Dzień dobry, nadrabiam zaległości, bowiem pierwszego meczu serii ORL v DET jeszcze Wam nie opowiadałem. Główny szkoleniowiec gości Jamahl Mosley, choć go pewnie nie zobaczymy za sterami Orlando w przyszłym sezonie, ma wiele walorów jako coach defensywny. Jeśli mnie pamięć nie myli on zaczynał od pozycji koordynatora defensywnego, więc dobre przygotowanie do pojedynku z (mającymi liczne niedostatki ofensywne) Pistons, niespecjalnie mnie zdziwiło. 

Magic wygrali pierwsze spotkanie (112:101) przejmując „przewagę parkietu” od najlepszego, po rundzie zasadniczej, zespołu konferencji wschodniej. Pistons zaliczyli efektowne intro, ale rozpalone nadzieje kibiców zostały zgaszone.

Na początek ustalmy sobie, że playoffs to gra dużych facetów, pełna fizyczności i walki, nie tylko pod koszem. Niezależnie od tego, co działo się dotąd, ile punktów nie zdobywały i nie traciły oba zespołu w rundzie zasadniczej – w playoffs, dużo więcej zależy od pozycji środkowego. Jego możliwości ruchowych, ogólnej sprawności, chwytności dłoni oraz samego rozumienia gry. Mam na myśli każdą serię, nie tylko tę tutaj.

Tak więc pierwsza rzecz, którą zauważyłem: center gości Wendell Carter Junior miksował swe poruszanie się w obronie. Raz przejmował zasłony, innym razem grał na wysokości zasłony, kiedy indziej cofał na 3-4 metr blokując przestrzeń rolującemu rywalowi. Kluczem było zaskoczyć ball-handlera. Gwiazdor gospodarzy Cade Cunnigham zaliczył aż 39 punktów, ale rozdał tylko 4 asyst, a na szczególną uwagę zasługiwała pomoc w obronie Magic. 

Rzecz w tym, co opowiadałem przez większość sezonu. Pistons są ograniczeni strzelecko (jest od kogo owej pomocy udzielać) a biorąc pod uwagę intensywność, z jaką jechali przez sezon regularny, oni nie mają już wyższego biegu w skrzyni. Jednym z fundamentów koszykówki w MoTown jest pick and roll, z wolnym narożnikiem (tzw. empty corner PNR), ale nie jest to coś, co Jalen Suggs widział po raz pierwszy w swej karierze. To właśnie Suggs jest numerem jeden, jeśli chodzi o defensywę z pomocy w tym klubie. Zobaczcie: 

Ogólnym założeniem Orlando w obronie jest więc zneutralizować rolowanie Durena po zasłonie oraz możliwie mocno zawiązać się w polu trzech sekund. Panowie Thompson i Duren nie rzucają za trzy, więc jeśli Pistons nie uda się ich uaktywnić bez piłki, zaangażować w akcje, może pojawić się problem. 

Odpowiedzią gospodarzy była gra pick and roll, ale z całkowicie opustoszałą jedną ze stron (empty side). Warunkiem było jednak zabranie z parkietu Thompsona, na pozostałych pozycjach biegali Isaiah Stewart, Kevin Huerter, Caris Levert, Duncan Robinson czy Tobias Harris, każdy zdolny aby ukłuć balon magików rzutem z odległości. Huerter i Levert byli szczególnie aktywni w poszukiwaniu podania i tak właśnie należało odpowiedzieć. 

Inna rzecz to popełniane straty, z pewnością dało się odczuć nerwowość gospodarzy na starcie. Sama pierwsza kwarta przyniosła sześć strat, na co Magic odpowiedzieli zdobyciem aż 35 punktów w pierwszych dwunastu minutach! 

Druga kwarta to walka w błocie. Dominowała obrona (24:20) widzieliśmy aż sześć strat popełnionych, ale tym razem przez gości. Mosley zaordynował akcję „rogi” z Banchero i Franzem ustawionymi twarzą do siebie na „elbows” (czyli przedłużeniu linii rzutów wolnych). Jeden gracz otrzymywał podanie, drugi podsłaniał plecy podającego, a następnie sam próbował nurkować w środek, lecz niestety niewiele z tego wyszło. Co tu wiele gadać: Orlando nie jest sprawne w ataku pozycyjnym. Widać było, że przygotowali się specjalnie na ten mecz, ale większość ich sukcesów pochodziła jednak z semi-transition. 

W każdym razie, osiągnęli zamierzony efekt zamykając podaż punktów Jalena Durena. Czy to switch, czy drop coverage, Cade musiał w większości pałować sam. W drugiej połowie coraz częściej jego wjazdy napotykały na pomoc, więc Cunningham słał piłkę do rogów, z dość mizernym niestety skutkiem. Nie licząc pierwszej kwarty, marne 5/21 z dystansu zaliczyli jego koledzy. 

Po drugiej stronie sporo aktywności widzieliśmy u Paolo Banchero. Próby gry jeden na jeden zazwyczaj kończyły się podwojeniem / pomocą nadciągającą (uwaga) od linii końcowej. Tutaj trzeba powiedzieć, że reszta Magic stała aktywnie, szły więc podania w poprzek parkietu. Pistons niezbyt umiejętnie rotowali z tego z powrotem do swoich ludzi. Nie spodziewali się chyba takiego rozrzucania piłki. Jako podający, Paolo zaliczył bardzo dobry mecz, to na pewno. Na jego koncie widzieliśmy 23 punkty 9 zbiórek i 4 asysty. 

Na miejscu JB Bickerstaffa odpuściłbym podwojenia gry 1-na-1, bo miejscowy zespół nie reagował na nie właściwie. Osobiście wolałbym Banchero grającego na siłę niż otwarte rzuty jego kolegów. Cała rotacja Magic oddała od 6 do 20 prób rzutowych, wszyscy byli zaangażowani, a to zrodziło i pewność siebie i wiarę w sukces. To należałoby rozczłonkować. Jedna drużyna grała kolektywem, gospodarze zaś aż 29 czy 28 prób rzutowych zobaczyli u swego lidera. 

Poza tym, 34 punkty zdobyte przez Detroit w polu trzech sekund? W rundzie zasadniczej ich średnia wynosiło 58 punktów (w tym względzie byli najlepsi w całej lidze). Może inaczej, 34 „paint points” to ich najsłabszy wynik w 83 meczach tego sezonu!!! Jak uwolnić Durena, oto jest wyzwanie! Chłop skończył zawody z ośmioma punktami na koncie, oddał tylko cztery rzuty z gry. To wielki sukces Mosleya i jego sztabu. Chłop walczy o zachowanie posady i to widać. 

Duren powinien być angażowany mocniej jako facilitator w kolejnym spotkaniu, być może parę razy zaatakuje 1-na-1 albo odda rzut z 4-5 metrów, aby obronę Orlando „zaskoczyć”, ale dużego wolumenu punktowego bym się tutaj nie spodziewał. Zobaczymy. Orlando z racji świetnych warunków, seria z Detroit wydaje się pasować. Dużo gorzej wyglądaliby z Bostonem, tak myślę. 

[Game 2] DET 98 ORL 83 [1-1]

Osiemdziesiąt trzy punkty zdobyte przez Magic to ich najsłabszy wynik w tym sezonie. Zespół z Florydy chciał uhonorować niedawne dokonanie sąsiada zza miedzy Bama Adebayo, który również zdobywał 83 punkty w meczu i trzeba przyznać, że zmieścili się idealnie. 

W pierwszej połowie to jeszcze jakoś wyglądało, Durena w dalszym ciągu „zamykali” jak się dało to drop coverage, jak się nie dało, to zasłonę przejmował Franz Wagner.

Dużo gorzej było w ataku. Kolejny raz przekonaliśmy się, że atak pozycyjny Orlando po prostu nie istnieje na tym poziomie rozgrywek i stanowi podstawę do natychmiastowego zwolnienia głównego szkoleniowca. Nie mam nic dobrego do powiedzenia na temat ofensywy Magic, niektóre ustawienia widzę po raz pierwszy, zdaje się, że zostały specjalnie przygotowane na tę serię, ale ze współpracy trójki Franz – Paolo – Suggs na szczycie parkietu nic im jeszcze nie wyszło. 

Wendell Carter Junior, który w pierwszym meczu był aktywny wychodząc na szczyt boiska do podań, tym razem czaił się gdzieś w pod obręczą albo w rogu stał. Dramat kibica, dramat zawodnika, dramat człowieka. 

Od wejścia widać było, że Pistons poprawili jakość rotacji defensywnych. Energiczniej się ruszali, przejęcia miksowali z pomocą. Orlando grało bardzo źle. Brakowało zdecydowania przy wjazdach, na siłę szukali podań w tłok, spowalniali izolacje, bardzo niesprawna była ich współpraca na atakowanej połowie. 

Wysoki pick and roll Cade’a z Durenem wymagał wsparcia trzeciego obrońcy, na co Pistons odpowiedzieli aktywnością Ausara Thompsona wzdłuż linii końcowej. Tenże młody atleta z dosłownie „niczego” zrobił 11 punktów i 8 zbiórek. W obronie też ważną funkcję pełnił naciskając Jalena Suggsa na piłce albo udzielając pomocy w środku. Rzadki to widok, żeby gość w jednej akcji krył na całym boisku, a pod koniec klinczował się z centrem pod tablicą. Oto jest walor obu bliźniaków Thomspon, zobaczcie. Zobaczcie też jak wolni i nieruchawi są Magic: 

Czy można mieć pretensje do Cartera Juniora, że nie próbował mocniej się zaznaczyć w kilku sytuacjach meczowych? Myślę, że to kwestia charakteru oraz… ponownie… pracy trenera. WCJ odpowiadał za środek obrony, z czego wywiązał się nieźle. Kilka razy niepotrzebnie próbował wkładać łapy w kozioł, głupie przewinienia połapał, a potem po prostu nie chciało mu się grać. Rywalizacja straciła sens, gdy w trzeciej kwarcie Pistons przypuścili szturm zakończony wynikiem 30:3! 

Trzydzieści do trzech ! ! !

Mosley minuty WCJ uzależnił od minut Durena. Gdy jeden schodził, zaraz schodził drugi i na odwrót. Różnicę jakości zobaczyliśmy w ramach drugiego składu, bowiem Isaiah Stewart jakością gry zdeklasował Goga Bitadze. Gruzin nie chciał wcale przejmować Cunninghama na pick and rollu, ale gdy dostawał zasłonę (pindown) z dołu i spóźniony, sprintem musiał gonić do obrony wysokiego picka, nie miał wielkiego wyboru.

Mosley tu także się nie popisał, żadnej komunikacji między graczami Orlando nie było, nie byli przygotowani na pre-switch, zgadzali się niemal na wszystko, co im Detroit narzuciło, przykład: 

A propos Stewarta: 10 punktów 4/4 z gry 1/1 zza łuku 5 zbiórek 2 bloki. Goga? Gdy zobaczyłem jak mu po switchu Kevin Huerter trafił tróję sprzed nosa, to chciałem zamknąć laptopa.

Najlepsze, co mieli do zaoferowania goście to chyba gra dwójkowa Suggsa z Banchero. Ten drugi bardzo fajnie zmieniał płaszczyznę zasłony, rolował na wolne przestrzenie, przez co kilka razy wyprowadził obrońców w pole i miał otwarty rzut. Wszystko to jednak proste, łatwe do wyjęcia rzeczy, w drugiej połowie nie było już zaskoczeń, a Banchero skończył zawody z dorobkiem 18 punktów 8 asyst przy 7/17 z gry. 

Jako zespół zza łuku? Tragedia w czterech aktach: 8/32. Sprowadzony za ciężkie pieniądze i listę wyborów draftu Desmond Bane: 2/11 z gry. Nie było warunków by się siłować, rywala barkiem pchać w jeździe na kosz, bo Pistons są po prostu zbyt duzi i sprawni. Bez współpracy całego zespołu nie da się generować dobrych jakościowo pozycji na tym etapie sezonu. Dlaczego to jest takie dziwne?

Cade Cunningham grał swoje: 27 punktów 11/19 z gry 6 zbiórek 11 asyst. Bardzo się starał uruchamiać Durena, ale Orlando zagięli na niego parol i nie miało to sensu. Zamiast tego zobaczyliśmy m.in. przepiękny „in and out” dribble zakończony minięciem i layupem sam na sam z koszem.

Idąc naprzód, jeśli Detroit opanuje nerwy (po tym meczu powinni odzyskać pewność siebie) i nie będzie od wejścia popełniać masy strat, ta seria może zakończyć się po pięciu meczach. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest sześć spotkań, z uwagi na warunki fizyczne Magic, ale każda kolejna ich wygrana w tej serii będzie zaskoczeniem oraz ich wielkim sukcesem. 

Zespół nieprzygotowany jest do tego stopnia, że jeśli Mosley zostanie na stanowisku po sezonie, będę musiał przemyśleć zamknięcie GWBA. To będzie oznaczać, że nie oglądamy już sportu, ale cyrk pomieszany z ogromnymi pieniędzmi i polityką. 

Kolejny zawód to Franz Wagner. Być może kostka w dalszym ciągu jest niedoleczona, ale już nawet nie o jego sprawność chodzi. Temu chłopakowi przywrócono „ustawienia fabryczne”. Jest tak źle umocowany, że decyzyjność mu się cofnęła, nastąpił regres rozumienia gry. Niemiec wołał o zasłonę mając na sobie przykładowo 75-kilogramowego Jenkinsa. Innym razem stał jak cielę w rogu, oddawał piłkę mając przewagę pozycji/ tempa nad obrońcą. WTF?! Dlaczego nikt nie atakuje Tobiasa Harrisa, który na nogach prawie nie chodzi na boki?!

Tu fajna, można powiedzieć „firmowa” sekwencja Pistons. Celem jest oczywiście uruchomienie rolującego wysokiego. Widzimy dwa następujące po sobie handoffy, po których następuje PNR w otwartym narożnikiem. Punktów nie było, ale był flow, współpraca i względnie otwarta pozycja:

Przy okazji, czy Wy wiecie jaka to jest satysfakcja i luksus, gdy wychodzi to, co próbujecie zagrać? Gdy wiesz, że możesz dostać piłkę w konkretnej pozycji, możesz to sobie uprzednio zwizualizować. Tak przy okazji: dawno temu straciłem chęć do amatorskiego uprawiania koszykówki, w której spotykamy się na sali i biegamy na pałę, kto szybciej i kto więcej zdrowia ma. Albo świadomie się poruszasz i współpracujesz jeden z drugim, albo idź sobie lepiej pobiegaj. 

Co jeszcze? Sztab trenerski Pistons zaraz zrozumie, że nie musi wcale podwajać Banchero, obawiam się, że z każdym kolejnym spotkaniem przewaga Pistons jeszcze bardziej wzrośnie. Bitadze jest niegrywalny. Nie rozumiem też kompletnie dlaczego Suggs dostaje piłki do grania 1-na-1 oraz oddaje po dwadzieścia rzutów w meczu. 

OKC 120 PHX 107 [2-0]

Szacunek dla ekipy Jordana Otta, grają koszykówkę nowoczesną, przemyślaną, opartą na ruchliwości i współpracy. Przychodzi im się jednak mierzyć z ekipą na poziomie dla nich niedostępnym.

• obrońcy tytułu są więksi fizycznie na każdej pozycji
• grają dwoma środkowymi, z których jeden każdorazowo zabezpiecza obręcz
• głębia składu powala, każdy gracz ma kompetentnego zmiennika
• SGA jest nie do ruszenia na piłce
• poziom zaawansowania taktycznego również imponuje
• to nie są jedynie durne izolacje zakończone drive and kick
• obserwujemy cały szereg setów, z czego najlepiej im wychodzi chyba tzw. stack pick and roll
• w obronie zmuszają PHX do myślenia
• każdorazowo wysoki zachowuje się inaczej w obronie na szczycie parkietu
• Booker widzi przed somą dwie pary wyciągniętych w jego kierunku ramion

Rzeczą, na którą uparli się Suns to ataki obręczy w sytuacji, gdy w drugiej linii siedzi SGA (37 punktów 9 asyst 5 zbiórek). Mistrzowie robią, co w ich mocy by oszczędzić swojego lidera, a jako druga linia Shai wypada blado, to jest prawda. Nadrabia pracą na tablicach, ot co. Nie on jeden tak gra, zobaczcie jak bardzo na przykład Boston oszczędza Jaysona Tatuma, albo jak bardzo cały sezon w obronie oszczędzał się Joker, że aż klasyfikację zbiórek wygrał, haha. 

W każdym razie, wynik nie stanowi zaskoczenia. Pozytywem dla Suns był na pewno Dillon Brooks (30 punktów 12/23 z gry) którego pasja, intensywność i przemożna wola walki są po prostu zaraźliwe. Problemem są straty (22) ale łatwo mówić, dopóki nie zobaczysz przeciwko sobie Dorta, Wallace’a, Caruso czy Williamsa. Te chłopy kradną wszystko, tempo jest duże, w płucach pali, aż się grać odechciewa. Oto jest Thunder brand of basketball. 

Dla mnie ekipa OKC jest jeszcze lepsza niż rok temu, pozytywną różnicę stanowi m.in. Ajay Mitchell (14 punktów 5 zbiórek 5 asyst) zdolny rozładować napięcie na linii SGA vs obrona przeciwnika. J-Dub skromy, mało widoczny, ale 19 punktów przy 7/11 z gry przy nazwisku dopisane. No i jak tu z nimi grać? 

Devin Booker (22 punkty 5 strat) narzekał na pomeczowej konferencji na pracę sędziów. Fakt, faul ofensywny w II kwarcie na podchodzącym pod niego Caruso był dyskusyjny, a w trzeciej kwarcie odgwizdali mu przewinienie techniczne nie wiadomo za co… chyba za rzucenie piłką rywala? LOL

Dillon Brooks także mówił, że mu nie pozwalają kryć SGA bez gwizdka. Ja tam nie wiem, Booker zaliczył więcej wolnych niż SGA. Najwięcej problemów Słońcom nastręcza moim zdaniem fakt, że ich wyjściowy / najlepszy podkoszowy Oso Ighodaro, nie stanowi kompletnie zagrożenia rzutem oraz jest fizycznie cienki jak chiński ołówek. 

Tym niemniej, Suns pokazują jak należy „przebudowywać” skład, który powinien być wzmacniany z sezonu na sezon. Ufam w kompetencje działaczy i trenera. Świetna drużyna, ograłaby wiele innych w serii, ale tutaj trafili niedobrze.

Z pozostałych informacji: Keldon Johnson otrzymał statuetkę Sixthman of The Year. Szacunek dla całej ławki San Antonio, której był liderem. Tegoroczne średnie Johnsona to 13.2 punktów 5.4 zbiorek 52% z gry. Podobna rola co Jaime Jaquez w Miami, ale bilans drużynowy istotnie mocniejszy. Lubicie tego gracza?

To chyba wszystko, Patronów odcinka nie ma, ale nie gniewam się, jeszcze mam zapas kawy z wczoraj, dziękuję. Dobrego dnia wszystkim! B