Patronami dzisiejszego odcinka są Rafał Pielecha, Tom Kania, Piotr Margielewski, Michał Machała, Wojtek Skrzypek oraz Obserwator, dziękuję! Opiłem się kawy za Wasze, bo to była wyjątkowo krótka, ale jakże emocjonująca noc w lidze NBA! 

Pacers 111 Thunder 110 [1-0]

Nie zawiedli się fani Harry’ego Pottera, po raz kolejny nie zabrakło magii! Tyrese Haliburton wygląda jak facet, który dla mistrzowskiego pierścienia diabłu duszę zaprzedał. Pacers w ogóle nie powinno być w tym miejscu, oni powinni byli odpaść już dawno temu, ale wciąż walczą, gonią wynik i „jakimś cudem” znów wyrywają zwycięstwo z gardeł faworyzowanego rywala. 

Heroizm całej drużyny, nie tylko jej rozgrywającego, w tegorocznych playoffs przechodzi do historii. Haliburton zapisuje się w kronikach, w annałach NBA obok takich legendarnych postaci jak Reggie Miller czy Magic Johnson. Dla mnie Hali to hybryda właśnie tych dwóch panów: zimny jak lód, z pocałowaniem rąsi bierze na siebie najważniejsze rzuty, doskonale orientuje się w czasie i przestrzeni, a do tego jest altruistyczny i wiecznie pozytywny, uśmiechnięty.  

Wczoraj pisałem Wam o taktycznej bazie, podstawowej organizacji gry obu zespołów. Flat screens, flare screens… zostało Wam coś z tego, jakaś nomenklatura koszykarska? Potrafilibyście wyjaśnić ziomkowi? Sprawdzam, bo może niepotrzebnie idę w szczegóły, podczas gdy Wy wolicie okrągłe słówka i próby oddania emocji meczowych, dajcie znać! 

Powinienem coś chyba napisać o przebiegu gry, co? Otóż obie strony rozpoczęły bardzo nerwowo. W szczególności goście, sami siebie pospieszali. Pisałem, chwaliłem, że popełniają najmniej strat w tegorocznych playoffs, podczas gdy oni już w pierwszej kwarcie mieli na koncie dziewięć strat! 

Wiele w tym było emocji, szalejący układ nerwowy, prób realizowania planu taktycznego, tempa, ale też aktywnych rąk i presji po stronie Thunder. Gospodarze wyszli z Casonem Wallacem w piątce, czyli bez drugiego środkowego Isaiah Hartensteina. Bardzo, bardzo dziwny zabieg po stronie trenera Marka Daigneaulta! Już na starcie zagrali pod rywala, zamiast wymóc na Pacers dostosowanie pod ich układ boiskowy, system, roster. 

Chodziło o zapewnienie przestrzeni dla SGA, z Chetem Holmgrenem jako pojedynczym wysokim na placu, Thunder mogli z powodzeniem grać pięcioma ludźmi na obwodzie, a wszelkie próby podwojenia Shaia czy J-Duba na szczycie parkietu niosły za sobą konsekwencje. 

Drugie zaskoczenie i tu zaskoczony byłem najbardziej, żeby nie powiedzieć zawiedzony: dostaliśmy ogromną wręcz liczbę akcji izolacyjnych po stronie Thunder! Okej, logicznie czy liczbowo się to spinało. Gilgeous-Alexander pierwszą kwartę otworzył od zdobycia 12 punktów, a zespół wyraźnie nadawał tempo i prowadził dziewięcioma punktami. 

Mało inteligentny pod presją rywali parę razy okazał się Obi Toppin, który jednak zrehabilitował się w późniejszej części meczu waląc 5/8 zza łuku z pozycji centra! Isaiah Hartenstein wstępując na plac z ławki okazał się najmocniejszym fizycznie oraz najbardziej energicznym podkoszowym w początkowej fazie meczu. 

Można powiedzieć, że OKC widzieli już przed sobą zwycięską przyszłość. Po pierwsze oni z zespołem ze wschodniej konferencji przed własną publicznością nie przegrali od marca 2024 roku (!) ostatnim razem pokonywali ich właśnie Pacers (121:111) a było to w czasach gdy w trykotach z błyskawicą biegali jeszcze Gordon Hayward i Josh Giddey. Po drugie, w II kwarcie do zabawy przyłączył się trójkowicz Luguentz Dort, a najbardziej doświadczony Alex Caruso prowadził swą klinikę gry defensywnej. 

Do przerwy miejscowi prowadzili dwunastoma, a liczba strat wynosiła 19-4 na ich korzyść. Jedna rzecz niepokoiła, te cholerne izolacje. Cały czas indywidualnie, z wykorzystaniem przewagi jednostkowej, w stronę kosza. Teraz już wiem, że to nie przypadek. Gdzieś w ogniu walki i wiwatów okolicznej publiczności, trener Rick Carlisle podłożył rywalom minę. Ta wybuchła w ostatnim momencie, tak jak planowali. 

Otóż kolejny raz Pacers rozczłonkowali basket rywala. Sprawili, że Thunder zamienili się w cholernych Knicks, naprzemiennie pałujących grę własną. SGA, J-Dub, Chet, a także Wallace czy Wiggins, próbowali na siłę przedostawać się pod obręcz, z czego może i wynikały dobre rzeczy, ale koniec końców rytm się łamał i gdy przyszło do ostatniego zrywu, Pacers grali swoje, a Thunder… no cóż… przewidywalni, nerwowi, zabrakło im skuteczności. 

Indiana w drugiej połowie trafiła 10/20 rzutów trzypunktowych. Konsekwentnie realizowali plan, wymieniali między sobą podania, podsłaniali wzajemnie i ani na moment nie spuszczali głów. Co najważniejsze, opanowali nerwy, nie popełniali już strat, a w czwartej kwarcie dodatkowo napadli na tablice i zbiórkę wygrali różnicą 15-6! Daigneault zdjął z placu obu centrów i się przeliczył… 

Będzie jeszcze lepiej gdy powiem, że Thunder zaliczyli w czwartej kwarcie w sumie jedną asystę!!! SGA jest wybitnym graczem jeden na jeden, J-Dub może mu wiele nie ustępować, ale Rick Carlisle tylko uśmiechał się półgębkiem. Tak właśnie, tego chcemy. Pałujcie chłopaki, traćcie siły, wkrótce reszta ludzi wokół zamieni się w statystów i dokładnie tak się stało. 

Spory zawód ofensywnie sprawił Jalen Williams, jak zawsze wsadzili mu sporo obowiązków na plecy, zaliczył 17 punktów 6 asyst 4 zbiórki, cały czas siłował się biegał za Siakamem albo grał nawet pozycję wyżej, ale skuteczność wyniosła ledwie 6/19 z gry. Punktem przełomowym była czapa, jaką dostał od Aarona Nesmitha przeciwko któremu J-Dub zaliczył w sumie 2/7 gry w trzydziestu posiadaniach!

Jeszcze gorzej wypadł Holmgren, na którego bardzo liczyli wszyscy w obozie OKC. Z jednej strony 6 punktów przy 2/9 z gry, z drugiej Thunder nie zrobili wiele by pomóc Chetowi wejść w rytm. Nie widziałem firmowych zasłon, pick and pops, wszystko rozmyło się, rozpadło w ogniu pospieszanych izolacji. Czy mogę powiedzieć, że Thunder zabrakło koszykarskiego IQ? Chyba tak. Ball-handlerom gdy widzieli na sobie Haliburtona czy Toppina zapalały się oczy i przestawali widzieć przestrzeń wokół siebie. 

Pascal Siakam (19 punktów 10 zbiórek 7/15 z gry) nie potrafił ograć Caruso czy Williamsa, ale już SGA, Wallace’a czy Holmgrena wbijał pod obręcz. Thunder muszą na pewno ogarnąć akcję, w której Kameruńczyk po zasłonie w rogu (flare) idzie na low post, po czym zamiast entry pass, następuje podanie na szczyt, wkrada się rozluźnienie w szeregach obrony, a stamtąd leci podanie do Siakama pod obręcz. Parę razy on i Turner twardo to zagrali i OKC z pojedynczym centrem na placu nie znaleźli na to odpowiedzi. To się nawet nazywa, ta akcja w sensie, przyuważcie, Hali albo Nembhard wprowadzając piłkę pokazuję dłonią literę „C” jak jakiś kalifornijski gang.   

Statystyki

• Thunder popełnili 18 mniej strat (!!) 
• oddali o 16 rzutów do kosza więcej (!!)
• trzy rzuty wolne więcej

Ich margines błędu był szeroki na pół kartki, a mimo to przegrali. 

• na tablicach przegrali 39-56 (macie brak Hartensteina, powinienem być trenerem) 
• w całym meczu zaliczyli łącznie tylko 13 asyst (średnia sezonu wynosi 27 asyst)
• didaskalia: Knicks w finałach konferencji zaliczali średnio 19 asyst przy średniej sezonu równej 27 
• mimo wymuszenia 24 strat osiągnęli z tego tylko 11 punktów z kontrataku

Shai Gilgeous Alexander punktował najwyżej (38 punktów 14/30 z gry) był szczególnie agresywny w grze kozłem, ale osiągnął tylko 3 asysty oraz 7/8 FT. Świetny indywidualny występ, mnóstwo wybitnych manewrów. No, tylko że koszykówka to gra zespołowa… Na jego tle Haliburton wypadł blado: 14 punktów, ale zaliczył przy tym 10 zbiórek, 6 asyst i ani na moment nie zwątpił w kolegów. Podwajany czekał, jak wąż w trawie, a gdy pojawił się stosowny moment, gdy potęga OKC zaczęła się chwiać, zaatakował po swojemu. 

0-121!

W tegorocznych playoffs jego skuteczność w rzutach na zwycięstwo lub remis (w ostatnich 90 sekundach meczu) wynosi 6/7! No mówię, tu są siły wyższe zaprzęgnięte. Walt Disney nie pokusiłby się o taki scenariusz, bo nawet dzieciak by tego nie łyknął… 

Otóż wiedzcie, że przegrywając siedmioma lub więcej punktami w ostatnich trzech minutach meczu NBA Finals, zespoły zaliczały jak dotąd bilans 0-121. Teraz będzie to 1-121! 

Bądźmy pazerni (…) mamy tak wiele do poprawy (…) wcale nie graliśmy dobrze! [Hali & Siakam]

Zapis ostatnich minut

• 2:38 Nesmith za trzy po konsekwentnej akcji, ruchu piłki
• J-Dub pudłuje zza łuku
• 1:59 Nembhard z odejścia za trzy (imponujący rzut!) 
• Dort pudłuje zza łuku
• Dort blokuje layup Nesmitha
• 1:27 Shai layup 
• 1:22 Nembhard 2/2 FT
• Siakam blokuje layup SGA
• Nembhard pudłuje zza łuku
• 0:48 Siakam ofensywna zbiórka, layup
• J-Dub i Shai pudłują pod presją
• 0:00.3 Haliburton pull-up jumper

Podsumowując ostatnie 158 sekund:

• Pacers wygrywają 12:2
• skuteczność zespołów to odpowiednio 4/5 oraz 1/6

Jeszcze na koniec, Andrew Nembhard 14 punktów 4 zbiórki 6 asyst (w tym 8 punktów i 3 asysty w czwartej kwarcie). Mało tego, Thunder z nim jako najbliższym obrońcą zaliczyli tylko 4/14 z gry. Co za gość, lata trzy kwarty za SGA i nawet nie widać po nim zmęczenia. Co za drużyna! Nic na to nie poradzę, jestem fanem…

Ma się rozumieć jestem ciekaw również Waszych spostrzeżeń, dajcie znać. Bartek Gajewski