Dzień dobry w nowym tygodniu, kilka fajnych meczów NBA odbyło się przez weekend, a mnie jak zwykle, przypada w udziale powrócić do rzeczy najciekawszych i Wam je przybliżyć, abyście z obiegu koszykówki zaoceanicznej do reszty nie wypadli. Wykwit całej masy idiotycznych kont na X obserwuję ostatnio, nie wiem czy to nowy algorytm spod ręki Elona Muska czy źle dobrana konfiguracja tematów po mojej stronie, ale doprawdy, gdybym miał czerpać wiedzę na dowolny temat z byłego Twittera, moje zidiocenie byłoby kompletne, a nie tylko częściowe. 

Chciałbym wierzyć, że choć piszę subiektywnie, jestem uczciwy w ocenie postaci kręcących się wokół NBA i można w oparciu o moją publicystykę pewnej wiedzy na temat koszykówki nabrać. 

Jeremy Sochan rozegrał już trzy mecze w barwach Knicks.

Debiut przeciwko Pistons opisałem ze szczegółami. Kolejny występ Jeremy zaliczył przeciwko Houston, którzy całkowicie ignorowali go strzelecko. Wiadomo, że biegał po placu z energią, Durantowi koło łokcia latał w obronie i gdyby mecz, jak w NFL, składał się z naprzemiennych sekwencji obrony i ataku, po których każdorazowo następuje przerwa, Sochan miałby swoją rolę, swój stały przydział minut jako defensor.

Rozumiem wszystko: nowa ekipa, jasne świata Madison Square Garden, wchodzisz na plac na zimno, nie wiadomo ile minut czy nawet sekund zabawisz na parkiecie, a każdy twój manewr jest prześwietlany przez kibiców. To nie są łatwe warunki do pracy. Niestety po dwóch „kwadratowych” rzutach oraz kolejnej sytuacji, w której Jeremy nie podjął próby rzutowej mając czystą pozycję, etykieta z napisem „non-shooter” przykrywa wszystkie inne jego walory.   

Tym razem tylko cztery minuty Jeremy’ego Sochana na parkiecie Madison Square przeciwko Houston. Dwa fatalne. kwadratowe rzuty, całkowicie ignorowany w rogach parkietu i na obwodzie. Mike Brown wprowadza Jeremy’ego na plac wyłącznie w sekwencjach defensywnych i taka to będzie… pic.twitter.com/CTEuwYpPBd

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) February 22, 2026

Spotkanie za to oglądaliśmy szalone, Rockets za sprawą świetnego Kevina Duranta (30 punktów) prowadzili już osiemnastoma punktami, a następnie spuchli i pozwolili się dojechać. Ja rozumiem, że od początku sezonu brakuje rozgrywającego Freda VanVleeta, że pomysł na fizyczną grę z udziałem drugiego centra Stevena Adamsa również się wysypał z powodu kontuzji, że Durant bywa spowalniający, a Sengun ma poważne problemy z obroną, ale to nie jest pełnia obrazu.

Nie podoba mi się praca trenera Ime Udoki oraz tego, jak czyta grę. Chłop na swój sposób priorytetyzuje bronioną połowę, przez co zdarza mu się całkowicie zarżnąć offense. Sengun łapie rytm ofensywny – ławka. Reed Sheppard jest przez rywali bardzo respektowany strzelecko, zwłaszcza przez Knicks, którzy mają problem z obroną pick and rolla, ale Udoka wydaje się tego nie widzieć. Wkrótce jedyne z czym zostają goście to izolacje KD. 

Rockets odchodzą w czwartej kwarcie od podwojeń Jalena Brunsona, ten momentalnie łapie wiatr, jest niesamowicie inteligentnym zawodnikiem. Na placu długie minuty pozostaje Dorian Finney-Smith, który w tym sezonie wygląda dramatycznie jako gracz ataku. Wspólnie z Amenem Thompsonem to już dwóch gości bez rzutu. Pomysł, aby DFS krył Townsa pod koniec meczu to woda na młyn dla Nowojorczyków. W jednej chwili zarysowują się wszelkie przewagi miejscowych, bo rywal po prostu na to pozwala. Clint Capela radził sobie świetnie naprzeciwko KAT-a, ale nie otrzymał więcej szans, nie rozumiem tego. 

Rockets się sypią, faflunią, prują po całości, nie ma żadnej opcji, nie są i nie powinni być wymieniani w gronie kandydatów do mistrzowskiego tytułu. Na pewno nie w tym roku. Nie rozumiem też dlaczego pion kadrowy Rockets w trakcie okna transferowego nie postarał się o wsparcie. Być może właśnie doszli do tego samego wniosku, że ten sezon jest przegrany. Nie ma sensu wydawać ekstra kasy, spróbują za rok. Do wzięcia byli tacy ludzie jak Coby White, Ayo Dosunmu, Jose Alvarado czy Jared McCain – to jest właśnie profil gracza, którego obecnie Rakietom brakuje.  

Dziś w nocy Knicks wydrapali kolejne zwycięstwo (105:99) tym razem nad Chicago. Jeremy Sochan zaliczył dwa (przypadkowe) punkty, miał trzy zbiórki i dwie asysty. Trener Mike Brown nie ułatwił Polakowi zadania, puszczał w jednym lineupie z całkowicie fizycznym i równie mało utalentowanym strzelecko rezerwowym centrem Arielem Hukporti (Mitchell Robinson dostał wolne). Po raz kolejny popsuł się spacing, a Knicks w jedenastu minutach Sochana przegrali z Chicago dziesięcioma punktami.

Można było Polaka puścić jako niską piątkę / oszukanego centra, obtoczyć w panierce czterech strzelców, ale coach Mike jeszcze nam tego nie zawistował, być może w kolejnym spotkaniu. Notabene, na parkiet nawet na moment nie wyszedł Mohamed Diawara, co bardzo nie podoba się fanom NYK za oceanem. Oni nie noszą różowych okularów, nie mają, jak niektórzy u nas, takiego sentymentu do Jeremy’ego i nie do końca rozumieją obecnie trwających eksperymentów z Jeremym.

To jest polityka, możecie być pewni, że Brown nie patrzy na mecz przez pryzmat „wyciągnij z Sochana najlepsze soki, ustaw w pozycji, aby mógł się dobrze pokazać, osiągnąć sukces”. Myślę, że odbębnia temat pt. „daj chłopakowi szansę”. On już chyba widzi, że długofalowo Sochan mu się nie przyda, jeszcze parę razy go puści w totalny chaos, poniekąd na pożarcie, a potem zakopie na ławce, aby Knicks mogli Jeremy’ego bez żalu zwolnić po sezonie. Naprawdę, chciałbym się mylić.

James Harden x Cavaliers

Co jeszcze ciekawego działo się przez weekend? Na pewno warte uwagi jest wczorajsze spotkanie między Cavaliers a OKC. James Harden po serii kolejnych zwycięstw z nowym zespołem, wczoraj pokazał jak to będzie wyglądać w najważniejszych meczach (sorry). The Beard walczy o nowy kontrakt, wciąż potrafi generować przewagi, rzucać zza łuku, doskonale egzekwować pick and rolla, bronić akcje post up. Potrafi też znikać, nie nadążać, wycofywać się mentalnie. 

Rozgrywający tak? Rolą rozgrywającego na poziomie NBA jest przede wszystkim co? Kontrolować tempo, chronić piłkę, umieszczać kolegów na odpowiednich pozycjach. Jego rola jest szczególnie ważna w zderzeniu z zespołem równie napastliwym co obrońcy tytułu. Pal sześć, że nie grają czołowi ludzie: SGA, J-Dub, Caruso czy Mitchell, a większość kreacji autorskich OKC odbywa się przez tzw. dribble-handoffs i ruch piłki. 

Tymczasem ekipa Cavs popełnia DZIESIĘĆ strat tylko w pierwszej kwarcie, nadziewa się na ulubioną, bieganą grę w wykonaniu Thunder, którzy trafiają 8/12 zza łuku i po dwunastu minutach goście są w piętnastopunktowym dołku. 

Co się dzieje dalej? Chciałbym napisać, a w zasadzie piszę: aktualni Cavs na papierze mają wszystkie potrzebne atrybuty by stać się zespołem mistrzowskim. Widać to w kwarcie numer dwa i trzy. Pałeczkę na piłce przejmuje Dennis Schroder, obrona poprawia się za sprawą wprowadzonych z ławki Tysona i Ellisa, Mobley i Allen może nie dominują, ale dorównują warunkami Holmgrenowi i Hartensteinowi (dochodzi do tego, że coach Daigneault szuka obniżenia składu) a strzelec Sam Merrill po przerwie zaczyna pluć ogniem. Cleveland w tej chwili to bardzo głęboki i wszechstronnie utalentowany roster. 

Na kwadrans przed końcem goście wychodzą na prowadzenie, ale mimo przewagi talentu zwycięstwa nie dowożą. Thunder mordują ich akcjami drive and kick, w czwartej kwarcie, na co reakcją jest rozluźnienie szyku, a piłka wędruje do wysokich. Hartenstein ma mechanikę rzutu przypominającą pchnięcie kulą, a jednak trafia wszystko wokół obręczy, on i Chet odpowiadają bezpośrednio za 16 punktów 10 zbiórek i 3 asysty w IV kwarcie. Kurtyna. Mitchell widzi dwóch obrońców, Harden się uruchamia, punktuje, ale co zdobędzie to odda na bronionej połowie. Thunder mu nie leżą, za szybcy są, niestety. To pierwsza porażka za jego kadencji w Ohio, bardzo wymowna niestety. 

Cavs jako kandydat do mistrzowskiego pierścienia? Stały program: Harden znika, Allen jest kozak dopóki nie trafi na równego sobie, Mitchell w ogniu walki traci efektywność, ma problem z obroną, Mobley nie ogarnął jeszcze układu nerwowego, uważam, że nie jest się w stanie pchnąć do wysiłku na miarę głębokich playoffs. Odpowiadając na pytanie: jestem sceptyczny. 

Pat Riley ma swój pomnik przez halą LA Lakers!

W Los Angeles spędził dziewięć lat, siedem razy grali w finałach, wywalczyli cztery tytułu. Riley był ojcem chrzestnym ery „Showtime”. Takie honory zawsze cieszą, powstrzymajmy się na razie przed oceną pracy Pata jako szefa kadr w Miami. Osobiście zwróciłem uwagę na jedną wypowiedź:

– If you were coaching now, would wear an Armani suit on the sidelines?
– I wish they went back to coats and ties. I think an audience wants to see somebody on the sideline who looks like a leader… [Pat Riley]

1⃣0⃣0⃣ freaking percent!!! pic.twitter.com/SdElgdBhtX

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) February 23, 2026

-> Tyrese Haliburton zapadł na półpasiec. Jak nie urok to przysłowiowa sraczka. Musi odpocząć chłopak, bo to choróbsko lubi rodzić powikłania. 

-> Weteran parkietów Paul Pierce, w jednym z niedawnych wystąpień publicznych, zasugerował aby NBA wprowadziła linię rzutów za trzy w postaci podświetlenia. Aby można ją było włączać i wyłączać w zależności od tego ile trójek dana drużyna już w meczu oddała. No cóż, nie od dziś wiadomo, że Pierce to tęgi łeb do koszykówki i nie tylko, więc coś w tym musi być, jestem ciekaw Waszej opinii. 

 -> Dwie dogrywki były potrzebne w spotkaniu Suns i Magic, aby totalnie nieskuteczny Jalen Green, desperackim rzutem zza łuku, mógł Magików skończyć. Najlepsze jest to, że przed ostatnią próbą zaliczał 5/25 z gry, a akcja miała w zamierzeniu pójść do Graysona Allena. Orlando po raz kolejny daje popis marnej ofensywy. Nie potrafią dojechać rywala, który gra bez Devina Bookera, a szara eminencja Dillon Brooks nie jest w stanie dokończyć zawodów (złamana ręka!). 

Paolo Banchero (26 punktów 14 zbiórek 8 asyst) mocuje się jeden na jeden dopóki nogi po 47 minutach na placu nie odmawiają mu posłuszeństwa. Oj, nie zgadza się bilans Orlando, a Jamahl Mosley siedzi na coraz gorętszym krześle. 

Celtowie w niedzielny wieczór wjeżdżają do hali Lakers i rozjeżdżają (111:89) miejscowych. Jaylen Brown pompuje się na MVP (32 punkty 8 zbiórek 7 asyst), trwa kampania, korespondencyjny pojedynek między nim a Cade’m Cunnighamem. Po zakończonym spotkaniu trener Joe Mazzulla odpowiada na pytania dziennikarzy:

• „Jak zatrzymać największych, Lukę, LeBrona, Reavesa? Ich się nie zatrzymuje, ich się atakuje.” 
• „Jayson Tatum był wczoraj obecny na treningu zespołu.”

Biję brawo temu panu. Jednocześnie napiszę, co napisałem komuś na X. Dopóki LeBron jest czynnym zawodnikiem, Lakers stanowi koszykarski cyrk i nie chce mi się tego wiele analizować. Receptą na osiąganie sukcesów w lidze jest talent, głębia, dopasowanie ról, wszechstronność w kontekście braku słabych punktów. Z wymienionych Lakers dysponują co najwyżej tym pierwszym. 

I tyle ode mnie na dzisiaj. Jeśli macie pytania, zapraszam do sekcji komentarzy, na najciekawsze odpowiem jutro. Patronami odcinka są Janusz Nagalewski oraz Woyteck, szacunek. BG