Patronami niedzielnego odcinka są: Mateo Kruk oraz T Bodzio, dziękuję Panowie, kłaniam się. 

Pamiętacie jak ostatnim razem Anthony Edwards narzekał, że trudno mu zachować koncentrację w meczach, w których rywale nieustannie go podwajają i musi (kumacie: MUSI) podawać piłkę kolegom? Tym razem sobie porzucał i to nie mało: 53 punkty 16/31 z gry 11/12 FT. Jego zespół też przegrał nie mało 105:119 z grającymi dzień po dniu, osłabionymi Detroit Pistons.

Usage rate Edwardsa w tym meczu wyniósł (42.1) co oznacza, że przebywając na parkiecie kończył (rzutem bądź stratą) 42.1% akcji swojego zespołu. Dla porównania Michael Jordan w swym najbardziej „samolubnym” sezonie, gdy jeszcze był młody i zbuntowany, osiągał 38.3 usage rate. U innego, znanego kolegi Kobe Bryanta było to (38.7) i jeśli pomyślę o najbardziej dominującym strzelcu, pod którego „strzelanie” ustawiane były całe zespoły, to ani Allen Iverson (37.8) ani Carmelo (35.6) ani LeBron (33.5) czy Karl Malone (32.6) nie zbliżyli się do tego poziomu. 

Tak się można bawić gdy gracz ma urodziny, jak się jest fircykiem pokroju LaMelo Balla, ewentualnie jak ktoś kończy karierę a przeciwnik pozwala i jest przewaga, a nie gdy zespół jest w kryzysie. Usage rate przekraczający czterdzieści to jest plucie w twarz kolegom z drużyny i trenerowi. To jest przeciwny kraniec spektrum tego, co zaserwował nam ostatnio Jimmy Butler oddając łącznie siedem leniwych rzutów w dwóch meczach. Różnica polega na tym, że Butlerowi o coś konkretnego chodzi i jeśli mieliście wątpliwość, już sam to wykrzyczał na konferencji prasowej. Edwardsa nie podejrzewam o świadome działanie, rzuca bo lubi, kibice biją brawo i tylko trener chodzi jakiś struty.  

No właśnie, pozostaje pytanie czy coach Chris Finch stracił kontrolę w klubie i panowie przestali go słuchać czy też jego warsztat trenerski nie pozwala zapobiegać tego rodzaju „anomaliom”. Raz się wycofuję, bo nie mogę wykaraskać z podwojeń, innym razem rzucam wszystko, co mi wpadnie w ręce. Jedno wydaje się pewne: Wolves niczego powtarzalnego nie zbudowali, nie dorobili się przez 34 mecze tego sezonu, a bilans (17-17) dalece odbiega od tego, co nam obiecywali.

Od nocy sylwestrowej zaliczają 0-3 i powoli przestajemy ich traktować poważnie. Edwards niestety na przyszłego mistrza się nie zapowiada, bo mimo ogromnego talentu brakuje mu intelektu, a przede wszystkim umiejętności koncentracji. Dopóki nie spotka na swej drodze mentora, charyzmatyka, człowieka który pozwoli mu odblokować także ten około-koszykarski potencjał, to pozostanie nam oglądać tego rodzaju „wołanie o uwagę i pomoc”. 

Może pora spróbować czegoś innego panie ANT? Zespołowi brakuje playmakera, zostań pan playmakerem! Być może warto skupić wysiłki na otworzeniu kolegów, nawet nieco na siłę, ale zacząć tworzyć synergię? Air Jordan czy Kobe szli tą samą drogą, gdy się wściekali, bo zespołowi nie szło, wymyślali najróżniejsze metody. Zobaczcie: 

Jeśli więc ANT ma zalążki na mistrza, pora pokazać wszechstronność, małą zmianę stylu (średnia asyst 3.9 i spada) wypełnianie luk. Nie spodziewaliście się takiej krytyki w stosunku do gościa, który zdobywa 53 punktów w meczu, co? No cóż, czasy się pozmieniały. Co innego nas cieszy i co innego nauczyliśmy się doceniać. Na dzień dzisiejszy ani Julius Randle ani Edwards nie są zdolni do poświęceń na parkiecie, zmiany stylu.

Obaj spowalniają atak, co w dzisiejszej koszykówce stanowi działanie na szkodę. 37-letni Mike Conley dogorywa na naszych oczach, Jaden McDaniels nawet gdyby się chciał rozstrzelać, piłkę na atakowanej połowie dotyka zbyt rzadko, a DiVincenzo z Reidem już sobie przyswoili, że jak dostają podanie to najlepiej od razu rzucać, bo kolejnego podania może nie być.

Rudy Gobert wiadomo, to ściśle rzecz biorąc wykończeniowiec, ale jakże on musi być sfrustrowany. Choćby machał łapami sam na sam z koszem, gdy zapadka się zatnie w głowie Edwardsa, wołaj sobie darmo… W zeszłym sezonie liderował tam jeszcze z tylnego siedzenia niejaki Kyle Anderson, ale już go nie ma. W Minnesocie źle dzieje i zmiany kadrowe, chyba w pierwszej kolejności w sztabie szkoleniowym, są nieodzowne. 

Dla kontrastu, zobaczcie jak lecą wychodzący z marazmu Detroit Pistons! Poszli w dopasowanie elementów i przydają kibicom wiele powodów do zadowolenia. Cade Cunningham (40 punktów 6 zbiórek 9 asyst) poczynił ogromny postęp, głównie dlatego, że nareszcie zapewniono mu należyte warunki do pracy. Do dyspozycji ma silnie rolującego centra stanowiącego zagrożenie lobem nad obręcz, dwóch movement shooterów oraz Tobiasa Harrisa, który catch and shoot też lubi, zwłaszcza z lewego narożnika. 

Tak się rozpisałem o jednym meczu, że resztę na szybciutko. Miami przegrało z tankującym Utah 100:136. Wyglądali dramatycznie, jak sieroty które straciły ojca i niepewne są najbliższej przyszłości. Bam Adebayo walorów przywódczych nie posiada, więc przyjmując transfer Butlera, automatycznie powstał wakat na gwiazdę. Tyler Herro po tym jak go Amen Thompson rzucił na glebę i jakimiś fakami świecił w sieci, sami widzicie, że to nie ten kaliber postaci, choć oczywiście w kosza grać potrafi. Przede wszystkim, zacznijmy od tego, że Miami brakuje fizyczności. Jazz wygrało deskę 57-32, więc o czym w ogóle mowa?

Joker i spółka zrewanżowali się Wemby’emu (20 punktów 23 zbiórki 4 bloki) za porażkę dzień wcześniej. Umiejętniej przykładali fizyczność, wchodzili mu w nogi, świetną robotę w tym względzie wykonał atletyczny Peyton Watson. W drugiej połowie gigant z Francji wyraźnie był już zmęczony, próbował dalekich rzutów, ale te nie chciały siedzieć (2/12 zza łuku). Spurs ciągnęli Devin Vassell, Keldon Johnson, swoje momenty w środkowej części miał też Harrison Barnes. 

Jokić znów się nie mógł wstrzelić, prosty półdystans na dogrywkę też spudłował i trzeba było pracować ekstra. Koniec końców jednak skalibrował celownik i zrobił swoje. Często odpuszcza w obronie, ale wszystko ma wkalkulowane, trudy meczu zniósł na pewno lepiej niż przeciwnik. Na koncie Serba zapisujemy uwaga: 46 punktów 9 zbiórek 10 asyst przy 19/35 z gry. Sporo pudłuje rzutów ostatnio, ale wciąż jego skala dominacji jest przegromna.

Generalnie rzecz biorąc, kolejny ultra szybki i ofensywny mecz, w którym nieco pogubiony był Jeremy Sochan (5 punktów 8 zbiórek). Polak zaznaczył się jednak w dwóch ważnych momentach: trójką oraz dobitką w czwartej kwarcie. 

Na koniec jeszcze powiedzmy sobie o wielkim powrocie do drużyny Kawhi Leonarda. Cała banda LAC nareszcie w komplecie, a wraz z nią pewne zwycięstwo nad ATL Hawks (131:105). Umówmy się może, że Hawks grali bez ultra ważnej postaci (Jalena Johnsona) oraz rozgrywali trzeci wyjazdowy mecze w cztery dni! Tym niemniej, miło było patrzeć na współpracę panów. Kawhi w ograniczonym czasie (dziewiętnaście minut) osiągnął 12 punktów 3 zbiórki 1 przechwyt i 3/5 zza łuku. Nie pchał się przed szereg, nie spowalniał ataku, kończył co miał kończyć, w obronie był plusowy – super! Clippers mieli być poniżej kreski, a zaliczają bilans 20-15, a najlepsze miejmy nadzieję dopiero przed nimi. 

Szefem składu pozostaje Broda Harden 10 punktów 15 asyst, ale to wytężona praca chłopaków wokół, określenie i znajomość roli sprawiają, że ten zespół naprawdę wdzięcznie się ogląda! Popatrzcie i dobrej niedzieli, polecam się na przyszłość i dzięki za odwiedziny. Do jutra! B