Bad boys, bad boys. Whatcha gonna do? Whatcha gonna do when they come for you?

Detroit Pistons byli rewelacją minionego sezonu NBA. Przemodelowali skład, zatrudnili nowego trenera JB Bickerstaffa, poprawili się o trzydzieści zwycięstw (!!) względem poprzedniego sezonu i po raz pierwszy od sześciu lat (!) awansowali do playoffs. 

Może zacznijmy od początku, w maju 2024 na stanowisku szefa kadr został zatrudniony Trajan Langdon, którego określiłbym architektem sukcesu DET. Poszły za tym roszady w składzie, które wypełniły luki kompetencyjne i lepiej dopasowały roster:

Quentin Grimes rozegrał w klubie jedynie sześć meczów, jego talent do kreowania gry został zauważony, ale kompetencje stricte strzeleckie wyglądały tragicznie. Sprowadzony w trakcie sezonu, wchodził z ławki, niezgrany z kolegami, rzeźbił, brał na siebie dziury w ataku,  Pistons wpuścili go na głęboką wodę i patrzyli jak tonie. Jego skuteczność w barwach Pistons wyniosła 4/28 zza łuku. 

Wypełniał podobne zadania co Cunningham, a priorytetem zarządu było rozwinąć młodego wilka Jadena Iveya. Ci goście potrzebowali wokół siebie rasowych catch and shooterów, którzy zapewnią im przestrzeń do gry oraz siać będą z wolnej klepki ilekroć rywale ośmielą się ich zostawić. Grimes został więc wymieniony za Tima Hardawaya Juniora i to miało wielki sens. Nie maksymalizacja jednostkowego talentu, ale dopasowanie elementów. Tak, to był właściwy kierunek.

Realizując tę właśnie strategię, poprawy spacingu wokół Cade’a i Iveya, sprowadzono do zespołu weterana Tobiasa Harrisa, który straszyć miał rzutem na silnym skrzydle, a gdy trzeba, brać na siebie akcje post-up. Ze swej roli Harris wywiązał się świetnie. Zbierał, szedł do rogu, nie psuł rytmu, cierpliwie czekał na swoje momenty.

Kolejny angaż to Malik Beasley, który w roli „szóstego” zaliczył fenomenalny sezon. Miał agresywnie szukać rzutów za trzy, generować zamieszanie po słabej stronie boiska i odważnie strzelać, gdy będzie miał pozycję. W 82 meczach sezonu chłopak dostarczył 319 trafień zza łuku na skuteczności 42%. Był finalistą nagrody Sixthman of The Year, a teraz zmaga się aferą hazardową, szkoda.

Nowe nabytki stanowili także, wybrany z piątym numerem draftu Ron Holland, czyli atletyczny, zadziorny defensor na skrzydle oraz sprawny podkoszowy Paul Reed, który najął się w Detroit na trzeciego centra i bardzo dobrze na tym wyszedł.  

W nowym środowisku gwiazdor Cade Cunnigham dostał skrzydeł, jego średnie wzrosły do 26.1 punktów 6.1 zbiórek 9.1 asyst i po raz pierwszy w karierze dostąpił zaszczytu gry w All-Star Game. Wreszcie miał przestrzeń do pick and rolla ze środkowym Jalenem Durenem, otrzymał „zielone światło” na wszelkie zabawy z piłką, a jego talent rozbłysł nowym blaskiem. Od samego wejścia do ligi budził mój respekt, choć przyznam, że traciłem entuzjazm do jego gierek, gdy np. przyszło mu współpracować z Bojanem Bogdanovicem. Panowie nienawidzili się skrycie i było to bardzo widoczne podczas meczów. 

Bez nurkowania w zaawansowane statystyki sezon do sezonu widzieliśmy poprawę, nie tylko w tabeli:

• punktów na mecz: 109.9 (27. miejsce w lidze) -> 115.5 (12. miejsce)
• defensywny rating: 118.8 (26. miejsce) -> 113.1 (13. miejsce)

Tematy do zaadresowania? W dalszym ciągu trójek jest relatywnie mało, a strat i popełnianych fauli nadmiernie dużo. W jakim składzie Pistons wejdą w nowy sezon? Już mówię:

• PG: Cade Cunningham /  Marcus Sasser
• SG: Jaden Ivey / Caris LeVert / Chaz Lanier (R)
• SF: Ausar Thompson / Duncan Robinson
• PF: Tobias Harris / Ronald Holland II
• C: Jalen Duren / Isaiah Stewart / Paul Reed

Do zdrowia wraca Ivey i od razu mówię, że kluczem będzie żonglowanie jego minutami u boku Cade’a i Thompsona. W dalszym ciągu uważam, że z Cunninghamem oni najlepiej wyglądają rozłączeni, ale może się mylę. W trzydziestu meczach, jakie w zeszłym sezonie rozegrał Ivey, zanim dopadła go koszmarna kontuzja złamania piszczela, pokazał się jako dużo lepszy strzelec. Trafił 63 z 154 trójek, a to aż 41%.

Moim zdaniem Pistons stylu gry absolutnie nie zmienią. Stracili tegorocznych (THJ, Beasley) lecz pozyskali nowych shooterów: Robinsona znacie z Miami, a rookie Chaz Lanier to właśnie typowy snajper: rosłe 195 cm wzrostu, 40.5% zza łuku przez pięć lat koledżu. Dojrzały pierwszoroczniak, powinien stanowić pożytek od pierwszego dnia sezonu. Dla mnie ten chłopak będzie podstawowym członkiem rotacji już w październiku. Wejdzie w buty Beasleya, tylko popatrzcie:

Co za tym idzie, Cade wciąż będzie grał pick and rolle, w zeszłym sezonie grał ich więcej niż Luka, LaMelo, SGA czy Brunson. Jeden jedyny Trae Young, na którym opiera się cała ofensywa ATL Hawks, grał picka częściej. Pion kadrowy liczy natomiast, że wracający do zdrowia Ivey oraz ściągnięty z Atlanty LeVert zapewnią Cade’owi potrzebne wsparcie i że nie będzie musiał co mecz zdobywać trzydziestu punktów, aby Pistons liczyli się w grze. 

Prawda jest taka, że gdy Cunningham zaliczał 30+ punktów, zespół osiągnął bilans 9-14 (39%). Gdy zaś zaliczał 10+ asyst, bilans wyniósł 19-12 (61%). Celem jest więc lepsze zbilansowanie ofensywne i wspólny wzrost trzonu zespołu. I tutaj mam największy znak zapytania, to jest czy JB Bickerstaff to jest człowiek, który tę układankę jest w stanie pchnąć powyżej wywalczonych 44 zwycięstw oraz awansu poza pierwszą rundę playoffs. 

W samych superlatywach na temat Bickerstaffa wypowiada się Caris LeVert, panowie pracowali razem w Cleveland, a teraz spotykają w Detroit:

JB otworzył mnie w nowych aspektach jako zawodnika. Gdy trafiłem do Cavs, po raz pierwszy w karierze kazano mi skupić się na obronie. W tym momencie sądzę, że to jedna z moich najsilniejszych stron. Pobyt w Cleveland rozwinął mnie także w kwestii gry z dala do piłki [LeVert]

Tak, coach Bickerstaff to świetny motywator, który potrafi wiele zaangażowania wykrzesać z młodych graczy. Taktycznie jest jednak ograniczony, a jego zwolnienie po pięciu sezonach z Cleveland było podyktowane między innymi konfliktem z gwiazdą Donovanem Mitchellem, który z biegiem czasu coraz bardziej kwestionował decyzje taktyczne szkoleniowca.

To samo tutaj: Detroit Pistons z tankowca, a następnie zespołu w przebudowie, weszli w fazę średniaka i oby nie pozostali w niej na stałe. Kibicom marzy się walka o mistrzowski tytuł, choć nikt o zdrowych zmysłach tego od chłopaków oczekiwać nie powinien. To może być trudny sezon dla Pistons, poprzeczka oczekiwań została bowiem umieszczona wyżej, niż ci przyzwyczajeni są skakać. Wschód jest słaby, jak wielu zwycięstw możemy więc oczekiwać? Osobiście spodziewam się 42-50 wygranych, a Wy? Patronami odcinka są _______, pozostaje mi podziękować za odwiedziny, dobrego dnia! B