Patronami dzisiejszego odcinka są … nie znajduję, to znaczy że dwa wczorajsze teksty poszły kiepsko, jak krowie w deszcz, hehe. A nie, przepraszam bardzo, patronem odcinka jest Mateusz 🐰 – pozdrawiam serdecznie! 

Jak Wam się podobał mecz? Proponowane wczoraj typy weszły bez pudła, udało się BETTERS złapać z opuszczonymi spodniami, na kursie (8.60) więc tydzień otwieramy z uśmiechem. Pozdrawiam tych, którzy zaufali i obstawili. Rano słyszałem, że ktoś z Was wyjął z tego ponad 6500 PLN, gratulacje! 

Każdy z pozostałych meczów NBA Finals zamierzam opatrzeć paroma propozycjami typerskimi, więc jeśli chcecie dołączyć to poniżej macie link. Rejestrując się na BETTERS wspierasz GWBA. 

https://www.betters.pl/GWBA

Pacers 107 Thunder 123

Tak musiało być, jak przepowiadaliśmy, do Indianapolis jedziemy przy stanie 1-1. Wygrał zespół lepszy i jeśli mnie pytacie, teraz dopiero zaczyna się prawdziwe granie. Obie strony wyciągnęły wnioski, przetarły się, lecą. Mocno faworyzowany zespół z Oklahoma City stracił co prawda przewagę własnego parkietu, ale jeśli Pacers choć raz poślizgną się u siebie, seria pójdzie w wiadomym kierunku, wiatr powieje ku zachodowi. 

Co dokładnie wydarzyło się w nocy na parkiecie Paycom Center? Pan trener Rick Carlisle postanowił na siłę wyjąć piłkę z rąk dominujących ball-handlerów, czyli Shai Gilgeousa-Alexandra i Jalena Williamsa. Przy próbie wjazdów podkoszowych niemal cała kompania Indiany zbiegała się w środek pozostawiając niepilnowanych ludzi na obwodzie. Liczyli na brak skuteczności, być może tremę graczy zadaniowych Thunder i się przeliczyli. SGA oraz J-Dub w pierwszej kwarcie oddali łącznie sześć prób rzutowych, ale w to miejsce „otworzył się” strzelecko kluczowy dla losów serii Chet Holmgren, a niewiele później do zabawy dołączyli Aaron Wiggins oraz Alex Caruso.

Do przerwy przewaga gospodarzy wynosiła osiemnaście punktów. Drugie zaskoczenie to trzy kwarty poświęcone na usilne próby wrzucenia piłki w środek przez Indianę. Chcieli wykorzystać przewagę warunków fizycznych Mylesa Turnera lub Pascala Siakama. Niewiele z tego wyszło, bo OKC są jak rój pszczół, przyzwyczajeni są latać w obronie na trasie obręcz / obwód i tym razem nie popełniali już tylu błędów przy przekazaniu krycia i podwojeniach. 

Dla mnie Rick Carlisle eksperymentował, patrzyli skąd i w którym momencie nadciąga podwojenie. Czy triggerem jest wejście w kozioł, złapanie piłki a może samo zejście wysokiego poniżej linię rzutów wolnych. W kolejnym meczu już on im przygotuje coś ekstra. Koniec końców każdy skuteczny zespół porusza się w sposób zsynchronizowany, ale też machinalny, wyuczony, wytrenowany. Chodzi o to, aby im ten automatyzm wywrócić do góry nogami, wykorzystać przeciwko nim. 

Wypchnięci więc z dala od obręczy Pacers, przy ciasno krytym (ale też dość pasywnym) Haliburtonie, w pierwszej połowie przeszło 50% rzutów oddali z dystansu. Pozycje rzutowe zaliczali przeciętne, nie było magii, żadnej dzikiej jazdy po straconym koszu, gospodarze wydawali się mieć temat pod kontrolą. Dodatkowo, gdy na parkiet wstępowali TJ McCollum i Ben Mathurin, to chyba z szacunku dla zdolności penetracji obu panów, Thunder przechodzili do obrony strefowej. 

W czwartej kwarcie dopiero, gdy czwarty faul wyłapał Lu Dort, magik Hali włączył się strzelecko (12 z 17 punktów zdobył w IV odsłonie). Tu i tam dało się widzieć zryw, parę razy też Mark Daingeault na przestrzeni całego meczu prewencyjnie wołał o przerwę i za każdym razem Thunder byli w stanie dać odpowiedź i przerwać szarżę gości. 

Czy było sterowanie z zewnątrz? Dla mnie tak, jeżeli przez cały mecz dopuszczamy hand-checking w wydaniu Alexa Caruso, nie powinniśmy gwizdać fauli w sytuacji, gdy dwie ręce kładzione są na SGA. Zwłaszcza w momencie, gdy Thunder zalicza przestój i wkrada się nerwowość. Taki faul, a właściwie dwa kolejne gwizdki (Mathurin, Nesmith) wyciągnięte z tyłka dają jasny sygnał: nie ma obrony. Macie się cofnąć o krok. W takim momencie to podcina skrzydła ekipie goniącej wynik w sposób absolutny. 

Najśmieszniejsze jest to, że w spotkaniu, w którym Indiana chciała Shaia wyeliminować strzelecko, on zdobywa 34 punkty 8 asyst i 4 przechwyty. Podwojony podaje na wolne przestrzenie: Holmgren zalicza 19 punktów, Caruso 20 punktów, Wiggins 18 punktów. Cała trójka osiąga 10/19 zza łuku i koniec końców SGA znów widzi na sobie pojedynczego obrońcę. Tutaj znowu żart po stronie Ricka Carlisle’a: Shaia powinni kryć wyłącznie Nesmith i Nembhard, naprzemiennie. Postawienie naprzeciw MVP bardzo kiepskiego jeśli chodzi o decyzyjność Mathurina, no to była prowokacja. W dwunastu cząstkowych posiadaniach Shai zaliczył przeciwko Mathurinowi 4/5 z gry oraz 6/7 FT! 

NBA record

Shai już wyrównał rekord NBA należący do Giannisa Antetokounmpo pod tytułem trzynaście meczów w ramach jednych playoffs w dorobkiem 30+ punktów. No to możecie być pewni, że on ten rekord pobije o 3-4 kolejne mecze. Dlaczego? Carlisle wie, że musi zostawić SGA w pojedynczym kryciu. Nie ma większego znaczenia czy zdobędzie 32 czy 45 punktów dopóki pozostali będą siedzieć cicho, a pod koniec meczu lider zespołu będzie dojechany. Dzisiejszy schemat oraz jakość rotacji obronnych po stronie Indiany to był sezon regularny, słabizna.

Co ciekawe Daigneault nareszcie odważył się parę minut pograć dwoma wysokimi. Fakt, że nie przeciwko pierwszej piątce gości, ale tego rodzaju ustawienie, z Holmgrenen wycofanym jako strażnik obręczy bardzo jest niewygodne dla rywali, zwłaszcza jeśli trójki im nie siedzą. Hartenstein (8 zbiórek 4 asysty) w ograniczonym czasie gry dosłownie błyszczał jako podający czy short-roller. Tutaj najlepszy przykład:

 Co będzie dalej? 

Jestem przekonany, że w trzecim meczu u siebie Indiana zagra po stokroć lepiej, a rezerwowi Thunder nie zaliczą ponownie 10/17 zza łuku, bo nie będą mieli do tego pozycji. Trzydzieści punktów zdobyte w siedemnastu posiadaniach, to jest mili państwo 1.76 punktów przypadające na każdą wycieczkę na połowę rywala, niesłychane. Pacers muszą to wyciąć, niech sobie Shai rzeźbi. Kryć go bez faulu, będzie dobrze, będą widoki na zwycięstwo. 

Kolejna sprawa, super agresywne rotacje i podejmowane przez OKC ryzyko w obronie można obrócić przeciwko nim. Sztabowcy Pacers mają co oglądać na video, dostali cały schemat. Sami grali dziwnie, jakby eksperymentowali nie oczekując zwycięstwa w tym meczu i tak zapewne było. 

Patrzę na linię bukmacherską w trzecim meczu i zamiast 11 punktów wyjściowej przewagi Thunder widzę tylko 5,5 punktów. Takie skoki mecz do meczu to jest rzecz rzadko spotykana, uwierzcie. Game 3. to będzie absolutnie kluczowy mecz dla losów tegorocznego tytułu mistrzowskiego NBA. 

No widzicie, ostatnim razem Nembhard nieoczekiwanie ograł Shaia, tym razem nieoczekiwanym bohaterem był Aaron Wiggins, który w tej akcji ugotował Haliego jak żabę:

Ozdobą spotkania była paka Mylesa Turnera po wysokim pick and rollu i ścięciu pasem środkowym. Niestety komentatorzy z ramienia ESPN są tak słabi, że nie da się tego słuchać. Pani redaktor Doris Burke, która we wcześniejszych seriach kilkukrotnie nazwała SGA na wizji określeniem „free throw merchant” po wezwaniu na dywanik, cały czas pucuje się do Shaia. Jedyną kwestią, którą słyszałem pod adresem Pacers w tym spotkaniu, było, że „grają za szybko” powtarzane kilkukrotnie przez Richarda Jeffersona. ESPN to dla mnie okropny polityczny twór, totalnie bez klimatu. Ich analizy są ciula warte, artykułów merytorycznych już nie ma, a ich oprawa meczów bywa tragiczna. Ale paka dobra, co nie? Będzie w 2:25 relacji poniżej: 

Żeby nie kończyć marudzeniem czy na smutną nutę, poniżej jeszcze kilka wiadomości zza kulis NBA: 

• Celtics słuchają ofert za Jrue Holidaya, jak pisałem wczoraj, muszą bezwzględnie ściąć kilkadziesiąt milionów dolarów z budżetu płacowego. Inaczej kaplica.
• free-agent Guerschon Yabusele po imponującym sezonie w barwach Sixers oczekuje propozycji od kolejnych klubów NBA. Jego intencją jest pozostanie za oceanem i najwyższa w karierze kasa. Dancing Bear jeszcze nas pozytywnie zaskoczy, zobaczycie. 
• Mavericks nie zamierzają zapraszać na zamknięty trening nikogo za wyjątkiem Coopera Flagga, są absolutnie zdecydowani wybrać chłopaka z pierwszym numerem draftu i nie ma tutaj żadnego zaskoczenia. 

• San Antonio Spurs ponoć obwąchują się z 37-letnim Kevinem Durantem. Mam nadzieję, że to tylko głupie plotki, pogłoski głupie. KD może co najwyżej zepsuć Spurs, nie tędy droga! Będzie to ostatni rok obowiązującej umowy Kevina, który zarabia 55 milionów dolarów rocznie. Po pierwsze to samograj nienawykły do pracy bez piłki, czekający na swoją kolej.

KD wciąż jest hiper efektywny w akcjach catch and shoot, potrafi bić punkty w izolacji, ale w każdej innym elemencie „odcina kupony” od swojej renomy, sławy, indywidualnego dorobku. Po drugie z racji chociażby zarobków automatycznie wprowadzi w szatni podziały. Od zawsze trzyma się z paroma swoimi ziomkami, reszta ma podawać piłkę, a trenera „nie potrzebuje” co sam przyznawał podczas swojej gry na Brooklynie. To zdecydowanie nie jest Spurs, jakie pamiętamy i jakie chcielibyśmy oglądać. Nade wszystko, kogo musieliby oddać szefowie San Antonio, aby taką jednoroczną przygodę z KD sobie zafundować? 

Wemby, Fox i Castle wydają się nietykalni, reszta nie tak bardzo. Na pewno chcieliby zachować też Devina Vassella. Zapewne pakować walizki musieliby: Jeremy Sochan, Vassell i Keldon Johnson. Być może Vassella udałoby się zamienić na Harrisona Barnesa, ewentualnie. Tylko gdzie Sochan przy grającym niemal to samo Ryanie Dunnie czy nierzucającym Oso Ighodaro, którego Suns mają obowiązek ogrywać. Bez sensu.

Co myślicie? Dobrego dnia wszystkim, Bartek Gajewski