Witam serdecznie. Wczoraj wieczorem rada złożona z trzydziestu włodarzy NBA przegłosowała zmiany w przepisach draftu. Cel przyświecał im jeden, nadrzędny: ograniczyć tankowanie! Oto, co uradzili:

-> 16 drużyn w loterii draftu w miejsce dotychczasowych czternastu
-> trzy najgorsze drużyny po rundzie zasadniczej mają tylko 5.4% szans na top pick 
-> miejsca 4-10 otrzymują aż 8.1% szans (to ma być ta premia, aby nie być najgorszymi)
-> miejsca 11-14 znów po 5.4% szans na „jedynkę”
-> miejsca 15-16 zaledwie 2.7% szans
-> i uwaga: wszystkie 16 wyborów jest losowanych!

No i właśnie, jeśli chodzi o losowanie to będą piłeczki z logo drużyny. Miejsca 1-3 otrzymają po dwie piłeczki, które będą wkładane do bębna maszyny. Miejsca 4-10 dostaną po trzy piłeczki. Miejsca 11-14 znów po dwie. Miejsca 15-16 po jednej piłce. Piłeczek będzie w sumie 6+21+8+2, czyli razem 37 piłek w maszynie. 1/37 = 2.7% szans, jak w rulecie. Sprytnie to sobie umyślili. To się zresztą roboczo ponoć  nazywa „system 3-2-1”. To oczywiście nie koniec nowych reguł:

-> nie można wylosować pierwszego picku rok po roku, wylosowany klub spada o jedno miejsce niżej
-> nie można trzy lata z rzędu być w pierwszej piątce draftu (liczyć będą już od 2025 roku)
-> do 10 mln $ mając wynieść grzywny za tankowanie
-> zatwardziałym recydywistom mogą nawet zabrać wybór draftu

System ma wejść w życie począwszy od draftu 2027 roku i zostać poddany weryfikacji dopiero po drafcie 2029 roku. Najbardziej niepocieszeni są reprezentanci Memphis Grizzlies, którzy zresztą jako jedyni byli przeciwni wdrożeniu reformy. Kompensacją, za niedawne oddanie Jarena Jacksona Juniora do Utah był między innymi niechroniony pick I rundy draftu, a teraz się okazuje, że może on przypaść najwcześniej na miejscu szóstym, bo Jazz przed rokiem wybierali z piątką, w tym roku będą wybierać z dwójką, a trzy lata z rzędu w piątce być nie mogą i nawet jeśli w piątce piłeczka ich przypadnie, spadną na szóste. 

Jak dla mnie system ma kilka „dziur”, których prawdopodobieństwo zaistnienia i konsekwencje trudno w tym momencie oszacować, ale może po kolei. Co na przykład z zespołami, które nie dysponują w danym roku wyborem draftu, a są na tyle słabe, że do play-in się nie przebiją? Domyślam się, że będą chciały zminimalizować swe szanse w loterii, by nie wpaść przypadkiem w top 5. To oznacza celowanie w najgorszy, możliwy bilans.

Co więcej, mocno wypłaszczone szanse w loterii z miejsca podnoszą notowania klubów, które w minionych latach skupowały picki draftu. Dajmy na to, że za dwa czy trzy lata się okaże, że OKC Thunder losują „jedynkę” będąc mistrzem NBA albo zmierzając do finałów konferencji. Przecież oni dysponują bodaj ośmioma wyborami I rundy w kolejnych pięciu draftach! Wtedy dopiero zacznie się lament. Wyobraźcie sobie, że Thunder albo Spurs mieliby teraz wybierać w drafcie jako pierwsi.

Idąc dalej, nikt o zdrowych zmysłach już wyborami draftu masowo handlować nie będzie, bo te staja się jeszcze bardziej cenne. To z kolei ogranicza istotnie ruch na rynku transferowym. Turniej play-in? Cały pomysł może stracić sens (!) bo z perspektywy organizacji korzystniej jest mieć swoją piłeczkę w bębnie loteryjnym (pamiętajmy, losowanych jest obecnie szesnaście miejsc!) niż zagrać te parę meczów w playoffs, prawda? 

No, ale dobrze, zostawmy to, na pewno będzie „ciekawiej” w lidze i miejmy nadzieję, że na przestrzeni trzech najbliższych lat nie dojdzie do żadnych przewałów na tym polu. Tymczasem znamy już rozstrzygnięcia szóstego meczu… 

OKC Thunder 91 SA Spurs 118 [3-3]

Kolejny blowout w serii, którą malowaliśmy jako najlepszą w tegorocznych playoffs. No cóż, poziom jest ultra wysoki, zaawansowanie taktyczne imponujące, tylko emocji jakby brakuje. Po fantastycznym pierwszym meczu, pozostałych pięć rozegranych zostało pod zdecydowane dyktando to jednej, to drugiej ekipy.

Oklahoma City naprzemienne, wyglądają jak najlepsza drużyna NBA, aby następnie jawić się jako zespół pozbawiony nadziei na obronę tytułu i tak właśnie było minionej nocy. San Antonio wygląda z kolei jak zespół, który został stworzony do tego, by życie zatruć panu Shai Gilgeous-Alexandrowi (15 punktów 4 asysty 6/18 z gry). Śmiało można powiedzieć, że żaden zespół nie ograniczył jeszcze dwukrotnego MVP do tego stopnia. Pomysł dał sztab JJ Redicka, ale Lakers nie mieli do tego odpowiednich wykonawców. Tymczasem panowie Stephon Castle czy Carter Bryant z trzymetrowym Wembanyamą za plecami, zwyczajnie nie dają chłopu żyć, na każdy niemal rzut SGA musi pracować w pocie czoła. 

Jednak do rzeczy. 

Jalen Williams wystąpił w szóstym meczu, spróbował powalczyć, przetestować moc naderwanej tylnej taśmy. Wyszedł z ławki, rozegrał dziesięć minut i szacunek dla niego za waleczną postawę, ale niestety prezentował się beznadziejnie. Brak dynamiki i pewności po obu stronach. Oddał jeden niecelny rzut, popełnił dwie straty, a zespół jego minuty przegrał różnicą aż osiemnastu punktów, bo Spurs bez ceregieli brali go na ruszt wiedząc o problemach z nogą. To był przykry widok i dlatego mówię, tkanki mięknie (w sensie ich uraz) na tym etapie sezonu to wyrok dla zawodnika, zwłaszcza tak dynamicznego jak J-Dub. 

Dylan Harper ostatnim razem wypadł słabiutko do tego stopnia, że po Game 5. zadzwonić miał do niego sam Gregg Popovich. Minionej nocy byliśmy świadkami (kolejnego już w tym sezonie) przebudzenia młodej super gwiazdy NBA: 18 punktów 6 zbiórek 4 asysty 6/9 z gry. Niezwykłą ma kontrolę ciała i łatwość penetracji, potrafi zagrać na kontakcie lub wyjść w górę z odejścia, nieprawdopodobny talent, on może za dwa sezony być lepszy niż Cade Cunningham!

Victor Wembanyama na halę przybył w szlafroku, spotkanie otworzył od kolejnych tańców z piłką zwieńczonych celną trójką. W moment otworzył przestrzeń dla siebie i kolegów i nakręcił energetycznie trybuny. W takich warunkach gra się zawsze łatwiej. Zawody zakończył z dorobkiem 28 punktów 10 zbiórek 4 trójek i 3 bloków.

Desygnowani do tego celu koledzy Vassell i Champagnie także grzali tróje, więc się Thunder zgięli pod ciężarem gatunkowym ofensywy Spurs i w czwartej kwarcie mecz oddali. Mnie w dalszym ciągu nie podoba się, że Wemby dosyć daleko od obręczy umiejscowiony jest w ataku. Wczoraj w pewnym momencie, bił już w rywala, który opuścił gardę, ale uważam, że z jego przewagi zasięgu wciąż można wykrzesać więcej niż to robi sztab Mitcha Johnsona. 

Thunder widzieli co się święci, w drugiej połowie zamiast przycisnąć, nadziewali się na kontry, ale to zrozumiałe. Jeśli trafiasz 4/22 zza łuku, będziesz atakowany na szybkości i życzę ci powodzenia. Mark Daigneault próbował na koniec jeszcze obrony strefowej, jednak wiele pożytku z tego nie było. Wkrótce wycofał starterów z placu, aby zbierali siły na sobotnie Game 7. 

Nie było sensu ich trzymać w grze, bo niemocy nie dało się przełamać, pacjent nie reagował na kolejne bodźce, więc należało dać mu odpocząć. Tym bardziej, że w stronę kluczowych graczy co jakiś czas leciały pociski. Zobacz co robi rookie Carter Bryant i przestań proszę pierniczyć o braku „etyki koszykarskiej” po stronie OKC. 

Albo tutaj, Wembanyama ciągnie za włosy Lu Dorta, ten udaje, że nic się nie stało. Nie wiem, nie jestem fanem „ugrzecznienia”, jakie zapanowało w obozie OKC, niepokoi mnie to. Tu się kroi lepsza awantura w meczu numer siedem, jak myślicie?

Thunder muszą trafiać rzuty w siódmym spotkaniu. Ich margines błędu skurczył się i to oni stoją pod ścianą, na pewno bardziej niż San Antonio. Oni jeszcze mają czas, oni dopiero zaczynają. Thunder obiektywnie ma usprawiedliwienie w kontuzjach, ale bez walki obrony tytułu nie zaprzestaną, prawda? Mam taką nadzieję. Muszą pokazać większy pazur, bo w ostatnim czasie to Spurs są agresorem jeśli chodzi o wydarzenia na parkiecie.

Zobaczcie blok Vassella, nie wiem ile razy na przestrzeni sześciu meczów Chet Holmgren (10 punktów 11 zbiórek) był już blokowany pod obręczą, ale to już zdaje się norma. Brakuje mi agresji, sportowej złości Cheta w takich sytuacjach, toć ma obok siebie gracza o głowę niższego, ale taki to już jest charakter i usposobienie. 

Chciałbym w pierwszej piątce w piątym spotkaniu zobaczyć Casona Wallace’a, bo to najpewniejszy obok SGA punkt obwodu, jaki pozostał do dyspozycji trenera. McCain zdecydowanie lepiej wygląda wchodząc z ławki, on ma zbyt elektryczne manewry, za szybko chce grać, a pewne wejście w mecz przy tak wyrównanej serii jest niezwykle istotne.

Inne kluczowe czynniki G7

• agresywny ofensywnie i od pierwszych minut Wembanyama, rolujący po zasłonie, szukający punktów
• skuteczność SGA, bo jeśli odebrali mu obręcz, kontra do tego to step-back jumpers, które musi trafiać
• powrót Foxa uwolnił Castle’a od obowiązków ofensywnych, jest jeszcze bardziej zadziorny defensywnie
• gracze Spurs atakują bezkarnie Holmgrena, tu musi zostać zaznaczona bariera, mocny blok albo faul

Z pozostałych informacji: 

-> Asystent Spurs nazwiskiem Seean Sweeney (ten rudy, od obrony) został nowym szkoleniowcem Orlando Magic i to jest bardzo dobra informacja dla wszystkich fanów zespołu z Florydy. Śmieję się, bo dwa dni temu przy Q&A tę właśnie kandydaturę proponowałem, hehe. 

-> Mitchell Robinson ma złamany mały palec prawej ręki i w NBA Finals najpewniej go nie zobaczymy. To może się okazać poważny problem dla Knicks, ale nie uprzedzajmy wydarzeń. Jutro siódmy mecz finałów na Zachodzie, potem parę dni przerwy, więc będzie czas na analizę serii. Taktyka, matchupy, styl gry i warunki fizyczne są ważne, ale na tym etapie numerem jeden jest właśnie zdrowie. Knicks po raz trzeci zagrają z rywalem, który rozegrał siedem meczów w poprzedniej serii. Pod względem wypoczęcia i energetycznie na pewno będą mieli przewagę. 

Patronami odcinka są… Bartek Mierzwicki, Tomek Serafinowicz, Prokurent oraz Tomek Borowski – moje uszanowanie dla Was, dziękuję. B