Na zachodniej stronie mapy USA sprawa jest wyjaśniona. Reprezentantami konferencji w NBA Finals będą Oklahoma City Thunder, którzy dziś w nocy wyeliminowali jedyny, pozostały na placu boju zespół Timberwolves. Może na początek złotousty Kendrick Perkins:

Wiedziałem, że można polować na króliki, kaczki czy jelenie, ale pierwszy raz widzę aby ktoś tak polował na wilki… [Perk]

Wolves 94 Thunder 124 [1-4]

Wystarczyło kiepskie otwarcie po stronie gości. Ich margines błędu na tym etapie miał grubość żyletki, a oni wypadli na aut już w pierwszej kwarcie.

Plan gospodarzy pozostał niezmieniony, wyjąć piłkę z rąk Anthony’ego Edwardsa, sprawić aby decyzje podejmować musieli gracze zadaniowi Minnesoty. Ci w czwartym meczu rozegrali niemal perfekcyjne zawody, a i tak przegrali. Dziś warunki były mniej sprzyjające, obca hala, ryk dwudziestu tysięcy kibiców Thunder, świadomość, że od twoich działań zależy być albo nie być zespołu… 

Jaden McDaniels, Julius Randle ani Nickeil Alexander Walker nie udźwignęli psychicznie presji, jaką OKC na nich nałożyli. Niezwykle nerwowi, elektryczni jak nie przymierzając juniorzy, którym pierwszy raz w życiu przyszło grać w meczu transmitowanym w telewizji. 

Chcecie znać wynik pierwszej kwarty? I tak Wam powiem: 3/20 z gry Wolves, 1 przypadkowa asysta (Rudy Gobert po ofensywnej zbiórce) oraz 4 straty. McDaniels 0/6 z gry, NWA 0/4, Randle 1/3. Naz Reid nie potrafiący kozłować, bardzo niepewny pod presją, przeganiany z linii rzutów za trzy. Edwards wiedział, że nie może czekać, że musi się włączyć, ale każde jego wyjście do podania, dojście do piłki to była droga przez mękę. Wyprzedzał podwojenia, próbował lecieć na obręcz, ale to wszystko były próby wyważania zamkniętych drzwi, to nie płynęło. Thunder mieli ich dokładnie tam, gdzie chcieli. 

Kwarta zakończyła się wynikiem 26:9 i tylko cud mógł przedłużyć sezon Wilków, ale cudów już się w tych playoffs naoglądaliśmy i starczy. Niesłychanie spięci okazali się goście, w drugiej kwarcie ofensywnie włączył się Jalen Williams, a obrona z Alexem Caruso na szpicy zaliczała żniwa. Long story short, mecz w praktyce zakończył się do przerwy, przy prowadzeniu gospodarzy 65:32!

Brak skuteczności lidera Edwardsa, pozbawił kibiców Wolves resztek nadziei (9 punktów 3/10 z gry 0/5 zza łuku) przez dwie kwarty. Chłop ewidentnie miał jednak pod górę. Luguentz Dort i Cason Wallace, przy aktywnym udziale help defense, odebrali młodemu mu ochotę do gry. 

Mecz kończyli gracze z końca ławki, Paycom Center wiwatowała, goście mieli twarze ukryte w dłoniach, kaptury, ręczniki na głowach. Wolves muszą sobie teraz odpowiedzieć na szereg niewygodnych pytań. Ich najwyżej opłacany zawodnik Rudy Gobert zaliczył w tej serii średnio 6 punktów i 6 zbiórek. W tym sezonie zgarnął 43 miliony dolarów, a do wypłaty przez kolejne trzy lata pozostało 110 milionów. 

Nie łapał piłek, nie stanowił pod tablicami, nie wsparł zespołu jako ogniwo wychodzące do piłki na przedłużeniu linii rzutów wolnych. Francuz ma oczywiście szereg walorów, ale jego braki warsztatowe są porażające. Nie dla niego gra o najwyższą stawkę w NBA. Zauważcie jak niewiele w tej serii grał Isaiah Hartenstein, nie musiał, Thunder stawiali na szybkość, na intensywność, a Gobert mimo dominujących warunków fizycznych nie potrafił ich za to ukarać. 

Shaquille O’Neal na jego miejscu, gdyby złapał piłkę w środku, to by ją razem z wiszącym mu na plecach Caruso do obręczy wsadził przy okazji przyprawiając Holmgrena o wstrząśnienie mózgu. Rozumiecie? Thunder byliby zmuszeni grać centrem zawalidrogą. Miejsca byłoby mniej na wjazdy, manewry SGA. Rudy w to miejsce grzecznie szukał podań, a gdy z rzadka przyszło mu złapać piłkę, wyglądał jakby parzyła go w ręce. 

Skoro go o głowę niżsi Caruso czy J-Dub mogli utrzymać na zbiórce, byli bezkarni i tak to wszystko wyszło. Co będzie dalej, Indiana Pacers? Stworzona niejako na podobieństwo? Brat bliźniak ze wschodniej konferencji? Będzie chwila czasu w oczekiwaniu na NBA Finals, wtedy Wam powiem jak widzę tę serię. No chyba, że Knicks in seven, haha. Madison Square Garden dziś w nocy rozbłyśnie ogniem i oby dostarczyli emocji na miarę stawki, o którą grają. Let’s go! 

Statystyki pięciu meczów serii

Liderzy zwycięskiej drużyny grali skuteczniej: 

• Shai 31.4 punktów 8.2 asyst 5.2 zbiórek 1.8 przechwytów 44/51 FT 
• Edwards 23.0 punktów 4.6 asyst 7.4 zbiórek 0.4 przechwytów 22/32 FT 
• J-Dub 22.2 punktów 4.4 asyst 6.6 zbiórek 2.0 przechwytów 12/26 zza łuku 15/18 FT
• Randle 17.4 punktów 3.0 asyst 5.8 zbiórek 0.8 przechwytów 11/23 zza łuku 18/21 FT 
• Holmgren 18.0 punktów 1.6 asyst 6.0 zbiórek 1.6 bloków 15/21 FT
• McDaniels 13.2 punktów 2.0 asyst 4.6 zbiorek 1.0 bloków 5/5 FT 

Gwizdki sędziowskie ani skuteczność trójek NIE rozstrzygnęły tej serii:

• liczba przyznanych rzutów wolnych 111-107 na rzecz OKC
• średnia skuteczność zza łuku 37.6% vs 37.1%

Zwycięstwo i awans Thunder zawdzięczają obronie:

• średnie po stratach rywala 21.6 vs 16.0 punktów dla OKC
• kontratak 12.8 vs 7.8 punktów 
• zdobycze w polu trzech sekund 50.0 vs 41.6 punktów 
• przechwyty 11.0 vs 5.6 
• strat 17.6 vs 13.4 

Koniec końców, bilans OKC przed własną publicznością wynosi 8-1 w tych playoffs, a łączna przewaga nad rywalami w owych dziewięciu grach wynosi… 231 punktów. Pytania? Na pomeczowej konferencji odgrażał się Edwards… odgrażał w iście jordanowski sposób:

Nikt nie będzie pracował mocniej niż ja w nadchodzące lato. Zamierzam to zrobić, dać Mike’owi jeszcze jedną szansę na mistrzowski tytuł.

Tak, to będzie finałowy rok kontraktu Conleya i zapewne jego ostatni sezon w NBA. To wciąż jest solidna jednostka na piłce i przyzwoity catch and shooter, ale pozycje podkoszowe kadrowcy Wolves muszą przemyśleć zdecydowanie. To po prostu nie jest ekipa „godna” NBA Finals w tym momencie.

W pierwszej rundzie trafili na Lakers pozbawionych środka, rim protection, z dwoma dominującymi graczami na piłce, którzy jeszcze nie wytworzyli między sobą synergii. W drugiej rundzie Warriors stracili Stepha. Gdyby awansowało Denver, wówczas byłyby szanse, bo to dla Wolves dobry matchup, ale trafili na Oklahomę. Wyszły wahania formy, brak struktury gry ofensywnej, poleganie na izolacjach Edwardsa i Randle’a, które nie miały prawa zafunkcjonować przeciwko naprawdę dobrej defensywnie ekipie. Efekt w postaci smutnych min widzimy poniżej. Stało się to, co musiało się stać…

Patronami dzisiejszego odcinka są… moje uszanowanie Panowie, dziękuję! 

• Piotr Kaleta
• Filtr Poczty
• J Niżewski
• Krainek
• TT Fabiszak
• Toomek 93
• Maciej Bielecki
• Aldj Skakak
• Łukasz Gruszka
• Ćwirka 11

Na koniec taka jeszcze migawka, D’Angelo Russell realizuje gdzieś w Azji swoje zobowiązania sponsorskie i… przegrywa mecz do sześciu punktów z fanem wyjętym z trybun, hehe.