handlera oraz być pierwszy w tranzycji. Tutaj mówimy o epizodach kilkudziesięcio-sekundowych, pełna moc. Bita z całej siły paka na przebudzenie trybun. 

Small Forward

Tutaj też powinienem mieć przewagę skilla, a wybrać mogę z całej masy kozackich nazwisk. Na trójce widzę tercet Kawhi Leonard (póki go jeszcze nie wywalili z ligi za przyjmowanie łapówek), Anthony Edwards oraz Jalen Williams z Oklahoma City. Nie mogę się zdecydować, bo Load Manager przy tak „wiekowym” obwodzie może okazać się zwyczajnie za wolny i choćbyśmy nawet zwalniali tempo, druga strona może nas zabiegać.

Potrzebny mi ktoś lepiej biegający, bardziej dynamiczny, tyle że Edwards może niezbyt dobrze działać z LeBronem i Currym, jego bym widział raczej w roli sixthmana. Na trójkę wystawiam J-Duba! Obskoczy cztery pozycje w obronie, potrafi się bić, nie będzie kaprysił gdy mu nie podadzą, a jak się okaże, że mu nie siedzi, to zmiana. Ważne są jego walor defensywny i szybkość na otwartej przestrzeni. To chyba najlepsza kombinacja skilla na tej pozycji, w tym układzie. Nie wiem, zobaczymy.

Power Forward

Znów to samo, stary ale jary Kevin Durant. Najwybitniejszy catch and shooter obecnie w NBA, człowiek nie do zablokowania, kosmita w grze jeden na jeden, ALE (!) potrzebuje do tego czasu i miejsca. W czysto biegowej koszykówce, jaką będzie nam się starała narzucić druga strona, może już nie być tak różowo. Martwię się, bo stawiam do pierwszej piątki gości w wieku 41, 37 i 37 lat. Jednostkowo jesteśmy gigantami, ale motorycznie odstajemy, cholera. Nie obejdę tego, trudno. 

Za plecami KD zagra Chet Holmgren, który w roli help defensora zrobi mi super robotę. W ataku chcę go nie na łuku, ale grasującego wzdłuż linii końcowej. Ofensywę mamy tak mocną, że podwojenia ze skrzydeł są nieuchronne, Chet ma wskakiwać obrońcom za plecy. W obronie zaś łatać dziury za wyciągniętym w pole środkowym. Trzecim do gry na tej pozycji będzie cudownie ozdrowiony Jayson Tatum, którego walory należy doceniać niezależnie od sympatii czy antypatii.

Center

Nic lepszego nie wymyślę: Anthony Davis. Szklane domy, szklane witraże i szklane zdrowie AD. Chcę go umieścić w roli wszędobylskiego obrońcy, ale może to wymagać fizycznej walki z dziadem po drugiej stronie i tu wyglądam cienko. Dałbym na startera Joela Embiida (zdrowego!), ale on mi przecież wszystko spowolni. Plusy to na pewno możliwość umieszczenia Jo Jo z dala od obręczy, jako strzelca zza łuku, a w obronie no to jest postać, która zajmuje sobą miejsce i uwagę. Nie przepchniesz go. Tak czy siak, zawsze będzie największym zawodnikiem na placu. W zależności od matchupu, pójdę w jednego lub drugiego.

Na trzeciego środkowego biorę Bama Adebayo, z racji wszechstronności defensywnej. Tu nie trzeba będzie wielkiego wkładu ofensywnego, tylko energia, moc i prędko podejmowane decyzje. Fajnie mógłby wyglądać u boku Stepha. No, gdyby Golden State Warriors mogli takiego Bama ściągnąć do siebie… to byłoby coś! 

No i dobrze, teraz Wy powiedzcie mi kto wygrywa taką serię do czterech zwycięstw. Mój „analityczny” umysł chyba nie pozwala mi się zagłębić aż tak mocno w abstrakcję, bo rozwiązań taktycznych po obu stronach widzę niemal nieskończoną liczbę. Pozdrawiam serdecznie! Patronami odcinka są Panowie Piotr Kaleta oraz Bad Bartek – kłaniam się. BG