Dobry wieczór. Patronami dzisiejszego odcinka są Maciek Kom, Numer 50 oraz Kennajjski. Ja nazywam się Bartek Gajewski, Radom ma większą powierzchnię od Paryża, a to są GWBA, czyli gwiazdy basketu. Zapraszam do lektury! 

Bucks 125 Pistons 119

Fajny mecz, chyba najlepszy ze wszystkich… PIĘTNASTU rozegranych minionej nocy. Taki z pasją i sportową złością. Widzieliście może końcówkę jak Giannis obśmiał cieszynkę Malika Beasleya, byłego kolegi z drużyny. Ten entuzjazmu nie wyraził, stanowczo nie.

Stawką była wymiana miejscami w tabeli. To znaczy Pistons musieli wygrać ten i kolejny mecz, także z Milwaukee. Teraz jest już po ptakach, więc w ostatniej kolejce to już chyba będzie odpoczynek. Detroit zagruntowane na szóstym, Bucks o oczko wyżej.

Bez kontuzjowanego Isaiah Stewarta zbyt mocno hasał za plecami pierwszej linii obrony kolega Bobby Portis (17 punktów 10 zbiórek). Oczywista przewaga fizyczna Giannisa (32/11/15) którego nie ma komu kryć, bo goście jak Ausar Thompson czy Ronald Holland odbijają się od Greek Freaka jak świadkowe Jehowe od stalowych drzwi. Wszelkie próby podwojenia kończą się… no piętnaście asyst to chyba mówi samo za siebie. Doc Rivers tak swoich ustawił, że mają walić do kosza z wolnej pozycji. 

Fajnie momentami wygląda współpraca Antetokonumpo z Kevinem Porterem Juniorem (16/4/7). Ten drugi na piłce ma cały talent świata i niesamowite warunki atletyczne, ale jest nierówny. Zobaczymy jaką wersję dostaniemy idąc wprzód, ostatnie pięć spotkań to naprawdę wysoki poziom. Myślę, że będzie to pierwszy poważny sprawdzian w karierze KPJ, pierwsze gry o stawkę, bo Lillarda powrotu się (niestety) nie spodziewam. 

Cade trochę za mocno ostatnio gra na siebie, takie wrażenie odnoszę, choć oczywiście podniosły się oczekiwania i standardy wobec niego, bo 36 punktów przy 15/21 z gry to jest fenomen. Chodzi o to, że zespół zbyt często patrzy jak pracuje w ataku. Patrzy z podziwem, uznaniem, ale też pewnym wyłączeniem odpowiedzialności. Wolałem flow, który płynął w ekipie Detroit jeszcze parę tygodni temu. Trochę zindywidualizował się ich basket. 

No, bo z jednej strony niczego im nie zabrakło. Lider osiąga kosmiczną skuteczność. Ex-factor Malik Beasley z ławki wkleja 7/14 zza łuku. Czarny Niemiec Dennis Schroder (12 punktów 8 asyst) od zawsze bardzo dobrze radzi sobie przeciwko drop coverage, zwłaszcza Milwaukee, center Jalen Duren zalicza double-double, zbiera 16 piłek, a jednak wpada im porażka w kluczowym meczu. 

• Duren 1/6 FT
• ławka Milwaukee 9/21 zza łuku

Bucks mieli farta? Może i tak, dla mnie byli wczoraj silniejszym zespołem. Dosłownie i w przenośni. Na koniec dodajmy, że była to SIÓDMA z rzędu wiktoria podopiecznych Doca Riversa, którzy przecież znienacka stracili Lillarda i wbrew wszelkim szacunkom, wgramolił się na miejsce piąte tabeli. 

Magic 129 Pacers 115

Orlando przyspawane do miejsca siódmego nie wystawili na plac żadnego z liderów. Mimo to grali płynnie, poprawnie. Dla zespołu z Indiany zaś to jedna ze słabszych historii w tym sezonie, bo chociaż też grali w całości bez pierwszej piątki, rywale do przerwy starli ich na proch, prowadząc przeszło 30 punktami. Rick Carlisle trochę nie przygotował chłopaków. Obi Toppin stojący w rogu parkietu przy takim „deficycie kadrowym”? Coś tu nie gra i oby się nie odbiło czkawką w playoffs. 

Hawks 124 Sixers 110

ATL nadal bije się z Chicago i Miami o korzystniejsze, ósme miejsce w play-in. Wiadomo, lepiej mieć dwie szanse na awans niż jedną. Philly bez Quentina Grimesa już naprawdę niewiele byli w stanie sensownego zagrać. Kleiło im się to przez dwie kwarty, bo trafiali zza łuku jak… jak oszaleli, ale potem przyszedł Trae Young i wszystkich ustawił do pionu. Taki mały, ale dominator: 36 punktów 11 asyst. Obok niego albo może raczej zamiennie, szalał drugi playmaker Caris LeVert, przez długi czas bezbłędny z gry, w sumie uskładał 31 punktów przy 12/15 z gry. 

Adem Bona bardzo efektowny atleta, wsadza i blokuje, ale koncept obrony zespołowej u niego to jest ocena niedostateczna. W połączeniu z brakiem gabarytu, bezradność Sixers i wielki znak zapytania na przyszłość. 

Hornets 94 Celtics 120 

Odbieranie wyrośniętemu dziecku cukierka. Wystarczył jeden moment przyspieszenia w trzeciej kwarcie i Hornets zaczęli kaszleć. Najbardziej ze wszystkich to się chyba starał Derrick White, autor 19 punktów i 7 asyst. 

Cavaliers 108 Knicks 102

Nowojorczycy wiedzieli, że Pacers dostają srogie manto do przerwy, więc mecz był tak naprawdę bez znaczenia dla obu stron. Istniało ryzyko, że ich Indiana jeszcze śmignie w tabeli, ale skoro przegrali to już bez szans. Co nie zmienia faktu, że  Tom Thibodeau straci pracę niechybnie po tym sezonie, uratować go może jakieś szaleństwo Josha Harta i skrzydłowych w playoffs.

Madison Square Garden obejrzało, jak ich zespół poddaje 23 punkty prowadzenia. Najlepszych graczem na placu All-Star Darius Garland: 26 punktów 13 asyst.  Knicks bezradni wobec szybkości, na dodatek ograni na tablicach. Nie wiem, nie czuję tego. Garland na luźnej gumie zdobył 11 punktów w dwie minuty i to nie jest śmieszne. 

Cavaliers w postseason wchodzą wycofując to jednych, to drugich kluczowych graczy. Ideą jest odpoczynek, złapanie świeżości, ale bez straty rytmu meczowego. Takiej mądre zdania słyszałem na konferencji prasowej z ust Kenny’ego Atkinsona. 

Wizards 89 Bulls 119

Imponująco lecą Byki. Wiecie, tu nie chodzi o poziom rywala, fajne zestawienie techniki, umiejętności i motoryki. Jestem fanem tegorocznej edycji Bulls, szkoda że bez udziału Josha Giddeya tym razem. 

Heat 153 Pelicans 104

Pels nie kryją łuku, nie są w stanie kryć łuku mając takie straty w ludziach (jako center wystąpił niejaki Kylor Kelley, drobny, choć atletyczny biały chłopak z G-League). Heat tego dnia wyjątkowo poszaleli z dystansu, na czele z Bamem Adebayo (4/6 trójek). Tyler Herro leciał gdzie chciał, tylko że jak go zabrali w połowie trzeciej kwarty z boiska, to już na niego nie wszedł, bo nie musiał. 20/45 zza łuku im załadowali dominując jednocześnie na zbiórce 60-43.

Raptors 102 Mavericks 124

Gospodarze potrzebowali tego zwycięstwa i było widać. Anthony Davis czystym talentem zdominował wszystkich: 23 punkty 13 zbiórek 10 asyst. Mavs mają identyczny bilans co Sacramento i w ostatniej kolejce dopiero rozstrzygnie się, kto będzie miał przewagę parkietu w fazie play-in. Obie ekipy do awansu będą musiały wygrać dwa spotkania, wiadomo. 

Nets 91 Wolves 117

Rotacja Brooklynu na zamknięcie sezonu jest tak przykra, nieprzewidywalna i zła, że trudno aby wygrali z kimkolwiek. Trendon Watford, najbardziej utalentowany z pozostałych, ma warunki, ale też nastawienie jak późny Paul George. Poziom energetyczny dramat. Spadnie z ligi, bo nie wiem kto mu da szansę. Po przeciwnej stronie barykady brak warunków fizycznych wykorzystał Rudy Gobert: 35 punktów 11 zbiórek 13/17 z gry. Cieszę się, że jego pracowitość zostaje od czasu do czasu doceniona i koledzy go zauważają pod obręczą. 

Grizzlies 109 Nuggets 117 

Najważniejszy mecz kolejki z mocnymi implikacjami w tabeli, a w środku wydarzeń nie kto inny tylko Nikola Joker: 26 punktów 16 zbiórek 13 asyst. Zdecydowała czwarta kwarta, w której goście osiągnęli 4/18 z gry. Jeden punkt zdobyty przez ostatnie sześć minut. Totalne zderzenie ze ścianą w maratonie, odcięcie prądu. Grali dzień po dniu, drugi mecz wysoko w górach, to raz. Dwa, nie było komu kryć Jamala Murraya. Przód jest za mały, druga linia za wielka i za wolna. 

Nie mają w tej chwili ani jednego stopera, który kryłby elastycznie trzy pozycje. Jaylen Wells się połamał. Jake’a LaRavia wytransferowali. Vince Williams nie dowozi (stres, kiepskie podania, brak IQ) a GG Jackson po kontuzji nie nadaje się do gry. 

Pomysł na zachowanie Edeya pod obręczą i  jego krycie Aarona Gordona na radar też zakończyło się kiepsko, bo AG zaliczył 33 punkty na 57% skuteczności. Tu kolejny problem z brakiem wszechstronności defensywnej – boli kontuzja Brandona Clarke’a, który za plecami Edeya dałby inny look obronie, dodał atletyzmu. To są realne problemy Memphis. Grają na tyle przewidywalnie, że ich Joker ostatecznie ogołocił, rozczytał i w serii byliby bez szans. 

Thunder 145 Jazz 111

Pojedynek zmienników, ale wynik jakby grali starterzy. Życzę chłopakom z Oklahomy mistrzowskiego pierścienia i obym się nie przejechał. Królem parkietu Isaiah Joe 32 punkty 9 asyst. 

Spurs 98 Suns 117 

Zwycięstwo na osłodzenie beznadziejnego sezonu. Fajną myślę rzecz powiedział Devin Booker (18 punktów 5 asyst). O tym dlaczego chciał się dobrze pokazać przeciwko Spurs w nic nie znaczącym meczu: 

Ten, kto przyszedł na wczorajszy mecz był prawdziwym fanem Suns, takim na dobre i na złe. Mam szacunek do takich ludzi, bo być może był to pierwszy, a być może ostatni raz gdy widział mnie w akcji.

Ach, jakie to jordanowskie. Myślicie, że sam wymyślił czy mu to specjalista od wizerunku podpowiedział? Pod względem „marki osobistej” ten sezon się nie broni u Booka, podsumujemy po zakończeniu. Pamiętacie co mówił na starcie tego sezonu, gdy uformowało się Big 3? 

Z całym szacunkiem dla naszych rywali, nie mam pojęcia jak zamierzają nas kryć [DB]

Szczęśliwie cała pierwsza piątka Spurs w zasadzie poza grą, odlot totalny w trzeciej kwarcie i bolesna jednostronność do ostatniego gwizdka.

Warriors 103 Blazers 86

Zasłużenie i bez wątpliwości, bardzo asertywny ofensywnie Jimmy Butler, ale martwi fakt jak cieknąca jest deska podopiecznych Steve’a Kerra. Kolejny center (Donovan Clingan 14 punktów 15 zbiórek) zalicza linijkę godną NBA2k. Jeśli zauważycie Kerr każdego gracza upomina o zbiórki, system obrony mają taki, że bardzo wiele zależy od pomocy, a ta nie zawsze daje radę fizycznie i nie zawsze jej się chce. 

Na szczęście przeciwnik pozbawiony zębów. Portland nie dość, że beznadziejne strzelecko (6/30 zza łuku) to jeszcze 22 straty, błędy popełnione. 

Clippers 101 Kings 100 

Walczyli do końca podopieczni Douga Christie, czołowego gracza Kings w latach dziewięćdziesiątych dwutysięcznych, obecnie głównego szkoleniowca. Znów się uruchamiał Zach LaVine, ludzi straszył. W ostatnich trzech minutach ścięli dychę przewagi. No prawie im się udało. Ostatecznie Clippers wyszli z kotła playoffs, a Kings są zagrożeni dziesiątym miejscem i do awansu musieliby wygrać dwa mecze wyjazdowe. Nie widzę tego niestety. 

Rockets 109 Lakers 140 

Jaram się o tyle, że w Los Angeles zebrano ludzi o niedoścignionej wręcz inteligencji boiskowej i jeśli grają cokolwiek „ustawionego” fajnie się na to patrzy:

No ale dobrze, nie wyciągajmy nazbyt daleko idących wniosków proszę, bo Rockets na totalnym luzie z Camem Whitmore (34 punkty 7/12 zza łuku) za sterami. Po drugiej stronie pełna mobilizacja i przypieczętowanie trzeciej lokaty na zachodniej mapie. Zobaczcie jak się cieszyli:

Pięćdziesiąt zwycięstw! No proszę, kto by się spodziewał. Lakers wchodzili w ten sezon z rookie trenerem, czterdziestoletnim rocznikowo LeBronem i operą mydlaną pod tytułem Bronny James. Zapowiadała się historia o misiu z Krupówek, a tymczasem okazało się, że James wciąż jest King, a kolejnych wzmocnień i transferu Luki (39 punktów 8 zbiórek 7 asyst) nie przewidziałby nawet Mark Cuban, zwłaszcza on. 

Życie bywa nieprzewidywalne, więc jeśli macie możliwość, korzystajcie! Dzięki za odwiedziny. B