Luka Doncic, Austin Reaves, LeBron James. Los Angeles Lakers wygrywają po raz dziewiąty z rzędu, cały czas pnąc się (46-25) w górę tabeli konferencji. Oklahomy (56-15) i San Antonio (53-18) już nie dogonią, ale trzecie miejsce chcą sobie zaklepać, zająć, rozgościć się, wody do wanny nalać i wpuścić do środka mydełko fa. 

Indiana, Nowy Jork, Minnesota, Chicago, Denver, Houston, Houston, Miami, Orlando – to nie były łatwe rzeczy, łatwi przeciwnicy, łatwe mecze. Ostatnie cztery przypadły na wyjeździe. Jutro chłopaki grają w Detroit i coś mi się widzi, że zobaczymy 10-0. Nie da się ukryć, przyjemny (i to bardzo) jest to czas dla kibiców złota i purpury. 

Luka Doncic na przestrzeni wymienionych gier nie zszedł poniżej 30 zdobytych punktów. Jak donosiłem niedawno, Miami wkleił sześćdziesiątkę, Chicago 51 oczek, dwukrotnie osiągał też w tym czasie granicę czterdziestu punktów. Ze średnią 33.4 nie da sobie już odebrać tegorocznego tytułu króla strzelców. Drugi w kolejności jest Shai Gilgeous Alexander, któremu brakuje do Słoweńca około stu oczek, przy jedenastu meczach, jakie obu panom zostały do rozegrania. Pytanie brzmi: ile rzutów oddają średnio oraz jaki jest odsetek ich skuteczności. 

• Luka: 22.7 rzutów w tym 10.8 trójek oraz 10.3 rzutów wolnych
• SGA: 19.8 rzutów w tym 4.4 trójki oraz 9.1 rzutów wolnych
• Luka: 47-36-77% 
• SGA: 55-39-89% 
• Luka: 61.5% TS 
• SGA: 66.5% TS

66.5% true-shooting, czyli wskaźnik efektywności strzeleckiej biorący pod uwagę „wagę” rzutu za 1-2-3 punkty, to jest prawdopodobnie (piaty) najwyższy wynik w historii NBA. Lepiej niż Michael Jordan w którymkolwiek z rozegranych piętnastu sezonów, lepiej niż prime James Harden czy LeBron James. Wydaje mi się, że jedyni strzelcy wysokiego wolumenu, którym kiedykolwiek zdarzyło się operować na wyższych rejestrach to: Nikola Jokic, Wilt Chamberlain, Kevin Durant oraz Stephen Curry. Tak przy okazji, KD w nocy wyprzedził na liście strzelców wszech czasów MJ-a, aktualnie jest piąty. Gratulacje.

Innymi słowy, zespołom w którym chłopaki występują „opłaca się” aby ci oddawali rzuty w każdym posiadaniu, bo lepszej jakościowo próby nie osiągną. Wszystko to oczywiście czysta teoria. Nawet największy kozak ma ograniczony zasób energii, już nie wspominając o tym, że koszykówka to gra drużynowa, a rywale mogą zamknąć go w kleszcze.

Nie o tym jednak miało być, widzicie, że znów odchodzę od tematu. LA Lakers wygrywają, a ja mam napisać dlaczego, co takiego dzieje się wewnątrz zespołu i kto za to odpowiada. Przyjrzyjmy się więc, na przestrzeni ostatnich dziewięciu gier Lakers:

• zaliczają minimum penetracji z piłką (przedostatnie miejsce)
• oddają minimum rzutów bez kozła (przedostatnie miejsce)
• są zaś na pierwszym miejscu w rzutach po koźle
• ich defensywa liczbowo jest bardzo przeciętna
• defensywna zbiórka wręcz słaba
• ale wymuszają bardzo dużo rzutów wolnych (trzeci odsetek FTA) 

Trudno mi to przypiąć, ani też wyjątkowo doceniać, bo oni wygrywają przede wszystkim izolacjami, zindywidualizowaną SKUTECZNOŚCIĄ RZUTÓW. Stąd tak, a nie inaczej zacząłem dzisiejszy tekst.

Co nie zmienia faktu, że Lakers zatrudniają w tym sezonie wielu mądrych, inteligentnych koszykarsko zawodników, a sztab szkoleniowy na pewno nie jest w ciemię bity. Zobaczcie jak wygrali dziś w nocy, co narysowali w ostatniej, zwycięskiej akcji przeciwko Orlando Magic. Stagger screen dla najlepszego snajpera, po zasłonie od dwóch najlepszych graczy. Bolesna okazała się decyzja by zostawić Luke’a Kennarda samego na łuku, a zarazem, kto normalny nie zbiegłby do szarżującego pod obręcz LeBrona?

No i właśnie, wspominałem zdobycze Luki Doncica, ale to nasz koszykarski dziadunio LeBron James, zaskakuje najbardziej. Takiej efektywności u gracza po czterdziestce, NBA jeszcze nie widziała:

19.4 punktów 5.9 zbiórek 6.3 asyst przy… 71/116 rzutach w marcu, co daje 61.2% z gry. Przy czym zauważcie, notabene, James nie pcha się do kozłowania piłki, on biega na obręcz pasem bocznym, ścina do podania, wymusza faule, rzuca ze stacjonarnych pozycjim bądź bierze na plecy mniejszego obrońcę. Izolacje i gra pick and roll stanowią ledwie 15% jego akcji rzutowych. Dla porównania, jeszcze w zeszłym sezonie było to 25%, a w najlepszych latach kariery niemal 45%. 

Oto jest wybitnie inteligentny „zadaniowiec” premium, który po raz kolejny przemodelował swój styl, aby zmaksymalizować efekty, jakie może to przynieść zespołowi. Przeciwko Miami zaliczył nawet triple-double: 19 punktów 15 zbiórek 10 asyst. Po raz kolejny bił w słabości rywala, korzystał z przejęć krycia, bił się na ofensywnej desce, z powodzeniem krył niezbyt mądrego, niezbyt silnego i niezbyt szybkiego Kel’ela Ware’a. Wreszcie, jako „oszukany wysoki” pomagał ze środka rozbijać obronę strefową „2-3” zaordynowaną przez Miami, stąd zwiększona liczba asyst. No i właśnie, 41-letni gość wciąż zagra ci wszystko w ataku. 

Wspomniałem o inteligencji. Koszykarska inteligencja zawsze w cenie, zwłaszcza w kluczowych akcjach, w końcówkach, w gorących momentach. Nocne trafienie Kennarda to nie wszystko. W meczach, które rozstrzygnęły się maksymalną różnicą dwóch posiadań (sześciu punktów), Lakers zaliczają w tym sezonie bilans:

14-3! 

No dobrze, a co z ich aspiracjami, szansami na mistrzowski tytuł? Bukmacherzy wypłacą Wam 45-krotność zaryzykowanej kwoty, jeśli dziś postanowicie postawić na mistrzostwo Los Angeles Lakers w sezonie 2025/2026. To dużo, zaufajcie mi. Większe szanse daje się zespołom: 

1. Oklahomy, kurs 2.2
2. Bostonu, kurs 5.5
3. San Antonio, kurs 6.0
4. Cleveland, 9.5
5. Denver, 10.0
6. Nowego Jorku, 16.0
7. Detroit, 30.0 (wciąż!)

Słusznie, niesłusznie? Sprawdźmy może ile wynosi tegoroczny bilans Lakers przeciwko wyżej wymienionej siódemce. Wynik wynosi:

3-9

Szału nie ma. I to jest właśnie główny temat. Czym innym jest bowiem gra w rundzie zasadniczej, gdzie każdy napotkany rywal ma dziury, brak doświadczenia, a do meczu przystępuje z przysłowiowej bomby. Czym innym zaś siedmiomeczowa seria, na 180% intensywności (względem sezonu zasadniczego) co drugi dzień, z przeprowadzonym skautingiem, przygotowaniem pod konkretnego rywala i presją na całym parkiecie przez 3/4 meczu. 

To właśnie w „braku zdrowia” kluczowych postaci, upatruję słabości Lakers. Na każde dwa efektywne występy, przypadną dwa słabe po stronie Jamesa. Każda z „gwiazd” będzie też zmuszona pracować w obronie, a szybkość i dynamika rywali będzie stanowiła ich potężną przewagę. W innym razie wysokiej klasy center rozegra na środku DeAndre Aytona, którego deficyty mentalne w playoffs wychodzą na wierzch szczególnie, tak od lat. 

Gwiazdy będą błyszczeć, Doncic będzie notował kosmiczne statystyki, ale nie da się zdobywać mistrzowskiego tytułu grając izolacje, nawet jeśli są równie efektywne co u Luki czy wbijającego się pod obręcz 115-kilogramowego LeBrona. 

Praktycznie patrząc, gdyby playoffs rozpoczęły się dzisiaj. Lakers czeka „prawdopodobna” przeprawa przez Minnesota Timberwolves / San Antonio Spurs / Oklahoma City Thunder. To jak bieg pod górę z przeszkodami, z dwudziestokilogramowym plecakiem, a wokół inni biegacze, znacznie młodsi i szybsi. Na pierwszych odcinkach Lakers być może dadzą radę, ale w dalszej części zabraknie zdrowia i to nie jest żaden przytyk dla chłopaków, antypatia, tylko względnie obiektywna ocena sytuacji.

Obawiam się też, że obserwujemy szczyt możliwości / formy LeBrona Jamesa. Chciałbym się mylić, ale każdy organizm, nawet o tak wybitnej genetyce i odporności na urazy, ma swoje granice. Odpukać w niemalowane. 

Z całą pewnością JJ Redick ma ogromne pole do popisu w ataku. Już dziś obserwujemy kreatywne podejście, ciekawe rozwiązania w ataku pozycyjnym, głównie po przerwie na żądanie i przy stałych fragmentach. Przy tego rodzaju egzekutorach i sile „guard play” naprawdę można grać w sposób wyrafinowany oraz efektywnie szukać mismatchów, wysokiej jakości pozycji itd. 

Mimo wszystko uważam, że motoryka i atletyzm to zbyt ważny element koszykówki, aby zespól równie ograniczony w tym elemencie dał radę sięgnąć po mistrzowski pierścień, I am sorry. Patronami odcinka są ___ nie ma, nie obrażam się, pozdrawiam Was serdecznie i zapraszam jutro.

Aha, przy okazji, mój młody wczoraj (sobota) tym razem bez porażki na turnieju szachowym. Protokół „zawody” znów zdał egzamin, a ja nie mogłem patrzeć jak niektórzy chłopcy podchodzili do szachownicy na moment po oderwaniu się od ekranu telefonu. Tak, to był piękny dzień, grupa typera także przytuliła pięć jednostek. Playoffs tuż za rogiem, wkraczamy w najlepszą, moją ulubioną część sezonu! Jesteście ze mną? BG