Witam Państwa i zapraszam na przegląd wydarzeń zza oceanu. Widzieliście bijatykę? 

Charlotte Hornets wracają na koszykarską mapę NBA

Dziewięć z rzędu zwycięstw to najdłuższa seria Szerszeni odkąd byłem dzieckiem, ledwie piętnastoletnim, świeżym jeszcze, młodych i niewinnym, wybaczającym wszystko, pragnącym tego więcej, fanem NBA w 1997 roku. Tym razem jednak wyzwanie było szczególne, bowiem do miasta przyjechali liderzy konferencji, wypoczęci, bo nie grali od paru dni, ekipa Detroit Pistons. 

Chłopaki długo się szykowali, jak zwykle.  Nawoływali do boju, klepali po plecach, piątki zbijali, a potem był gwizdek, rzut sędziowski i poszli! LaMelo Ball przy piłce, agresywnie naciskany przez hiper atletę Ausara Thompsona. Tuż obok, niby najbardziej doświadczony w ekipie Miles Bridges, jednak bardzo tej nocy chaotyczny, nieskupiony. Zamiast zaprowadzić spokój, pod naciskiem rywali dwa razy podał w aut albo w ręce przeciwników. Jeszcze dalej rookie Kon Knueppel, nieco przyczajony na starcie spotkania, nie forsuje, jakiż to jest mądry zawodnik, jestem absolutnym fanem. Będziecie się śmiać, ale dla mnie to już jest top 60 najbardziej wartościowych graczy NBA i mam na to liczne dowody, dane, statystyki. Ustawili go w obronie na Cunninghamie, a to kosztuje siły. Cade o dziwo nadal szukał mismatchu, wolał 1v1 atakować, grać po zasłonie przeciwko LaMelo, co wiele mówi o obu graczach Szerszeni, nieprawdaż? 

W każdym razie, gdy wydawało się, że presja defensywna gości zaczyna zbierać żniwo, a Pistons zaraz odlecą z wynikiem, nastąpiło parę zmian, na plac weszli obrońcy Sion James i Josh Green, za chwilę Hornets wybronili parę akcji i oto objawił się kolejny ich super talent Brandon Miller. Trójka, półdystans, zbiórka w obronie, zbiórka w ataku, asysta do kolegi za trzy, pewnie wykonywane rzuty wolne. A właśnie, Miller nie spudłował osobistego od dwunastu spotkań! Nie wiem ile to dokładnie będzie trafień z rzędu, ale podchodzi pod pięćdziesiąt prób! To tak a propos możliwości strzeleckich i ułożenia ręki tegoż 201-centymetrowego, atletycznego nad wyraz, swingmana. Swingman to taki gracz z pogranicza SG/SF w nomenklaturze amerykańskiej, gdyby ktoś z Was jeszcze nie wiedział. 

A potem była kolejna zmiana, na parkiet z powrotem wszedł 20-letni pan koszykarz Knueppel, na którego zresztą dobry występ punktowy stawialiśmy w grupie typera. No i wyobraźcie sobie, że chłopak trafia czyściuteńko dwie kolejne trójki, a najbardziej imponuje sposób, w jaki dochodzi do pozycji, jego spokój, ułożenie stóp, technika. Trybuny w moment ożywają, Pistons zagubieni, farbę z obręczy zdzierają (mówię Wam, że oni zza łuku mają strukturalny problem) a Hornets są nagle dokładnie tam, gdzie chcą. Znów się przelewa fioletowo-turkusowa fala. Lecą semi-tranzycje, wpadają jeszcze dwie trójki, w tym jedna równo z syreną kończącą kwartę… byli w dołku, a teraz jest 33:29 dla Charlotte, let’s go!

Oto okazuje się, że Hornets są na torze kolizyjnym z Detroit, bowiem chcą im skraść miano najbardziej zaciekłej, grającej z pazurem ekipy wschodniej konferencji. Moussa Diabate to waleczna pantera, nie ma wielkiej masy, ale kto grał w basket, ten wie, że niekoniecznie kilogramy decydują o sile gracza, ale umiejętności zaaplikowania tej siły, środek ciężkości, ustawienia, zaciętość, a Moussa jest szybki, a do tego nieustępliwy i żylasty jak cholera. 

Nie powiem, że była to kwestia czasu, bo z Jalenem Durenem  (15 punktów w paręnaście minut) trykali się nie pierwszy (i nie ostatni) raz, ale tym razem stawka była wyższa, zrobiło się wyjątkowo ostro i nerwy puściły… rozpętała się bijatyka:

I shouldn’t say it, but I loved every bit of this scuffle. Hornets and Pistons are on a collision course coming April. Let’s go! https://t.co/wm0TIMFhdT

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) February 10, 2026

Pandemonium w ringu, a zarazem wiele smaczków.

Bridges nagle się obudził, jakby tego rodzaju impuls był mu potrzebny. Zamiast rozładować, dołożył od siebie, postawił celowo w roli enforcera, której „pozazdrościł mu” Isaiah Stewart. Pech chciał, że akurat nie było go na parkiecie. Długo się trzymał, żeby nie polecieć z pięściami, ale gdy już wydawało się, że temat jest pod kontrolą, dojrzał sadzącego się nadal Bridgesa…. no i blokady puściły. 

Stewart vs Bridges to najlepszy fragment całej akcji: przepuszczony prawy hak i wejście w nogi przeciwnika. Center gości ustał tylko z uwagi na dużą przewagę masy oraz stabilizujące ramiona ludzi dookoła, którzy próbowali rozdzielić walczących. Następnie typowa ulica: Stewart łapiący za głowę, za włosy, próbujący wsadzać młotki z góry (trochę jak baba):

Śmieszy równocześnie reakcja Duncana Robinsona. Krew nie woda, ale skoro umówili się, że walczą o mistrzostwo w tym roku i są na pierwszym miejscu w tabeli, to widząc Stewarta opuszczającego ławkę by się szarpać, reakcja może być tylko jedna: głąb i wielka strata. Liga ukarze go teraz karą 25 meczów zawieszenia albo lepiej, bo to nie pierwszy jego przejaw braku hamulców:

Bridges jako prowokator? Chłop ma wyrok za przemoc domową, w zawieszeniu bodaj na trzy lata. Czy właśnie dopuścił się kolejnego aktu przemocy, za który sąd może go skazać? Pewnie go wybronią, sprawy karnej nie będzie, ale tu także będzie dłuższa absencja. Obie strony najbliższy czas zagrają w podkoszowym osłabieniu i obyśmy ich zobaczyli z powrotem wraz z nadejściem playoffs! Bo teraz Charlotte to już muszą do tych playoffs się dostać, nie uważacie? Dodali ostatnio takiego kolorytu lidze, że cokolwiek by się działo, NBA musi ich do ósemki przepchnąć. Wyobrażacie sobie pojedynek Charlotte vs Detroit w pierwszej rundzie? Chciałbym to zobaczyć!

Co się dalej działo w samym meczu? Charlotte przegrali, bo najbardziej kompetentnym z podkoszowym, jacy zostali do dyspozycji obu trenerów, był wyraźnie Paul Reed (12 punktów 2 przechwyty 1 blok). Gwizdek, jak możecie przypuszczać, zaostrzył się do tego stopnia, że w pewnym momencie odgwizdany przeciwko Charlotte flop Reeda sprawił, że zagotował się i z boiska wyleciał trener miejscowych Charles Lee:

Miller i Knueppel (20 punktów 5/11 zza łuku) walczyli, strzelali, gonili do końca, zabrakło niewiele. Graczem meczu zdecydowanie Cade Cunningham, autor 33 punktów 9 zbiórek i 7 asyst. Przewaga fizyczna gości zrobiła swoje, ale jak mówię: „Charlotte Hornets wracają na koszykarską mapę NBA”.

James Harden x Cavaliers

Mówiłem Wam przecież, James Harden walczący o nowy kontrakt, próbujący zrobić wrażenie na nowych kibicach (i wywrzeć presję na mocodawcach) to wciąż jest kawał niesamowitego gracza. Cavaliers zdobyli go cudem, udało im się niejako pozbyć problemu z Garlandem, dysponują teraz zawodnikiem z najwyższej półki na jedynce, któremu na dodatek, a może przede wszystkim, nie brakuje motywacji. 

• 22 punkty 10 zbiórek 7 asyst 3 bloki na ultra trudnym terenie, w samym sercu Denver, Colorado
• 2-0 w barwach Cavs  

Broda stanowi wciąż duże zagrożenie 1v1, więc gdy zasłonę stawia mu strzelec (np. Sam Merrill) i dochodzi od przekazania krycia, obrona zawsze ma zagwozdkę: zostać, podwoić, przejąć, co robić, jak żyć? Najlepsze jednak kolega Harden zostawił na koniec: 

• umiejętne podwojenie / wymuszenie straty Jokera
• ISO trójka na remis przy 35 sekundach na budziku
• ustany post-up w obronie 👏

Obie strony grały bez najlepszych obrońców (Mobley, Watson, Gordon) więc nie ma co wyciągać daleko idących wniosków, ale dobrze widzieć Cavs znów pewnych i wygrywających mecze. Powiem Wam, że panowie Harden i Mitchell (32 punkty 10 asyst) jako tandem super gwiazd mają potencjał, widać, że się szanują wzajemnie, a Spida odetchnął gdy zdjęli mu z głowy konieczność prowadzenia piłki. 

Feta w Toronto 

Brandon Ingram został przez komisarza NBA Adama Silvera powołany do All-Star Game w zamian, za któregoś z kontuzjowanych, nie pamiętam. To oznacza powrót do ASG po sześcioletniej przerwie, a więc rzecz, która się praktycznie w lidze nie zdarza. Skąd to odrodzenie Brandona?

Tu nie ma żadnego odrodzenia! Pod względem statystycznym Ingram gra identycznie co przez ostatnie pięć czy sześć sezonów: 22.0 punktów 5.8 zbiórek 3.7 asyst 36% zza łuku. Tu chodzi o wynik albo może raczej klimat drużynowy: dopasowanie elementów, energetycznego trenera Darko Rajakovica, który ułożył chłopaków w ich ulubionych, jasno określonych rolach. Coach wymaga zaangażowania, czemu sam daje mocny przykład, a jednocześnie wchodzi najlepszym graczom w tyłek, chce by czuli komfort i szacunek, bo tak z nimi trzeba. Co więcej? Toronto to coffee shopy, dobrej jakości zioło, brak kolejek. Ekipa eklektyczna, ale zgrana, to widać. Zobaczcie reakcje gdy się dowiedzieli, że Brandon otrzymał powołanie. Quickley chciał smakowym izotonikiem wszystkich oblać, ale nie umiał odkręcić, haha.

Utah Jazz znów to zrobili

Przyznam, że niesmaczne bywa to NBA momentami, piję do meczu, który obstawialiśmy dwa dni temu. Miami podejmowało u siebie Utah. Obie strony pudłowały na potęgę, goście zaliczyli dwadzieścia procent zza łuku, gospodarze przestrzeli kilkanaście rzutów wolnych… a mecz rozlał się na czwartą kwartę i nadal nie było wiadomo kto wygra. Jazz wiadomo, że wygrywać nie chcą, bo w tabeli pod względem liczby porażek wyprzedzają ich już cztery ekipy, a próbuje piąta. Wojna o jak najniższą pozycję, a zarazem możliwie najwyższy numer draftu, będzie niestety trwała nadal. 

Prowadzi to do licznych wypaczeń, jak mówię, mecz jest wyrównany w czwartej kwarcie, ale trener Will Hardy ani myśli więcej wpuszczać na parkiet starterów (Markkanen, Jackson Jr, Nurkic, Collier) leci głębokimi rezerwami, które jak na złość, wygrywają mecz. Bruce Sensabaugh nie zrozumiał chyba przesłania i trójkę wmontował Heat w ostatniej minucie. Szkoda słów, ale sprawa wydaje się jasna: albo NBA zrobi coś ze zjawiskiem tankowania albo kolejne grupy fanów na dobre przestaną się interesować tym produktem. Być może wrócą na playoffs, ale nie wszyscy. Czy raz wypadając z obiegu, można ot tak wrócić do zainteresowania NBA, śmiem wątpić. Zmienia się tak wiele, pojawia tak wiele nowych wątków, narracji, twarzy, jest tak dynamicznie i wybuchowo, że po pół roku „fanowskiej absencji” możesz nie poznać „własnej” drużyny. 

Pomysłów na „ograniczenie tankowania” widziałem sporo, podzielę się z Wami w kolejnym wpisie, ale może Wy macie ciekawy pomysł? Żeby nie było, że wrzucam showmanów z ESPN gadających trzy po trzy, w tym wypadku jest inaczej. Posłuchajcie co ma do powiedzenia Bobby Marks, przez wiele lat zatrudniony w pionie kadrowym Brooklyn Nets bodaj jako asystent generalnego menedżera:

Jak w temat tankowania wpisuje się wczorajszy mecz Lakers, którzy na własnym terenie nie wystawili do gry LeBrona, Doncica, Reavesa, Aytona ani Smarta? W absolutnie rezerwowym składzie podejmowali San Antonio Spurs, którzy nie zamierzali się nad gospodarzami litować. Victor Wembanyama w pierwszej połowie zdobył 37 punktów, a przewaga oscylowała w granicach trzydziestu punktów. Wynik końcowy i rozmiary zwycięstwa mimo wszystko skromne (136:108) jednak wyłącznie dlatego, że SAS zdjęło nogę z gazu (dziś też grają). Szkoda opowiadać, nie ma czego. Restować całą drużynę na ogólnonarodowej antenie jest jak bicie dzieci, niedopuszczalne. 

Rewelacyjny, trzymający w napięciu mecz obejrzeliśmy za to między Nowym Jorkiem, a Indianą. Patrząc na tegoroczne wyniki, można było przewidywać pogrom, ale grzebiąc głębiej, widząc braki między innymi Mitchella Robinsona czy OG Anunoby, gra była wyrównana. Zapomnieliśmy chyba jak bardzo przeciwko Knicks lubi występować m.in. Andrew Nembhard (24 punkty 10 asyst) i po ponad dwóch godzinach zmagań, doliczonym czasie gry, 39 zmianach prowadzenia (tegoroczny rekord ligi) Pacers okazali się zwycięscy (137:134). 

Ja Wam mówię, że Indiana pod wodzą Ricka Carlisle’a, gdy do składu dołączą Ivica Zubac i Tyrese Haliburton, to będzie hegemon wschodniej konferencji. Bardzo szkoda zerwanego ACL Johny’ego Furphy, niestety potwierdziło się najgorsze, ale liczę, że za rok wróci nie straciwszy wiele ze swych atletycznych walorów.

To wszystko na ten moment, zapraszam jutro, zachęcam do zadawania pytań, może któreś okaże się ciekawe. Na koniec wymieniam Patronów dzisiejszego odcinka, licząc że niektórzy z Was pójdą w ich ślady. Kłaniam się! BG

• Mateusz Kruk
• Romek Jancik
• Michał Sob23 
• CWCienista
• Parzych
• G Winnicki 
• Rafał Wojciak