Po trzech bardzo nerwowych meczach NBA Finals, faworyzowani Oklahoma City Thunder znaleźli się pod ścianą. Przy deficycie (1:2) przyszło im ponownie stawać naprzeciw dynamicznych i coraz bardziej pewnych swego Indiana Pacers. Gospodarze przy akompaniamencie siedemnastu tysięcy gardeł kibiców zgromadzonych w Gainbridge Fieldhouse, próbowali ich dosłownie „zdmuchnąć z planszy”. Wyobraźcie sobie tylko: 3-1? To byłby koniec marzeń dla MVP Shai Gilgeousa-Alexandra i jego kolegów. To byłaby jedna z największych niespodzianek w ostatnim trzydziestoleciu NBA! 

• Pacers prowadzili 24:15 w I kwarcie… kolejno oglądaliśmy remis 24:24
• Pacers prowadzili 86:76 pod koniec III kwarty… kolejno oglądaliśmy wynik 89:89

Gospodarze grali płynniej, nadawali ton, przed oczami mieli już mistrzowski puchar. Thunder przez długie okresy gry wydawali się pozbawieni jakości. Mark Daingeault coraz bardziej chaotycznie rotował minutami między innymi Isaiah Hartensteina. Z jednej strony przywrócił go do wyjściowego składu (twierdzę, że powinien tak od początku) z drugiej jakby bał się szybkości Indiany. Wciągał i ściągał chłopaków z placu, liderom wtrącał po 1-2 minuty odpoczynku (bardzo słusznie) ale im bardziej rozkręcali się Pacers, tym bardziej nerwowo wyglądały te zmiany.

Co nowego pokazali Thunder

Szukaliśmy rozwiązań taktycznych, więc co nowego pokazali Thunder? Dobrze zakładaliśmy: było parę minut obrony strefowej przeciwko rezerwowym Indiany, a Shai nierzadko grał jako „screener”. Systemowo nie udało się go jednak uwolnić spod Nembharda, Nesmitha, Shepparda. Myślałem, że OKC bardziej kreatywnie podejdą do zdjęcia mu z twarzy najlepszych stoperów, ale Daingeault zamiast wymyślać jakieś wyrafinowane układy taneczne, postawił na brutalną siłę. Hartenstein stawiał SGA wysokie zasłony i tyle. 

Koniec końców znów wyglądało to kiepsko. Goście w większości zaprezentowali nam znów akcje izolacyjne (SGA zaliczył ZERO asyst!!!) męczyli się. Taktycznie nie zaskoczyli, nie mają tej elastyczności co Indiana, pozostało im postawić na przewagę indywidualną i lepiej niż ostatnio rozłożyć siły… mission accomplished!

W czwartej kwarcie chodziło wyłącznie o to kto silniejszy i który bardziej tego chce. Problem w tym, że swój peak energetyczny Pacers osiągnęli w pierwszej czterdziestu minutach. Tak, tym razem to oni spuchli. Nie utrzymali tempa i na koniec grali po prostu głupio. 

Koniec paliwa

Thunder wygrali czwartą kwartę 31:17. Pacers osiągnęli w tym czasie 5/17 z gry w tym 0/8 zza łuku. Pascal Siakam (20 punktów 8 zbiórek 5 asyst 5 przechwytów) zajechany kompletnie (0/1 z gry w IV kwarcie). Myles Turner niestety pokazał nam ten gorszy profil (0/6 zza łuku 2 zbiórki) niebywale nierówny to zawodnik, poprzednim razem gigant, tym razem klucha. Zespół próbował ciągnąć Tyrese Haliburton (18 punktów 7 asyst) ale gdy oglądamy jego indywidualne popisy z piłką i nie wynikają one z tańca synchronicznego, gdy nie idzie za tym drużyna, to znaczy, że padli. Pacjent nie reaguje. 

Dodaj fatalną decyzyjność Bena Mathurina w końcówce (pisałem o tym dwie relacje temu) – dwa iście idiotyczne faule z dala od piłki w końcówce, a obraz się dopełni. Pasek energii zjechał tak mocno, że tym razem to OKC zdominowało na końcówce zbiórkę (12:4) oni więcej piłek ściągnęli z atakowanej tablicy niż Pacers po obu stronach. Tutaj macie Mathurina, najpierw trzyma za nadgarstek J-Duba, następnie wskakuje w SGA. Nastąpiło spięcie w systemie (dodajmy że spudłował trzy rzuty wolne). Bohater poprzedniego meczu tym razem mentalnie nie dowiózł: 

Rzecz jasna ktoś… co ja mówię ktoś… WIELU będzie narzekać na gwizdki. Sugerować ręczne sterowanie wynikiem przez Scotta Fostera i resztę „pasiastej” obsady. Nie jesteście jedyni, oto jak zareagował komentujący spotkanie Gilbert Arenas, gdy dowiedział się kto sędziuje Game 4:

I tak, macie rację: Shai dochodząc do rzutu regularnie odpycha ludzi ramieniem. I tak owszem, niektóre sytuacje można było puścić Pacers w obronie, ale ostatecznie uważam, że gospodarze przegrali ten mecz w ataku. 

Plan zakładał wygenerowanie 100% mocy, przeliczyli się. Być może gdybyśmy dostali dwa dni, a nie jeden dzień przerwy pomiędzy Game 3 i 4. sytuacja wyglądałaby inaczej. Pacers chcieli dziś wytargać 3-1, następnie odpuścić, zwolnić w piątym spotkaniu i ponownie mocno szarpnąć w szóstym meczu. No niestety. Thunder odzyskali przewagę własnego parkietu, przy stanie 2-2 ponownie są wyraźnymi faworytami serii. Powiem więcej, skuteczność na poziomie 3/16 zza łuku drugi raz im się nie przytrafi. Mieli farta, lepiej znieśli trudy spotkania, pokazali hart ducha i nadal walczą o swoje plany i marzenia.

Thunder 111 Pacers 104 [2-2]

Pacers przez ostatnie pięć minut zaliczyli jedno trafienie z gry. Następnie zdobyli jeden punkt przez ostatnie trzy minuty. Prąd odcięty. Mówiłem, energia ma to do siebie, że masz jej ograniczoną ilość. Na dalszym etapie rywalizacji nie spodziewam się zaskoczeń, wszystko co mieli najlepszego, trenerzy już chyba pokazali. Pozostaje kwestia kto ma więcej paliwa w baku. 

SGA końcówkę meczu spędził na linii rzutów wolnych. W ostatnich pięciu minutach zdobył PIĘTNAŚCIE punktów. Wymuszał faule, przy silnym zmęczeniu obu stron jego przewaga 1v1 stanowiła różnicę. Daigneault jak mówię, lepiej rozłożył mu minuty, Shai rzadziej przeprowadzał piłkę na połowę ataku, a przede wszystkim okrzepł już nieco z szaloną presją Pacers. Zauważcie, że wszystko, co najlepsze w jego wykonaniu zadziało się po tym, jak Thunder wreszcie umieścili Shaia w roli „screenera” czyli zupełnie tak, jak krzyczeliśmy. I tak: Nembhard >>> Nesmith jako plaster. 

Kwiaty należą się też Chetowi Holmgrenowi (14 punktów 15 zbiórek +14 wskaźnika plus/minus) końcówka tym razem mocna w wykonaniu młodego centra. Ostatnie trzy minuty to blok z pomocy oraz trzykrotnie wybroniona akcja jeden na jeden po przejęciu krycia Haliburtona i Nembharda. 

Na wielkie uznanie zasłużyli także Alex Caruso (20 punktów 5 przechwytów) który momentami produkował punkty z niczego. W brudnej, szarpanej koszykówce czuł się komfortowo, podejmował odważne i przeważnie słuszne decyzje. Thunder nie byliby w NBA Finals bez niego, to na bank, 100%. Caruso ma zdolności przywódcze, nawet jeśli tego nie widać na pierwszy rzut oka. Bierze na siebie akcje, gdy kolegom jądra wstępują głębiej do worka mosznowego. 

No i oczywiście lewa ręka Jalena Williamsa (27 punktów 8/18 z gry i uwaga 11/11 FT). J-Dub dysponuje przewagą atletyzmu i to wykorzystuje. Cieszy fakt, że się otworzył, że nie znika jak przed rokiem w finałach konferencji. Cieszy, że młody gwiazdor okrzepł. To był także dla niego duży sprawdzian dzisiaj, zdał!

Na koniec, gdyby rozdawano punkty za styl, Pacers byliby już mistrzami. Ciekawa statystyka Game 4: 

• Indiana 357 podań, 21 asyst
• Oklahoma City 211 podań, 10 asyst 

I co Wy na to? Bardzo dziękuję za uznanie, z którym spotkał się wczorajszy, mocno analityczny artykuł. Jak inaczej wytłumaczyć liczbę Patronów:

• Nawrocki90
• Adelos78
• Riwen
• Łukasz Gruszka
• Dawaj Bartek
• Adaś Xk
• Artur Gerwel
• Łukasz Janczar
• Mirosław Skupiewski
• Quharz4

Kłaniam się Panowie, bez Was nie ma GWBA. Dobrej soboty wszystkim! Pozdrowienia ze słonecznej Gdyni, Bartek Gajewski