Hoł hoł hoł, San Antonio’s legit! Witam Was w święta, które to już nasze wspólne? Szybko lecę, bo obejrzałem właśnie jak Thunder podejmowali San Antonio. I co? I w papę! 

To 102. z rzędu mecz, w którym Shai Gilgeous Alexander przekracza próg 20 punktów, tylko co z tego? Jestem przekonany, że gdyby go spytać, w mgnieniu oka zamieniłby ową serię na dzisiejsze zwycięstwo. To pierwsza w tym sezonie porażka obrońców tytułu przed własną publicznością, czwarta w ostatnich sześciu meczach, a także trzecia z rzędu przeciwko San Antonio! 

O cóż to chodzi, czyżby Victor Wembanyama (19 punktów 11 zbiórek) okazał się kryptonitem dla wielkiej ekipy OKC? Sam w sobie gigantyczny Francuz może nie stanowi problemu, ale (mądrze) otoczony dominującym 1-na-1 De’Aaronem Foxem (29 punktów 12/19 z gry) biorącym na siebie trudne końcówki akcji Keldonem Johnsonem, przebijającymi się pod obręcz Harperem czy Stephonem Castle’m (19 punktów 7 asyst), trafiającym z wolnych pozycji Barnesem, tutaj obraz zaczyna się zmieniać, a Wemby jest czynnikiem, który wymaga tyle uwagi obrony, że firmowa napastliwość Thunder zostaje z jego kolegów zdjęta, czyli grają jak z każdą inną ekipą NBA nie czując tego, czego potrafią na codzień doświadczać rywale OKC. Ma to sens, co mówię? 

Thunder mają przede wszystkim (i po raz kolejny!) problem ze skutecznością, Jalen Williams trafiwszy pierwsze trzy rzuty w meczu, nie może trafić w obręcz, wkrótce całkowicie przestaje się udzielać strzelecko (5/13 z gry) i w sumie nie wiadomo po co na tym boisku przebywa. Ofensywa gospodarzy polega w głównej mierze na izolacji Shaia, wygenerowaniu przewagi i pchnięciu piłki na wolne pole, ale sam J-Dub nie rzuca, chowa się gdzieś w kącie. Przerwa rozregulowała mu system, a może operowany niedawno nadgarstek wcale nie doszedł do pełni sprawności, a może to głowa? Na dodatek ani on, ani Shai wyraźnie nie mogą dziś zebrać gwizdków, do jakich przywykli. Niby mamy święta, Christmas Games, ale sędziowie zezwalają na nieco więcej kontaktu niż zazwyczaj.

Isaiah Hartenstein również wygląda bardzo przeciętnie, to znaczy jest mocny fizycznie, zbiera, jego praca bez piłki niejednokrotnie pozwala ponawiać akcje zespołowi, ale sam I-Hart stracił sprawność, co widać w obronie. Alex Caruso męczy w obronie Wemby’ego (rzecz jasna z kolektywną pomocą), ale sam rzucił jak dotąd 0/9 zza łuku (pierwsza trójka wpadła pod koniec trzeciej kwarty przy minus piętnaście na budziku). No i właśnie, Spurs wycofują się w obronie, dedykowanym ludziom pozwalają rzucać, ale mistrzowie nie potrafią ich za to ukarać.   

Jedną z największych zmian, rzeczą która otworzyła nowe elementy w ofensywnie Spurs jest z pewnością postać Luke’a Korneta, jego zasłony oraz inteligentne poruszanie się, przenoszenie piłki bliżej obręczy, obiegnięcia, handoffs, rolowanie pod dziurę ściągające uwagę obrony. Naprawdę inteligentny środkowy, którego na tle super efektownych i utalentowanych atletów Spurs łatwo pominąć. Niniejszym chciałbym Korneta docenić, uwierzcie, że jego średnie (8.1 punktów 6.6 zbiórek 2.0 asyst 1.4 bloków) nie oddają pełni wartości, jaką wnosi na parkiet i tak już chyba zostanie.

Wynik końcowy: Spurs 117 Thunder 102
Kluczowa statystyka: 11/44 zza łuku OKC, a także 17:7 SAS w punktach z kontry
Jeremy Sochan jedna minuta na placu w absolutnym garbage time. 

CDN.

[Bartek Gajewski]