Wiele razy koszykarze z najwyższej światowej półki słyszą pod swoim adresem niepochlebne opinie gdy rezygnują z udziału w reprezentacji w danym sezonie czy turnieju. Jeremy Sochan dla przykładu nie otrzymał zgody na udział w Eurobaskecie od San Antonio Spurs i kto wie, być może zrobili mu tym dużą przysługę.

Pomyślcie, jakże inaczej wyglądałyby takie zespoły, jak na przykład: 

• Francja z Victorem Wembanyamą  
• Słowenia z Vlatko Cancarem albo jeszcze lepiej z centrem Joshem Nebo
• Belgia z Toumani Camarą czy Ajayem Mitchellem grającym 1v1
• Czechy z Tomasem Satoranskym na piłce
• Bośnia i Hercegowina z Dzananem Musą

Być może nie zauważacie tego, ale mnie udało się obejrzeć 75% meczów turnieju i kilka obserwacji chciałbym poczynić. Panowie grali dziś czwarty mecz w ciągu sześciu dni. Turniej ułożono tak, że każdy z zespołów rozegrał przy tym mecz dzień po dniu. My też lecieliśmy, najpierw z Izraelem w sobotę, a następnie z Islandią w niedzielę.

Island ma czterysta tysięcy mieszkańców, czyli tyle co Gdynia i okolice. Mam małe pretensje do Igora Milicica, że wciąż goni tych samych 4-5 ludzi, w meczu, który powinien zostać wygrany z marszu. Jordan Loyd w pierwszej połowie z Islandią dostał ile, trzy minuty przerwy? Następnie do boju posłano rezerwowych, którzy nie przywykli do dużej odpowiedzialności i zaczęli oddawać rywalom pole. 

Widziałem jak w takich sytuacjach zachowuje się np. Svetislav Pesic, selekcjoner Serbii. Jeśli postanowił, że Nikola Jokic będzie w czwartej kwarcie odpoczywał, to choćby rywal szarżował i odrobił dwadzieścia oczek, do końca ufał będzie graczom drugiego składu. U nas tego nie ma, u nas się gra na wynik zawsze i wszędzie i obyśmy się nie przejechali. Mamy ogrom szczęścia, wiecie? 

Wykluczając wielkie gwiazdy NBA jak Luka, Giannis czy Jokić, panowie Mateusz Ponitka i Rokas Jokubaitis z Litwy to moim zdaniem dwaj najlepsi gracze tego turnieju. Kiedy widzę intensywność, z jaką Ponitka idzie na deskę, jakie susy robi biegnąć do ataku, to zastanawiam się jak to możliwe i jakież końskie zdrowie trzeba do tego mieć. 

O ile Jordan Loyd pięknie odnalazł się w roli desygnowanego strzelca: 

• 32 punkty 7/8 zza łuku ze Słowenią
• 27 punktów 5/8 zza łuku z Izraelem
• 26 punktów 13/14 FT z Islandią 

i faktycznie można go nazwać „Jordanem” polskiej reprezentacji, o tyle Ponitka to istny LeBron James!

• 23 punkty 7 zbiórek 8/13 z gry +20 wskaźnika plus/minus ze Słowenią
• 16 punktów 11 zbiórek +7 wskaźnika plus/minus z Izraelem
• 18 punktów 8 zbiórek 8 asyst +10 wskaźnika plus/minus z Islandią

Widzieliście sami, gdy zrobiło się gorąco w końcówce, do kogo poszła piłka w czterech kolejnych akcjach i kto generował przewagę po obu stronach parkietu? 

Zostaliśmy dotknięci ręką Bogą w pierwszym meczu. Skuteczność nie z tej ziemi. Izrael zbiliśmy niesieni dopingiem zahipnotyzowanej publiki. Islandię przepchnęliśmy z trudem, z pomocą gospodarkich gwizdków w końcówce. Jesteśmy dalecy od mistrzowskiej koszykówki, nasza druga linia obrony momentami dostaje fisia, ale nie zamierzam się teraz zagłębiać w niuanse i niech ta passa trwa. Proszę tylko, aby zaufać szerszej grupie. 

Michał Michalak prawie nie gra, Tomasz Gielo podobnie, Przemysław Żołnierewicz cały czas stoi w rogach boiska. Ponitka, Loyd, Pluta, Łączyński i zajechany dokumentnie Michał Sokołowski jak dotąd brali na siebie wszelkie kreacje gry. Nie otworzyliśmy zmienników, nie wiem co nas czeka dalej. 

Nie będę zdawkowo opisywał kolejnych meczów na turnieju, bo widziałem, że ten format Wam nie podchodzi, wobec czego mnie także szkoda energii. Dziś bardzo kibicowałem Litwie w meczu z Finami i się nie zawiodłem. 

Wyobraźcie sobie, że wielki Jonas Valanciunas, który na grze w kosza zarobił w karierze więcej niż reszta składu razem wzięta, po raz pierwszy w historii został poproszony przez trenera o wyjście z ławki! Miało to sens, bo dwaj wysocy naprzeciw dysponują rzutem za trzy i cała taktyka Finlandii opierać się miała właśnie na wyciąganiu Big Vala z pola trzech sekund oraz polowania na jego brak mobilności. 

Litwa wyszła niskim składem, zaskoczyli przyklejając skrzydłowego do Lauri Markkanena, który jak się okazało nie było już takim dominatorem. Karuzelą kręcił znakomity Rokas Jokubaitis, jak mówię: mój ulubieniec w tym turnieju. Tylko, co… okazało się, że chłopakowi posłuszeństwa odmówił organizm.

• 12 punktów 5 zbiórek 6 asyst z Wielką Brytanią
• 21 punktów 12 asyst z Czarnogórą
• 20 punktów 7 asyst przeciwko Niemcom
• 16 punktów 9 asyst dzisiaj 

Kolejne, ultra dynamiczne wejście pod kosz zakończyło się podkręceniem kolana. Piszę tak, ale obawiam się, że mogło dojść do zerwania ACL. Rokas nie mógł w najmniejszym stopniu ciężaru ciała oprzeć na lewej nodze i jestem przekonany, że jego występy na turnieju dobiegły końca. Oczywiście doceniam cały zespół litewski, złożony z absolutnych walczaków. Widzę zmiennika Arnasa Velickę, o którym już pisałem parę dni temu, ale bez Jokubaitisa, ten zespół może wracać do domu, przykro mi. 

Mocne uderzenie przyjęli także Łotysze, którzy w zderzeniu z odpowiednią fizycznością, bez kontuzjowanych Zagarsa i Grazulisa, umieją grać tylko pick and pop. No i faworyzowani Serbowie, gdy okazało się, że snajper Bogdan Bogdanovic ma naciągnięte ścięgno udowe. Serbia wygrywa kolejne mecze w cuglach, ale uprawiają basket tak mało „inspirujący”, że widać wyraźnie, że chcą rywali odprawić jak najmniejszym nakładem sił. Tak trzeba. Yam Madar w Izraelu też widać, że bez rytmu jest totalnie z powodu wcześniejszych problemów zdrowotnych. 

Dziś zaskoczyli Niemcy, i nie mówię o nokaucie, jaki zaserwowali Brytyjczykom (120:57) bo niczego innego nie można było się spodziewać. Dziwi raczej fakt, że obie gwiazdy Franz Wagner i Dennis Schroder nie dostali w tym meczu wolnego. Niemcy to królowie ofensywy w tymże turnieju: 106, 105, 107 i 120 zdobytych punktów. Ich ogromną zaletą jest zgranie, ośmioosobowy trzon gra ze sobą od paru ładnych lat, a role są pięknie rozpisane i obsadzone. Dwie niemieckie gwiazdy to w tej chwili najlepsze „1-2 punch”, jak zwykło się mówić, za czasów Kobe i Shaqa, albo wcześniej. Franz graczem jest elitarnym, jeśli tylko odrobinę powtarzalności nabierze zza łuku, to winien być etatowy All-Star NBA. Zaryzykuję stwierdzenie, że takiego ataku closeoutu nie ma żaden gracz na świecie powyżej 205 cm wzrostu!

Jak wygląda sytuacja w czterech grupach tunieju. W grupie A liczy się Turcja (4-0) i Serbia (4-0), cała reszta to przystawka, z fajnymi elementami, ale jak mówiłem, nie będę się zagłębiał. Grupa B to oczywiście Niemcy (4-0) i to chyba tyle, bo Litwa (3-1) właśnie straciła silnik. Z kolei czar Finów przeminął, na zmęczeniu nie siedzą trójki, Markkanen nie ma odpowiedniego wsparcia, drugiej gwiazdy. Grupa C, czyli Grecja, Hiszpania i Włochy… żeby się zaraz nie okazało, że ktoś stąd najlepiej rozłoży siły, zachowa zdrowie i sprawi niespodziankę w strefie medalowej, której normalnie być nie powinno. Grecja nie ma rzutu, Hiszpania playmakingu, Włochy fizyczności ani motoryki. 

Grupa D, czyli niepokonana Polska (3-0), Francja (2-1) i cieniutka fizycznie Słowenia (1-2) kierowana przez geniusza na piłce. Luka Doncic bywa irytujący, jest jak rozpuszczony, bananowy dzieciak, pełen kaprysów, domagający się na parkiecie gwiazdorskiego traktowania, ale jego kunszt koszykarski nie podlega żadnej dyskusji. Ludzie kochani, on przyjechał na ten turniej nie mając dosłownie komu podać, ani z kim grać. Klemen Prepelic i Edo Muric to ma być to wsparcie? Oni połowy centra nie mają, pick and rolla nie mogą dobrze wyegzekwować, a ten wciąż ciągnie ten statek. 

• 34 punkty 9 asyst przeciwko Polsce
• 39 punktów 8 zbiórek 9 asyst przeciwko Francji
• 26 punktów 10 zbiórek 11 asyst przeciwko Belgii (piąte triple-double w historii Eurobasketu!) 

Chłopu należy się szacunek, nawet jeśli prezentowany przez niego styl może się przedawniać, ani nie przełożyć się na więcej zdobytych tytułów, teraz i w przyszłości. Luka jest zwycięzcą, wygrywał w lidze hiszpańskiej, w Eurolidze, w kadrze, gral w NBA Finals, ale… pozostaje graczem jednej strony parkietu. Takie wymogi jego pracy. Widać było w meczu z Polakami, na początku kilka razy zaskoczył w obronie szybkością czy nawet atletyzmem, ale gdy sił zaczęło brakować, snuł się i patrzył jak nasi oddają rzuty, wiedząc, że zaraz znów będzie musiał ciągnąć atak. 

Jacy są moim zdaniem najlepsi gracze tego turnieju po sześciu dniach? Wszyscy raczej znani, nawet niedzielnym kibicom basketu. 

1. Alperen Sengun
2. Nikola Jokic (musiał zdobyć 39 punktów i 10 zbiórek z Łotwą, ale i tak powiedziałbym, że jedzie na jałowym biegu)
3. Franz Wagner
4. Dennis Schroder
5. Rokas Jokubaitis
6. Lauri Markkanen
7. Pelle Larrson – zaznaczył się już parę razy, choć to (jeszcze) nie ten poziom co pozostali
8. Giannis Antetokounmpo
9. Simone Fontechhio (wreszcie odpalił w ostatnim meczu > 39 punktów < i oby tę dyspozycję utrzymał)
10. Mateusz Ponitka
11. Jordan Loyd
12. Deni Avdija (dzień po dniu, bardzo efektywnie zagrał z Francją i wygrał!) 
13. Luka Doncic

Nikogo z Francji nie wymieniam, bo tam się rotacja kotłuje niesamowicie. Bardzo podoba mi się Sylvain Francisco, oczywiście jako obrońca na piłce. Przeciwko Słowenii zaskoczył całkowicie, miał dzień konia rzutowo i okazał się nie do zatrzymania, ale poza tym powiedziałbym, że to gracz o raczej przeciętnym bball IQ na atakowanej połowie i mało powtarzalny strzelecko. Najbardziej nie podoba mi się w składzie Francuzów ten cały Nadir Hifi. Jestem uczulony, nie mogę gościa oglądać. Gdy mu siedzą rzuty, bywa efektownie. Gdy mu nie idzie, trzeba go jak najszybciej posadzić na ławce. Czasem gdy biegnie z piłką, ta potrafi zostać z tyłu…

Patronami odcinka są A. Kaznowski, Ludwik Cybulski oraz B Cieśliński – dziękuję serdecznie, kłaniam się! 

Jak wygląda rozkład jazdy na jutro? Polacy grają w Spodku z Francją o 20:30. Co z tym zrobimy? Będą zezłoszczeni! Izrael pokazał, że można tę ekipę „ukąsić” i zapewne my także będziemy próbowa, a przynajmniej zasiądziemy do stołu. Jeśli jednak, przy zagwarantowanym awansie do grupy pucharowej, nasi selekcjonerzy nie rozszerzą rotacji i każą się naszym liderom ścigać z ultra atletyczną ekipą trójkolorowych, to się niestety odbije na późniejszym etapie zmagań.

Grajmy mądrze, zbilansowane minuty całą dziesiątką ludzi. Nie zajedźmy Jordana, Sokoła i Mateusza. Nie ma się czego bać idąc naprzód, tylko parę zespołów jest w tym turnieju poza naszym zasięgiem. Obawiam się, że Francja nawet przy fatalnej skuteczności, ma taką dynamikę na otwartej przestrzeni i głębię składu, że będą w grze do końca, więc nie ma co liczyć na cuda. Jeśli wygramy to po ultra ciężkiej walce, więc… do boju chłopaki, byle z głową! BG