Witam przy czwartku, dziś będzie obiecane Q&A. Na początek jednak pochwalić muszę naszą discordową grupę typera, bo jak ktoś słusznie zauważył, w kupie, to znaczy w grupie jest siła. Jeśli mnie pytacie, to wiedza / ekspertyza oraz silny kręgosłup są podstawą, na której się w życiu zawodowym opieram i czego sam wśród ludzi szukam. Jak masz wiedzę, potrafisz wyciągać odpowiednie wnioski, obserwować i widzieć co należy, to sobie w życiu poradzisz. Tak to widzę, a Wy? 

Pięć do zera dało sześć i pół jednostki zysku. Dziś lecimy dalej z typowaniem, propozycję na dzisiejszą noc dam pod koniec tekstu, a jeśli ktoś chciałby więcej, zapraszam do grupy typera przed playoffs, bo tu już nie ma eksperymentów kadrowych i podkładania tylko czytanie ustawień i mocna jazda do przodu.

DOŁĄCZ DO GRUPY TYPERA: 

https://discord.gg/KSTUtkTBAn

Jakie mecze przyszło nam oglądać w nocy? Opowiem o jednym, moim zdaniem najlepszym. Reszta zakończyła się łatwym zwycięstwem faworytów. Mistrzowie NBA przyklepali pierwsze miejsce w lidze oraz przewagę parkietu w każdej potencjalnej serii playoffs. SGA (przydziałowe 20 punktów oraz 11 asyst) od dawna nie grał w czwartej kwarcie, bo zwykle wystarczają trzy, aby wypracować dominującą, przekraczającą dwadzieścia oczek, przewagę. No widzicie, a mimo świadomości swej dominacji, ci goście grają z zaangażowaniem, które mam wrażenie przekracza możliwości wielu zespołów. Przykładowo popatrzcie na to: 

Najlepszy mecz to ten rozgrywany w Ohio, gdzie miejscowi Cavaliers poradzili sobie (122:116) z Atlantą, a stała za tym przewaga fizyczna dwójki podkoszowych oraz piekielny zryw Donovana Mitchella (31 punktów 7 zbiórek ) oraz Jamesa Hardena w trzeciej kwarcie. W tym zespole drzemie siła, skumulowali naprawdę duży talent, mają dużo mocy pod pedałem (gazu) i tylko rzecz w tym, że nie potrafią tej mocy do końca kontrolować. 

Moja obserwacja jest następująca: gdy widzę jak Mitchell od pierwszej kwarty agresywnie walczy na bronionej tablicy, to wiesz, że Cleveland tego dnia będzie mocne. Spida mógłby w końcu coś wygrać zespołowo, nie? Trzy razy grał w półfinałach konferencji i to było zdecydowane maksimum, na które stać było jego zespół. Wczoraj „podobał mi się” Evan Mobley, co nieczęsto przyznaję. Wiele się mówi o tym, że stracił przestrzeń do gry w ataku. Ja go w ogóle nie chcę określać i zaznaczać jako gracza ataku, niech on na siłę ataku nie szuka. Niechże on jeszcze bardziej skupi wysiłki na własnej połowie. Tym razem było bardzo nieźle: 19 zbiórek 3 bloki i wyraźnie zaznaczona rywalom granica. 

Jeśli chodzi o Hawks, to jest ekstremalnie niewygodny dla każdego rywala zespół, a już na pewno gdy będą mogli skorzystać z usług kontuzjowanego Jocka Landale’a. Ostatnio go Goguś Bitadze szarpnął, wywrócił i uszkodził, Australijczyk podkręcił kostkę i go nie ma od paru gier. Szkoda, bo to kluczowa postać w ramach drugiego składu. Bez niego jest cienko fizycznie i to właśnie wykorzystał wczoraj Mobley. 

Napisałbym jeszcze parę dobrych słów na temat Nickeila Alexandra Walkera, bo mnie się wydaje, że to nie zryw, ale stała zmiana na plus. Obserwujemy rozkwit gwiazdy o kryptonimie NAW. Nie będę się powtarzał, ale to jest mój kandydat do statuetki Most Improved: 

• 2023-2024 w Minnesocie: 8.0 punktów 2.5 asyst rola rezerwowego, stanie w rogu i trójki 
• 2024-2025 w Minnesocie: 9.4 punkty 2.7 asyst, to samo, średnia czasu gry wzrosła o dwie minuty
• 2025-2026 w Atlancie: 20.9 punktów 3.7 asyst 39.9% zza łuku | starter, obrońca na piłce, ball-handler, combo-guard

NAW mierzy 197 centymetrów wzrostu, dysponuje 207 centymetrową rozpiętością ramion. Zdradza na parkiecie duży entuzjazm, ma świetne zdrowie, kondycję, gra z energią. Po celnym rzucie klaszcze w dłonie, po przestrzelonym sam siebie karci i motywuje. Każda akcja to niemal sprint w nadziei na podanie i dobry manewr.

Co istotne, nie jest „czarną dziurą” jak Jonathan Kuminga, którego posłałbym w diabły niezależnie od tego, ile wnosi ofensywnej produkcji na parkiet. Z nim w zespole ludzie dookoła zwyczajnie gasną. Nie od razu, ale tendencja jest silna i zauważalna. To jest klepacz co się nadaje na podwórko, przepraszam bardzo i doskonale rozumiem Steve’a Kerra. Jeśli chodzi o Nickeila, najbardziej nie podoba mi się u niego „nawigowanie zasłon” w defensywie, ma świetne warunki jako obrońca, ale może być wciąż dużo lepszy. Tak czy inaczej, postęp poczynił ogromny, a jego rzut to coś wspaniałego, jak wszystko skalibruje piłka ledwie dotyka siatki. Jestem fanem, bardzo lubię oglądać gościa.

Q&A

Q: czy Cooper Flagg będzie lepszym graczem niż Luka Doncic?

Uważam, że Cooper nawet w swym prime nie zbliży się ofensywnie do poziomu, jaki prezentuje Luka, bo tu nie można grać lepiej. Słoweniec steruje grą / tempem akcji na poziomie GOAT, nie można go przyspieszyć, popędzić, bo poda za każdym razem na wolną pozycję, za każdym razem celnie i w tempo. Nie można go zatrzymać jeden na jeden, odciąć od rzutu, a jego kozioł pod nogą z lewej na prawą rękę to początek końca dla rywali.

Gdy po tymże koźle, z lewa na prawo, zobaczy przed sobą miejsce, idzie w step back. Gdy zaś obrońca jest blisko (za blisko), automatycznie penetruje, ma go w garści. Tego nie da się zatrzymać 1v1. Idąc dalej, poziom świadomości, koszykarskiego IQ, a przede wszystkim efektywności ofensywnej Luki, to jest zarezerwowane dla najwybitniejszych koszykarzy w historii dyscypliny. Jeśli zaś chodzi o połowę bronioną, Flagg już teraz wnosi na plac większą wartość i atuty.

Luka jest franchise-playerem, wokół którego budujesz zespół. Flagg na moje oko, jest/ będzie idealną drugą opcją: Jalenem Williamsem, Scottie Pippenem, Clydem Drexlerem. Super wszechstronny chłopak, ale nie róbmy z niego na siłę super gwiazdy, bo to chyba nie ten charakter. 

Q: Admin, a jak oceniasz wczorajszy występ Bronnego? Ostatnio często w rotacji. Wydaje się mieć progres. Wygryzł Knechta i Bufkina. Będzie coś z tego?

Bronny James to jest przede wszystkim obrońca na piłce. Knecht to strzelec, który stracił minuty na rzecz o wiele wszechstronniejszego, twardszego i bardziej doświadczonego Luke’a Kennarda. Bufkin to streetballowiec, który ma prowadzić piłkę i zdobywać punkty z kozła, co jest zazwyczaj zbyteczne przy osobach Luki, Reavesa, Jamesa seniora.

No i teraz, ponieważ chwilowo z gry wypadł, kontuzji nabawił się Marcus Smart, Lakers nie dysponowali nikim, kto broniłby na piłce. Padło na młodego Jamesa, stąd minuty. Chłopak ma świetne geny, jest szybki na nogach, świetnie skoordynowany, może latać za ludźmi nawet na całym boisku. Nastąpił u niego oczywiście progres rozumienia gry, ustawiania się, bo to nie jest głupi koszykarsko chłopak. 

Q: Pierwszy zapamiętany mecz NBA, pewnie za dzieciaka w TV?

Finałowa seria playoffs 1993 roku pomiędzy Michaelem Jordanem i Charlesem Barkleyem. Jeden i drugi był poza zasięgiem konkurencji. Sir Charles dysponował piekielną kombinacją dynamiki i gabarytów, miał świetny mental, nie bał się nikogo. Lecę z pamięci: Kevin Johnson, Dan Majerle, Charles Barkley, Richard Dumas, Mark West. Co ciekawe, Suns grali na dobrą sprawę CZTEREMA non-shooterami w pierwszej piątce (rozgrywający Kevin Johnson przez pierwsze osiem lat kariery trafił w sumie 40 trójek). Bulls byli lepiej zbilansowani, szybsi, no i mieli Air Jordana:

Q: Czy mogę prosić o charakterystykę gry i potencjału pana Danissa Jenkinsa?

Jenkins wygląda świetnie, ale pamiętajmy, że to nie jest żaden rookie. On kończy w tym roku 25 lat, więc przy powiedzmy Jalenie Durenie to „weteran”. Przede wszystkim: twardy chłopak, generalnie mięczaków i mazgajów w Detroit nie zatrudniają. Został pominięty w drafcie, a to dlatego, że ma ewidentne walory przywódcze, lubi grać, zawiadywać piłką, ale na czołową ofensywnie postać jest nazbyt filigranowy. Nie wiem czy on waży choćby 80 kilogramów przy wzroście 193 cm.

Przymusowa absencja Cade’a Cunnighama „upubliczniła” wielki talent chłopaka. Można powiedzieć, że wygryzł ze składu 5. pick draftu Jadena Iveya, któremu po kontuzji odkleiło się pod kopułą, a dziś zdradza objawy choroby psychicznej. Charakterystyka gry? Szybki, zdolny na koźle, niezłe decyzje w pick and rollu, może grać jako spot-up shooter. Dobra morda z dalszego końca ławki. Sixthman to dla niego top możliwości zawodowych. Ostatnimi czasy obserwujemy, a raczej obserwowaliśmy pełnię potencjału tego chłopaka (17.2 punktów 7.4 asyst w roli startera). Dziś w nocy na plac wrócił Cunningham, a to oznacza powrót do 15-18 minut na mecz kolegi Jenkinsa.

Na pewno będzie miał co pokazywać wnukom. Pistons mają prawo przedłużyć z nim umowę na przyszły rok za kwotę 4 milionów dolarów, co z pewnością uczynią.

Q: Co byś zrobił z Miami? Niby fajny team, ale z nikim poważnym nie wygrywają. Szczerze mam nadzieję że nie awansują do playoff bo to będzie podsumowanie rządów Pata. Ja bym chciał odejścia Bama, Wigginsa i Herro, Powell na ławę i więcej minut dla Kaspara i Ware’a, także młode talenty.

Mam dużą sympatię dla Erika Spoelstry oraz całego Miami, którego szatnia to istny tygiel, absolutnie międzynarodowe towarzystwo. Czołowi przedstawicieli koszykarskich federacji: Włoch, Serbii, Szwecji, Kanady, Litwy… grają twardo, zmienili styl na dużo szybszy, polegają na wszechstronności ofensywnej, w ataku pozycyjnym dbają,  aby okolice linii rzutów wolnych (elbows) były otwarte przez cały czas. Każdy jeden, bez wyjątków, rzuca za trzy. 

Kładzie ich przede wszystkim brak warunków fizycznych pod tablicą. Adebayo od zawsze gra wysoko w obronie, Ware jest niestety, ale „mięczakiem” o kiepskim bball IQ. Na przestrzeni ostatnich paru tygodni chyba tylko Wizards, Jazz, Pacers i Grizzlies (tankowce) tracą więcej punktów z pola trzech sekund. To jest kwestia niemal tylko i wyłącznie: tężyzny, zdrowia, twardości. 

Tyler Herro super chłopak, techniczny, szybki, nie boi się, ale jego się po prostu atakuje. Jest taki drobny i ładny. Sporo można pisać. Na pewnym poziomie trzeba być po prostu koniem. Co bym zrobił z Miami? Miami nie ma w swych szeregach franchise-playera, więc wszystko, co robią będzie stało (i stoi) na poziomie przeciętnym. Obstawiałem, że wygrają 41 meczów (bukmacher proponował 37.5 zwycięstw). Cieszę się na zmianę stylu, zaangażowanie chłopaków, niuanse taktyczne Spoelstry, ale oni nikogo w serii playoffs nie pokonają. 

Proponujesz więcej minut dla Jakucionisa i Ware’a? Pewnie, tylko dokąd to zmierza. Ani jeden, ani drugi nie zostanie „gwiazdą” w tej lidze. Adebayo byłby na pewno smakowitym kąskiem na rynku transferowym. Pomyśleć jaki [xxx] zrobiłby na przykład w Bostonie w miejsce Quety i Vucevica. Herro także nie powinien narzekać na brak zainteresowania, choć byłoby zdecydowanie mniejsze. Wiggins to dobry chłopak, ale najlepsze już nam w karierze pokazał. 

Heat to jest organizacja, która mądrze i z sensem zaanektowałaby talent kogoś takiego jak Stephen Curry. Draymond i Curry do Miami! Hahaha. Steph – Powell – Wiggins – Green – Adebayo. Oglądałbym! Wszystko to oczywiście mrzonki. Obawiam się, że kadencja Rileya i Spoelstry dobiega końca, muszą iść w draft. Mają pięć procent szans na top pick w tym roku, więc może los się do Brylantowego uśmiechnie. 

Q: Wracając do Denver z poprzedniego artykułu. Nie sądzisz, że oni potrzebują jakiejś opcji z ławki, która zmienia im totalnie styl grania? Może takiej armaty która wchodziła by kiedy Jokic i Murray siadają i gwarantowała by punkty, może jakiś PG z dobrą tróją i rozegraniem, ale niekoniecznie nadający się do grania w wyjściowym składzie, miałbyś na to jakiś pomysł?

Myślę, że Denver ma komplet i do playoffs idą z otwartą przyłbicą, nie bojąc się nikogo. Są doświadczeni, zgrani, mają strukturę gry, która nigdy nie zawodzi w ważnym meczach. „PG z dobrą tróją i rozegraniem”, o którym mówisz nazywa się Jamal Murray. Sztab szkoleniowy rotuje minutami tak, aby Murray stabilizował offense, gdy Joker odpoczywa. Ich minuty zazębiają się ponownie w kluczowych momentach.

Kluczową rzeczą będzie zdrowie silnych skrzydłowych, Aarona Gordona (absolutnie kluczowa postać) oraz (w dużo mniejszym stopniu) Peytona Watsona. Bruce Brown osłabł względem tego, co prezentował w NBA Finals przed paru laty (on je dla Denver pociągnął, żeby nie powiedzieć wygrał) ale w tamtym, kwietniowym okresie także nie przekonywał. Ja myślę, że to kliknie. Cameron Johnson i Tim Hardaway nie zawiodą. Po cichu liczę na mistrzowski tytuł dla Denver choć mam ogromny szacunek i boję się, zespołu z Oklahomy. W każdym razie, Denver kompetencyjnie jest kompletne. Po zakończonych playoffs możemy wrócić do Twojego pytania. 

Q: Możesz rozwinąć temat Bostonu, czemu stawiasz ich tak wysoko w walce o tytuł?

Myślę, że są najlepsi we wschodniej konferencji. Pistons i Knicks mają oczywiście kogo na nich rzucić, ale oba zespoły mają słabości, które Celtics wywleką i posypią solą. Mam się rozwinąć? Wolę nie, zachowam sobie na same playoffs. Powiem tak: doświadczenia nie kupisz. Jak nic nie idzie sięgasz po specjalne patenty, przestajesz kryć Thompsona, Hollanda, dajesz im się podpalić, czekasz na błąd. Boston organizacyjnie gra basket z wyższej półki. 

Q: Takie pytanko do Bartka: co sądzisz o szansach Suns w Play-In? Ogólnie sezon w porównaniu do poprzedniego na plus, ale mam wrażenie, że ostatnio ich gra wygląda nieco chaotycznie – w porównaniu do początku i nawet środka sezonu? Jak sądzisz? Dzięki

Dillon Brooks i Jalen Green kiepsko razem wyglądają. Najlepszym środkowym zespołu jest niestety Oso Ighodaro, który za grosz nie ma doświadczenia, ani nie umie rzucać. Nade wszystko, nastąpiło zmęczenie materiału. Duża intensywność, którą prezentowali przez większą część rundy zasadniczej, dała wszystkim w kość. Posypały się urazy. Zwróć uwagę na ich skład, są bardzo mali fizycznie względem topowych rywali. Jordan Ott to fachowiec, Suns są w dobrych rękach, będą cyzelować skład idąc naprzód. Byle jak najdalej od gwiazdorów pokroju KD, sztucznych hierarchii jak u Doca Riversa i naprzemiennie granych izolacji. 

Q: Mógłbyś powiedzieć coś więcej o Sixers? Myślisz, że zdrowi mogliby w tym sezonie spokojnie powalczyć z każdym na Wschodzie? Jeśli nie, napisz proszę z kim nie mieliby szans w serii i dlaczego.

Gdyby wszyscy byli zdrowi obserwowalibyśmy pewnie czterdziesto- pięćdziesięcio-punktowe występy Joela Embiida. Reszta stałaby i patrzyła. Sixers to groch z kapustą, bardzo utalentowana grupa, której połączenie przekracza możliwości Nicka Nurse’a, a nawet świętej pamięci Reda Auerbacha. Embiid spowalnia, Maxey przyspiesza, George spowalnia, Edgecombe przyspiesza. Obok nich latają Oubre, Grimes, Edwards, Payne, Watford… każdy jeden zdecydowanie najlepiej czuje się z piłką w rękach. Ot cały Daryl Morey, zmaksymalizować talent, pie%rzyć dopasowanie. Tak się zespołów mistrzowskich niestety nie buduje. Trust the Process? Okej!

Q: Czy Minnesota ma szansę wygrać w serii z Denver czy będzie podobna seria jak sprzed dwóch lat? Czy Anthony Edwards da radę pociągnąć Minnesote w decydujących momentach i udowodnić, że jest już w gronie najlepszych graczy NBA? 

Denver wygra serię z Minnesotą. Różnica polega na szerszym składzie, a także, a może przede wszystkim: umiejętności wyciągania wniosków. Nie odbierając niczego Anthony’emu Edwardsowi. Obok najlepszych graczy w historii NBA to on nawet nie stał. Jego rozumienie koszykówki polega na złapaniu piłki i umieszczeniu jej w koszu. Względnie na odebraniu jej rywalowi, a następnie umieszczeniu w koszu. ANT nie czyni kolegów lepszymi, a co najgorsze, jego postać, charakter przyciąga ludzi do niego podobnych. To oznacza koszmarne wyzwanie trenerskie i gwarantuje brak progresu drużynowego. Tematów Juliusa Randle, Naza Reida oraz Rudy’ego Goberta nawet nie poruszam.

Typy NBA

Obiecałem propozycję na dzisiejszą noc. 

Scottie Barnes ponad 17.5 punktów przeciwko Miami.
DeAndre Ayton poniżej 21.5 punktów + zbiórek + asyst przeciwko Golden State. 

Sporo treści już dziś zawarłem, więc skrótowo: Barnes przeciwko zespołom zezwalającym na rzuty z kozła (Miami = 28. obrona pull-ups) przed własną publicznością zaliczał w tym sezonie dziewięć overów w dwunastu grach. W ostatnim spotkaniu przed paroma dniami, wkleił Miami 25 punktów. Ci martwić się będą bardziej postaciami Ingrama i Barretta, bo to słuszne założenie. 

DeAndre stawiam poniżej produkcji, mimo absencji Luki i Reavesa. LeBron staje niejako samodzielnie przeciwko dumnemu Golden State w ich własnej hali. Minuty „niezgrabiarza” Aytona powinny przypaść, skorelować się z minutami Draymonda Greena. Obaj nie pograją wiele. James potrzebuje wolnej przestrzeni pod koszem. Lepsi partnerzy dla niego w tym spotkaniu to Hachimura, LaRavia, może nawet Kleber czy Timme. Bądź co bądź trzeba też będzie za Currym latać, a to nie jest domena DeAndre. Szacuję go na 18 punktów + zbiórek + asyst. 

Oba zdarzenia w połączeniu dają kurs 3.63 oferta dostępna jest u naszego partnera, czyli na BETTERS. Zakładając konto na BETTERS sprzyjasz, wspierasz GWBA. Powodzenia! 

https://www.betters.pl/gwba