Jak tam w nowym tygodniu, Panowie i Panie? New York Knicks świętują, szykowana jest parada, a Jeremy Sochan ponoć do teraz nie przywdział na grzbiet koszulki, na wzór JR Smitha przed laty. Victor Wembanyama umówiony jest na rozmowę ze specami od wizerunku, a cała reszta gwiazd basketu poleciała już do domów, gdzie żony bądź partnerki czekały z walizkami, gotowe na wylot do ciepłych, egzotycznych krajów, na wakacje. My w tym tygodniu widzimy się w Lublinie na GWBA Campie (jeśli jesteś z okolic i chcesz wpaść, przybić piątkę -> odezwij się do mnie [email protected]) 

Dla sztabowców klubowych to natomiast bardzo intensywny, żeby nie powiedzieć najważniejszy okres w całym roku. Wyścig zbrojeń trwa, obowiązują nowe reguły, limity płacowe, przepisy dotyczące draftu i zaraz się przekonamy kto w nowych realiach najlepiej się odnajduje i w mętnych wodach transferowych najlepiej pływa. 

Mnie do głowy przychodzą różne pomysły, nie umiem wyłączyć analitycznego podejścia, poszukiwania wzorców i zbieżności. I choć mam pełną świadomość, że każda seria playoffs to nowy spektakl, nowa scena i bohaterowie, to jednak od pewnych porównań uciec nie umiem. 

Wyrównać szanse, do tego dążyły władze NBA, więc dziś niejako chełpią się, że osiem ostatnich sezonów przyniosło ośmiu różnych mistrzów. Ja zapytuję, Was jak i samego siebie, co mają wspólnego mistrzowskie ekipy na przestrzeni ośmiu ostatnich lat? 

Patrzę sobie, skrobię po głowie i oto co wywnioskowałem. Każdy z mistrzów musi posiadać najwyższej klasy gwiazdę, której talent sprawdza się w ogniu playoffs i której efektywność nie klęka nawet na dużym zmęczeniu. W tym sezonie był to oczywiście Jalen Brunson, wcześniej Shai Gilgeous Alexander, Jayson Tatum, Nikola Jokic, Steph Curry, Giannis Antetokounmpo, LeBron James czy Kawhi Leonard. 

Nie bez kozery mówi się, że NBA to liga super gwiazd i dlatego o super gwiazdy zabiega każdy zespół. Jedni skupują talent, na którym nie poznali się poprzednicy (Knicks, Thunder) inni mają szczęście w loteriach draftu (Spurs), jeszcze inni wabią największych pieniędzmi, statusem i pozycją (Lakers). 

No dobrze, talent wiadomo, ale jakie jeszcze charakterystyczne elementy składu posiadali wszyscy mistrzowie NBA ostatnich lat? 

Po pierwsze center rzucający zza łuku, umożliwiający uwolnienie przestrzeni pod koszem. 

• 2026: New York Knicks -> Karl Anthony Towns
• 2025: Oklahoma City Thunder -> Chet Holmgren
• 2024: Boston Celtics -> Al Horford / Kristaps Porzingis
• 2023: Denver Nuggets -> Nikola Jokic
• 2022: Golden State Warriors -> Otto Porter*
• 2021: Milwaukee Bucks -> Brook Lopez
• 2020: Los Angeles Lakers -> Anthony Davis
• 2019: Toronto Raptors -> Marc Gasol 

Tu słowo wyjaśnienia: w 2022 roku losy finałowej serii pomiędzy Golden State i Bostonem odmieniły się (1-2 -> 4-2) gdy Kevona Looneya w pierwszej piątce zastąpił rzucający zza łuku Otto Porter, który 36% czasu gry w tamtym sezonie rozegrał jako nominalny środkowy. 

I tu nawet nie chodzi o nie wiadomo jak wielki wolumen strzelecki, ale samo zagrożenie, jakie panowie stanowią. Grawitację strzelecką, którą posiadają, która umożliwia grę w szerokim rozstawieniu i oczyszczenie przestrzeni na przedłużeniu linii rzutów wolnych itd. 

Jednak to nie wszystko, kolejną charakterystyczną cechą mistrzowskich zespołów jest silny skrzydłowy, super uniwersalny atleta na pozycji czwórki, grający zamiennie na obu skrzydłach, potrafiący przejąć krycie także pozycję wyżej, wspierający zespół strzelecko i defensywnie. Śmiem twierdzić, że to jakość na silnym skrzydle świadczy najczęściej o mocy zespołu i stanowi ostateczną różnicę w głębokich playoffs. A oto nazwiska: 

• 2026: New York Knicks -> OMG Anunoby
• 2025: Oklahoma City Thunder -> Jalen Williams
• 2024: Boston Celtics -> Jayson Tatum / Al Horford
• 2023: Denver Nuggets -> Aaron Gordon
• 2022: Golden State Warriors -> Draymond Green
• 2021: Milwaukee Bucks -> Giannis Antetokounmpo
• 2020: Los Angeles Lakers -> LeBron James
• 2019: Toronto Raptors -> Kawhi Leonard

To właśnie gościa na pozycji czwórki zabrakło tegorocznym San Antonio. Carter Bryant ma jeszcze mleko pod nosem, Keldon Johnson nie udźwignął ciężaru oczekiwań, a Harrison Barnes nie otrzymał od trenera szansy. 

Ile nowojorscy mistrzowie zawdzięczają panu, którego pełne imię i nazwisko brzmi: Ogugua Anunoby Junior? Wszystko! 

• G1: 17 punktów 3/6 zza łuku 1 przechwyt 1 blok
• G2: 17 punktów 3 asysty 5/10 z gry 2 przechwyty 2 bloki
• G3: 28 punktów 5 zbiórek 9/13 z gry 2 bloki
• G4: 33 punkty 4 zbiórki 7/9 zza łuku 1 przechwyt 1 blok
• G5: 11 punktów 8 zbiórek 3 przechwyty 1 blok

A oto skuteczność, jaką notowali poszczególni gracze Spurs, gdy OG był ich najbliższym obrońcą. Co istotne, wbrew obiegowym opiniom Anunoby ustawiany był w ogromnej większości w pierwszej linii obrony (stąd też niewiele zbiórek). Jego głównym matchupem był De’Aaron Fox, którego Knicks słusznie zidentyfikowali jako największe zagrożenie i klucz do otwarcia ofensywy Spurs. 

• Fox 7/21 z gry (33%) w 88 cząstkowych posiadaniach
• Vassell 3/11 z gry (27%) w 63 cząstkowych posiadaniach
• Wemby 8/16 z gry (50%) w 45 cząstkowych posiadaniach 
• Harper 6/15 z gry (40%) w 41 cząstkowych posiadaniach

Tak więc sami rozumiecie, poniżej zagranie, które na zawsze zaznaczyło się w bogatej historii NBA. Zagranie, po którym OG został super bohaterem Nowego Jorku.

I tyle podobieństw na ten moment, choć liczę że będzie potrafili znaleźć więcej. Komentarze są Wasze, na jutro zaplanowałem sesję Q&A, jeśli znajdę odpowiednio ciekawe pytania, zapraszam. Patronami odcinka są:

• Sablik Piotr
• Mati Ziela
• Empty
• Woytkab
• Dariusz Liszkowski
• Bartosz Gryglewski
• Own
• Zveg
• Piotr Kaleta
• Łukasz Mróz
• Superziem
• CWCienista
• 77Flynn
• Prokurent
• Krzysztof Koprek
• Marcin Opolski

Brak słów ze wzruszenia, powyższe traktuję jako podziękowanie za całosezonową pracę, dziękuje uprzejmie i polecam się na przyszłość. BG