Dobry wieczór / dzień dobry. Dziewięcioma meczami uraczyła nas poprzedniej nocy 80-letnia starowinka NBA. 

Wolves 125 Nets 109

Leśne wilki pozamiatały na Brooklynie. Gospodarze pozostają bez zwycięstwa (0-7) co w sumie nie było dziwne, zwłaszcza po tym, jak się okazało, że Michael Porter Junior nie wystąpi w meczu z powodów osobistych. No niestety, nie da się wygrywać z jednym tylko gościem (Thomas) zdolnym generować przewagi 1-na-1 oraz grupą zadaniową dookoła. Co gorsza, podkoszowi Claxton czy Clowney nie stanowią zagrożenia rzutem zza łuku (choć bardzo by chcieli, a Clowney próbuje), a piłką zawiadywać mają dwaj rookies Ben Saraf i Egor Demin.

Już parę meczów temu, po rozmowach, między innymi z MPJ, trener Jordi Fernandez przesunął pierwszoroczniaków na ławkę i ograniczył ich wpływ na grę, ale postawienie Tyrese’a Martina na „jedynce” sprawom wiele nie pomogło. Porter kręci nosem, przyszedł ze środowiska, w którym Nikola Jokic dawał mu owoce na tacy, na dodatek już obrane, a teraz sam je musi zbierać z drzewa, więc męczy się i spina. Jeszcze chwila i wszyscy stracą zainteresowanie wynikami, będą jechać po swoje, w tym m.in. Cam Thomas, którego próby rzutowe nie schodzą poniżej dwudziestu na mecz. 

Wilki chwilowo lecą bez Edwardsa, ale podstawę ataku wciąż stanowi byczek Julius Randle (19 punktów 11 zbiórek 10 asyst) od czasu do czasu strzelecko odpala się Donte DiVincenzo, pierwszorzędnym stoperem na piłce pozostaje Jaden McDaniels, a Rudy Gobert, co by o nim nie mówić, pole trzech sekund broni efektywnie. Może inaczej, Wolves z tym składem, mając obsadzone kluczowe w koszykówce role, poniżej pewnego poziomu nigdy nie zejdą. 

Bucks 117 Pacers 115 

Giannis Antetokounmpo (33 punkty 13 zbiórek 5 asyst) trafia game winnera rzutem z odchylenia po czym zaczyna ludzi na trybunach uciszać, a moment potem pokazuje kciuki w dół. Macie, na co zasłużyliście dziady wstrętne. Dokładnie, tak. Jak można było wracającego do miasta Mylesa Turnera wybuczeć, tego nie zrozumiem nigdy. Gość przez dziesięć sezonów walczył w trykocie Pacers, brał kontrakty poniżej wartości rynkowej, przez pięć lat był na publicznej liście transferowej, niejednokrotnie wyszydzany i wzgardzany. 

Następnie, gdy zespół odpalił, awansował do NBA Finals, a następnie walczył w meczu decydującym o mistrzowskim tytule, Turner był jednym z autorów sukcesu. Odszedł, bo jedyne co mu zaoferowano w macierzystym klubie to trzyletni kontrakt opiewający na 60 milionów dolarów. Wybrał zespół Milwaukee, gdzie przez cztery sezony zarobi 109 milionów $. Jakby nie patrzeć, różnica kolosalna. Nie wiem na co liczył, może na mixtape swych najbardziej pamiętnych akcji i odrobinę szacunku? Niestety otrzymał jedynie buczenie. Smutne, ludzie potrafią być straaaszni! 

Widać było, że siedzi mu to w głowie, nie brał wielu rzutów, spudłował większość prób z dalekiej odległości, ale pod koszem walczył i piłki blokował. Pacers cisnęli do końca, za sprawą między innymi świetnej formy Pascala Siakama oraz charakterystycznej napastliwości ofensywnej, którą tak dobrze znamy. Gdy jednak zeszło do ostatnich sekund… czytaj zdanie pierwsze. 

Jazz 105 Celtics 103 

Przed własną publicznością, ale wstyd. Boston rozpieszczony jest bardzo, oni nadal chcą uprawiać ten sam brand koszykówki co w zeszłym roku, ale nie ma Tatuma, Porzingisa, Holidaya, Horforda czy Korneta. W dalszym ciągu liderują NBA pod względem liczby oddawanych rzutów zza łuku, ale przestaje im się to spinać. W piątce jest teraz dwóch ludzi, którzy z dystansu rzucać nie powinni.

Przestrzeni jest mniej. White jest zajechany, bo już się z Jrue nie dzielą obowiązkami pilnowania największych atletów, Pritchard również przy większych minutach stracił na efektywności. Pozycja centra nie spełnia wymogów mistrzowskiej koszykówki, bo misiek Queta mógł na Eurobaskecie robić furorę, ale tu go częstokroć wyprzedzają i przeskakują. 

Mimo wszystko błąd sędziego, obrońca się poślizgnął, Jaylen Brown (36 punktów 0/9 zza łuku) w niego wszedł licząc na faul, ale ku zdziwieniu wszystkich, się nie doczekał, piłka poszła w drugą stronę, niecelny rzut zebrał Jusuf Nurkic i półhaczkiem trafił na zwycięstwo. Panowie przez całą drugą połowę nie mogli sobie poradzić z szybkością Keyonte George’a (31 punktów) myśleli chyba, że mu przejdzie zaraz, ale ten do końca jechał na obręcz po punkty lub po faul. W sumie wymusił trzynaście rzutów wolnych, trafił jedenaście, kurtyna. 

Podsumowując, Celtics to bardzo bardzo przeciętna ekipa w tym momencie, z adekwatnym bilansem 3-5. 

Wizards 102 Knicks 119

Tak samo, jak w przypadku Minnesoty, ekipa Nowojorska ma mocno obsadzone kluczowe pozycje, ich się nie da samą żywiołowością ograć. Dwadzieścia popełnionych strat Wizards przełożyło się na aż trzynaście rzutów z gry więcej dla NYK. Skuteczności nie brakowało, zwłaszcza Karlowi A. Townsowi (33 punkty 13 zbiórek 5 asyst) który pozamiatał młodszego rywala Alexa Sarra. Wokół niego tym razem latali koledzy. Przewaga w trzeciej kwarcie dochodziła do trzydziestu oczek, a ja niestety nie mam nic dobrego do napisania o zespole ze stolicy.

Nie podoba mi się mowa ciała tych młodych chłopaków, którzy dawno już przestali zwracać uwagę na sukcesy drużynowe. Waszyngton nigdy na dobrą sprawę nie miał kultury organizacyjnej, która nakierowana byłaby na zwycięstwa i z tego rozliczała pracowników. Tam jest wiecznia kuźnia młodych talentów, z czego jeden wydaje się wchodzić w drogę drugiemu. Potencjał mają na pewno Kyshawn George czy Bilal Coulibaly, ale oni sobie wzajemnie, momentami wręcz przeszkadzają.

Mavericks 102 Rockets 110 

Jason Kidd staje na rzęsach by w obliczu kontuzji to jakoś wyglądało, ale produkt boiskowy zdecydowanie nie zachwyca. Wypadli kluczowi ludzie: Kyrie, Davis, Lively, ale filozofia jest ta sama. Podwajać, agresywnie napadać, najlepiej wyjąć piłkę z rąk najlepszego ball-handlera (w tym wypadku KD) nie spowalniać ataku, szukać przewag. Pitu pitu. Mnie się nie podoba, że super rookie Cooper Flagg w tym zespole ma zmaksymalizowane słabe strony, a najlepszych nie może pokazać. 

Flagg grający na piłce na tak wczesnym etapie kariery to chyba nietrafiony pomysł. To sprawia, że co noc ma najtrudniejszy matchup (tym razem był to Amen Thompson) sporo energii mu schodzi na ball-handling, inicjowanie akcji i chyba niezbyt komfortowo się w tym czuje. Wyobraź sobie w tej roli Franza Wagnera. Widzę jakieś hiszpańskie pick and rolle, gdzie Klay Thompson występuje w roli back screenera, ale źle to wygląda. 

Klay źle wygląda na tle tych szalonych atletów. Wczoraj otrzymał zaledwie osiemnaście minut gry, czemu dał wyraz schodząc do szatni: 

Ostatnie trzy minuty, na parkiet wchodzi D’Angelo Russell, który pałuje jak zawsze, Flagg praktycznie nie dotyka piłki, ku uciesze Ime Udoki. Rozmontowali, rozczłonkowali Dallas, choć ci się stawiali do końca za sprawą wysokiej skuteczności głównie PJ Washingtona (29 punktów). Houston jak zawsze zdominowało tablice (54-40) i pole trzech sekund. Brakowało im efektywności, Durant 30% zaliczył, ale panowie Sengun i Thompson pociągnęli pięknie. 

Pistons 114 Grizzlies 106

Ja Morant idzie śladami Jimmy’ego Butlera w zeszłym roku w Miami. Nie uczestniczy w naradach przy linii bocznej, ostentacyjnie stoi. Na parkiecie robi, ile musi. Po meczu mówi, że „stracił radość gry” o szczegóły każe dziennikarzom pytać trenera Tuomasa Lisalo. Ten wydaje się „stracił szatnię” i już wkrótce, już za momencik czyjaś głowa tu poleci. Morant ogromnie przereklamowany zawodnik, ale bilety sprzedaje, bo atrybuty atletyczne ma nie z tej ziemi. 

58:30 w polu trzech sekund dla Detroit. MVP spotkania Cade Cunningham 33 punkty 8 asyst. Memphis choć wydawało się, że powrócą na salony NBA, zdaje się że stracą kolejny sezon. Przed nimi kluczowe pytania o przyszłość organizacji. 

Kings 124 Nuggets 130 

Obrzydzenie bierze jeśli mam być szczery. Sacramento Kings nie potrafili obronić żadnej akcji. Salwowali się obroną strefową, którą Nikola Jokić potraktował spacerowo, sparingowo, z durnowatym uśmiechem na twarzy. On grał na 50% możliwości. W każdej niemal akcji słał piłkę na otwartą pozycję, a Kings nie zmieniali nic. Odpowiadali rzutami z półdystansu lub szarżami Russella Westbrooka, któremu ognia dodawał fakt, że Denver nie chciało go zatrzymać w składzie nawet za minimum dla weterana. Tak?! To ja wam pokażę! 26 punktów 12 zbiórek 6 asyst Russa. Tak naprawdę to pięć (asyst), bo się statystyk pomylił, nie ważne. 

Joker się tylko śmiał. Sabonis w całej drugiej połowie nawet nie spojrzał na obręcz. LaVine wyglądał dramatycznie, piłka mu przeszkadzała. DeRozan miał trudny matchup. Mimo to rzucali świetnie, Keon Ellis wszedł i 5/8 zza łuku posadził, był z czego szarpnąć, no tylko ta obrona, beznadziejna, ciulowa, urągająca inteligencji kibiców. Sabonis to się rusza po określonych torach, jak maszyna, w stałym tempie, jest tak przewidywalny, że hej (hej tu NBA). Podam może linijkę Jokera i sami sobie wyobraźcie: 34 punkty 14 asyst 7 zbiórek 4 przechwyty 14/22 z gry 4/10 zza łuku. I uwierzcie, że był to jałowy bieg Serba. On podaniami fryzurę Litwina czochrał.

Lakers 123 Blazers 115 

Bez LeBrona, bez Luki, bez Reavesa. Co ja mam tego trutnia DeAndre Aytona chwalić? Na to wychodzi: 29 punktów 10 zbiórek 3 bloki 14/19 z gry. Do tego czarny Japończyk Rui Hachimura: 28 punktów 10/15 z gry. Mocno dysponowani byli ci dwaj, ale tło było równie ważne i zmobilizowane. Bardzo się cieszę na powrót Marcusa Smarta do poważniejszego grania, bo w zeszłym sezonie w Wizards dosłownie „tracił blask”. Chłop uzupełnia dziury, robi wszystkiego po trochu. Tak samo LaRavia, którego krytykowałem na starcie, a tu proszę, parę meczów na bardzo fajnym poziomie. 

Dodaj jeszcze wchodzącego z ławki streetballera Nicka Smitha Juniora, który dołożył 25 punktów i 6 asyst na 5/6 zza łuku. Zagrali mocno ponad stan czym Portland mocno zaskoczyli. O tej organizacji nie będę chyba wiele pisał, pod nieobecność głównego trenera.

Gdzie się podział Chauncey Billups? Został ujęty, zaaresztowany przez służby federalne w związku z zarzutami dotyczącymi współorganizacji nielegalnych turniejów pokerowych jak również przekazywania określonym grupom ludzi informacji dotyczących stanu zdrowia / roli graczy Blazers. Grube rzeczy, które liga bardzo chciałaby zamieść pod dywan, ale lobby bukmacherskie w ten sposób się nie bawi. Tu chodzi o rynek warty sto miliardów dolarów rocznie. Mówię o hazardzie online. 

Nie wiem co dobrego napisać o tej organizacji: „umoczony” trener, niekompatybilne talenty, peryferia NBA, w głównej roli gracz z Izraela. Na zapleczu trenujący syn marnotrawny Damian Lillard. Jakkolwiek tego nie ugryziesz, do pozytywnych wniosków nie dojdziesz, więc chwilowo gryzę się co najwyżej w język. Szarżują defensywnie na starcie sezonu, naciskają na całym boisku, krew psują komu się da, ale prędzej czy później osłabną i wrócą na swoje miejsce, czyli poniżej kreski play-in. 

Heat 120 Clippers 119 

Szacunek dla chłopaków Erika Spoelstry, grali dzień po dniu w Los Angeles i utrzymali koncentrację pomimo osłabienia kadrowego. Tyler Herro ma brwi zafarbowane na blond oraz kontuzję stopy, którą operowano mu w połowie września, aby usunąć przewlekły ból. 

Dziadki z Clipperslandu przegrywają na własne życzenie. Ty Lue wystawia na plac ludzi, którzy nie nadążają za grą, rotacje defensywne się rozpadają. Nie bierze przerwy na żądanie w decydującym momencie, ufa swoim gwiazdom. W efekcie potrojony Kawhi Leonard oddaje trójkę z odejścia, gdy zespół potrzebuje dwóch oczek do zwycięstwa. Weterani momentami źle znoszą wysokie ciśnienie, tempo gry. Wkradają się głupie straty, brak spacingu, chaos. Nie ma o czym gadać na tym etapie sezonu. 

Zion Williamson znów ma naciągnięte ścięgno udowe i nie będzie grał co najmniej miesiąc. Komuś to jeszcze w smak? Kogoś to jeszcze obchodzi? Dobra, będzie tego. Dzięki za odwiedziny. Dzięki tym, którzy zamówili moją książkę. Dzięki Andrzej Kaznowski za bycie Patronem odcinka. Kłaniam się! B