Wczoraj przyszła tona egzemplarzy „I Love This Game II”, dziś z kolei nadeszły zamówione dawno, dawno temu opakowania. Jestem gotowy, mam wszystko, co potrzebne, papier na etykiety, przylgi, dwa zapasowe tonery do drukarki, długopis. Uznałem jednak, że nie będę się spieszył. I tak cały weekend poświęcę by zamówienia preorderów wyszły dokładnie takie, jakie chcę, aby wyszły. Każdy jeden egzemplarz książki chciałbym w miarę możliwości „spersonalizować”, o ile wyraziliście taką wolę w uwagach do zamówienia, oraz zasób kart NBA pozwoli. Będą też prezenty, ale to niespodzianka. 

Powtarzam się, ale niezmiernie jestem Wam wdzięczny, bo ostatnie dwa tygodnie „przedsprzedaży” niejako legitymują moje artystyczne dążenia. Teraz jestem ciekaw co powiecie, Waszej recenzji książki wyglądam. Nie każdego trafię w serce, nie każdemu przypasuję, ale jeśli jesteś facetem, który chciał (a raczej chce) coś, kiedyś w życiu poczuć i o coś mu chodziło, zapewne znajdziemy w książce „wspólny język”. Z perspektywy ostatniego miesiąca, dodałbym, odjął, poprawił, sprostował wiele rzeczy, ale uznałem, że nie o to chodzi w pisaniu. Dostajecie autentyczny przekaz, bez wydawcy, bez narzucającego rynkową modłę redaktora, czy jakiegokolwiek „ugrzeczniania”. Innymi słowy, wystawiam się na strzała i zobaczymy. Kto wciąż nie zamówił, to proszę:

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/

Witam, fajnie że wpadłeś. Oglądam ten preseason NBA bardziej, niż to warte. Któż inny, o zdrowych zmysłach, śledzi nocą przedsezonowe mecze np. Utah Jazz?!

No, widziałem na przykład jak się po raz kolejny kapitulują, jak się mentalnie „składają” w końcówce „obozowicze” Miami Heat. Cóż, wiem przynajmniej o co chodzi defensywnie Erikowi Spoestrze, czego systemowo naucza (przy okazji, winszuję objęcia posady głównego selekcjonera Team USA, na której zastąpił Steve’a Kerra). A ponieważ po drugiej stronie San Antonio Spurs grali bez playmakerów (Foxa, Castle’a i Harpera) ciężar generowanie przewag i kreowania akcji spoczął na barkach Victora Wembanyamy. 

Heat dominującemu rywalowi nie przepuści, wiadomo. Trójkę oddadzą, ale pole trzech sekund zastawią, o ile mogą. Widzieliśmy więc podwojenia, aktywne ręce, umiejętnie przykładany kontakt fizyczny. Dużą rolę gra Nikola Jovic, ważna postać w układance South Beach.

Ale co, no powiem szczerze, że Wemby wyglądał wczoraj cieniutko. Przepychany, niepewny, a co gorsza niezdecydowany w manewrach tyłem do kosza (Hakeem Olajuwon, u którego w te wakacje pobierał indywidualne korepetycje, na pewno mu kibicował), spóźniony w obronie, jakby „nie dojechał” na mecz. No cóż, młody to jeszcze zawodnik, miał długą przerwę (w lutym grał ostatnio, nie?) poza tym jest aktualnie w ciężkim treningu. Nie ma co wyciągać dalekosiężnych wniosków. Sama jego obecność w polu trzech sekund zawsze stanowić będzie plus, ale ofensywnie się wczoraj zdecydowanie nie popisał (10 punktów 5 asyst 5 strat). Tutaj łapcie same jego „udane” akcje. No co, lubię młodego i życzę jak najlepiej:

Wchodząc podświadomie w skórę trenera Spurs, znacznie „spokojniej” czułem się, gdy piłka przechodziła w ataku przez Luke’a Korneta, choć ten oczywiście nie ma nawet ułamkowej części potencjału Wemby’ego. Może uznajmy po prostu, że to nie był jego dzień. Sochan wciąż z dala od gry. Rehabilitacja najważniejsza. 

Tuhaj-bej się rozsierdził

Co jeszcze? Widziałem jak się debiutujący w barwach Houston Kevin Durant rozsierdził na małą chwilę. Nie spodobała mu się chyba nadprogramowa ekspresja i kłapanie dziobem po stronie pierwszoroczniaka Ace’a Baileya (25 punktów 11/16 z gry). Młody trafiał pięknie z otwartych pozycji, ale też dedykowanej obrony na sobie nie miał. Parę razy zestawiony w matchupie z Amenem Thompsonem, po prostu pozbywał się piłki i słusznie. Korzystał z tego, co my rywale dawali, na co zezwolili.

Po zasłonach, przeciwko tak zwanemu „drop coverage”, książkowo wychodził w górę, demonstrował, że potrafi rzucać z wyskoku, i to tyle, na razie nic więcej. Dla kontrastu KD kiepsko wszedł w mecz, przestrzelił trzy pierwsze próby, ale gdy zobaczył, że młody po drugiej zaczyna się odpalać, pajacować, spiął się i następne siedem rzutów trafił czystko. Gdy zaś stał na linii rzutów wolnych dało się słyszeć: 

Ej ziom, jesteś tu nowy, nikt cię nie zna, więc cicho siedź i nie świruj [KD]

Durant zakończył zawody po 23 minutach, w których zdobył dwadzieścia punktów, a jego wskaźnik plus/ minus był dodatni, czego nie można powiedzieć o Baileyu (-7). No cóż, Houston gdy przyspiesza, podnosi intensywność – mam na myśli w szczególności defensywną napastliwość Amena Thomsona, Tari Easona, ale także bardzo aktywnego w obronie pick and rolla Senguna, leci tranzycja. Wczorajszy wynik (140:127) nieistotny, zawody kończyli gracze na tymczasowych umowach, ale Rockets systemowo wygrali pole trzech sekund oraz kategorię „łatwych punktów”, dokładnie tak, jak zamierzali. Strata generała parkietu Freda VanVleeta boli wyraźnie i boleć będzie cały sezon, ale tu wciąż jest wystarczająco talentu i wszechstronności by zmontowali efektywny sezon. 

Oczywiście, że topowe zespoły nie zostawią KD tyle miejsca, odbiorą mu także treningowe pull-upy, ale trzeba przyznać, że facet mimo zaawansowanego jak na koszykarza wieku, pozostaje wielce efektywnym strzelcem, a jego wolumen, dietę rzutową można jeszcze zwiększyć bez straty procentów:

Zastępcy na jedynce Reeda Shepparda, wybaczcie ale (wciąż) nie kupuję. Za to zdaje się, że Alpie Sengun z obcinającym się na górze KD, a na dole Thompsonem, pobije w tym sezonie rekord asyst. Wczoraj nastukał ich aż trzynaście. Pchał piłki wprzód po zbiórce oraz grał na modłę nieco starszego kolegi Nikoli Jokica, z którym mają na pieńku od Eurobasketu. Tak, ta rywalizacja powinna być będzie ciekawa. 

Co ciekawe, w tym sezonie NBA akcent stawia na nową rzecz. Arbitrzy zostali stosownie poinstruowani i uwaga: obrońcy nie mogą już „przybijać piątek” jump-shooterom! Nawet gdy piłka dawno opuści dłonie zawodnika oddającego rzut z wyskoku, nie wolno wchodzić już nie tylko w jego „landing space”, ale także kontakt z jego rękami. To oznacza automatyczny wzrost średnich punktowych wszystkich sharp-shooterów. No cholera, zabrali kolejne możliwości obrońcom, oby tym razem obyło się bez wypaczeń przepisów. Runda zasadnicza pewnie znów bić będzie rekordy punktowe, a playoffs i tak będą się rządzić swoimi prawami. Zobaczymy. 

Nowy rozgrywający Pacers

A wiecie, niezmiennie szkoda mi zespołu Indiana Pacers. Trener (Rick Carlisle) to  jeden z trzech najlepszych w branży, kto tego nie dostrzega, to szkoda. Zespół zaliczył przebojowy awans do NBA Finals, a tam przytrafiła się ciężka kontuzja lidera zespołu Tyrese’a Haliburtona. W offseason nadeszła kolejna strata wychowanka, środkowego Mylesa Turnera (bez obaw zastąpią go kolektywem) a tu jeszcze teraz uraz sixthmana TJ McConnella i przymusowy, tymczasowy angaż Camerona Payne’a. 

No cóż, wciąż będzie prędko, ale wyniki spadną, bo spaść muszą. Isaiah Jackson za mało umie w ataku. Jay Huff umie sporo, pięknie rzuca, ale fizycznie nie dojedzie w połowie matchupów. Ławka bez McConnella (naciągnięta tylna taśma w udzie) totalnie traci pazur, a za kreowanie akcji pozycyjnych brać się będzie awaryjnie Pascal Siakam, który wciąż ma na sobie zbyt wielkie obciążenie i… odpukać w niemalowane. 

Starość nie radość

Niewiele lepiej pod względem zdrowotnym jest też w Lakers. Nowy nabytek DeAndre Ayton zapytany jak to jest grał u boku dwóch wybitnych playmakerów LeBrona Jamesa i Luki Doncica, zgodnie z prawdą odpowiedział, że nie wie, bo jeszcze ani jednego wspólnego treningu panowie nie odbyli!

Najnowsze informacje mówią o ataku rwy kulszowej u 41-letniego wkrótce Jamesa. Zgodnie z prognozami przez najbliższe 3-4 tygodnie LeBron opuści wszelką aktywność sportową. Rety, to naprawdę się robi cyrk. 

Dla kontrastu, z obozu Boston Celtics docierają informacje, że Jayson Tatum może, a przede wszystkim „chce” powrócić do zespołu pod koniec rundy zasadniczej! Dwaj inni gracze, którzy zerwali ścięgno Achillesa w końcówce minionego sezonu: Damian Lillard i Tyrese Haliburton już zapowiedzieli, że opuszczą cały przyszły sezon. W przypadku Tatuma, możliwy jest powrót nawet w kwietniu. Zadecyduje kolektyw Celtics. Tymczasem popatrzcie:

Tatum sadzi z góry!

Zastanawialiście się, pytaliście wiele razy dlaczego Steve Kerr i wierchuszka Golden State Warriors nie lubią i tak „brzydko” potraktowali starającego się o nowy kontrakt Jonathana Kumingę. Nigdy nie umiałem tego w jednym zdaniu oddać, ale ten tu materiał z jednego, jedynego meczu, powie Wam wiele:

Skoncentrowany jak Kuminga

Tego rodzaju straty nie przystoją zawodowemu koszykarzowi. One świadczą o wyjątkowym tumaństwie. 

Paul Pierce ogarnij się 😥

Co jeszcze? Już nic, idę spać. W aucie spał też Paul Pierce. Ponoć stał w korku na autostradzie (wypadek był i drogę chwilowo zamknięto)  i mu się przysnęło. Zawołany na miejsce patrol znalazł go śpiącego, a ponieważ wyczuli alkohol zabrali go na komendę i oskarżyli o jazdę pod wpływem. No niestety, Pierce to gamoń jest, niewart uwagi. Angażuje się w komentarz dzisiejszej NBA, ale za każdym niemal razem pudłuje. Odkrywa się jako ignorant. 

Ostatnio twierdził, że miał najlepszy, najpełniejszy warsztat ofensywny w historii NBA! Od Kobe grał lepiej tyłem do kosza, od Jordana lepiej rzucał zza łuku, McGrady miał gorsze procenty skuteczności, a Allen Iverson czy LeBron nie umieli tak wiele, co on potrafił… Pozdrawiam i do przeczytania! B