Dzień dobry, lecę na żywo z meczem Jeziorowców, a ten poprzedni, całkowicie szalony i nieprzewidywalny opowiem Wam później. Może tak być? Patronem odcinka jest, a raczej są: Zubry Białystok, dziękuję ! B 

Lakers 108 Thunder 131 [0-3]

Rui Hachimura nie przestaje strzelać. Los Angeles Lakers wierzą w sukces, ale trybuny w Crypcto.com Arena są cichutkie jak w żadnej innej hali podczas playoffs. Może się rozkręci, a może Thunder zaraz odjadą i prędzej zasnę przed monitorem? Zobaczymy. Na dzień dobry gra ten, który ma najwięcej przestrzeni, czyli Lu Dort. Kozłuje, po zasłonie wchodzi z piłką na czwarty mecz, trafia. To kwestia zaangażowania wszystkich, rozłożenia sił, opłaci się i zwróci w drugiej części meczu. 

Jeśli się uda, mistrzowie przechodzą prędko od kosza do kosza, nie ma czasu na czekanie. Lakers przejmują krycie albo pod zasłonami chodzą, boją się penetracji. W ataku zaś próbują uwolnić Austina Reavesa, a dzieje się to przeważnie tak: 

• Smart przekozłowuje piłkę na połowę ataku
• Ayton stawia zasłonę bez piłki, na szczycie dla Austina
• ten poziomo przebiega na stronę piłki, ale jej nie dostaje
• Smart podaje do Aytona, następnie stawia zasłonę dla Reavesa
• ten wraca skąd przed chwilą przybiegł, próbuje grać hand-offa z Aytonem
• po czym Ayton pionowo roluje w dół w nadziei na wolne pole

Pomysł był dobry, tylko egzekucja do bani. Reaves niby taki kozak, ale kiepsko czyta obronę i zamiast do otwartego Smarta uderzyć, na siłę próbuje grać do centra, no i mamy pierwszą stratę Lakers. SGA wykorzystał rozpiętość ramion i piłkę odbił. Ruch piłki mistrzów i znów z góry ładuje Holmgren. Jak się nie obudzą gospodarze to zaraz będzie 3-0 i do zobaczenia. One, two, three Cancun. 

Kolejne podejście Lakers, to Reaves z zasłoną na szczycie od LeBrona. Korzysta, oddaje do Jamesa. Cel: doprowadzić do mismatchu, czyli przejęcia krycia Jamesa przez Ajay Mitchella, bo to będzie ze 25 kilogramów różnicy. Dort chciałby udzielić pomocy, ale jednak Reavesa szanuje na obwodzie, nie chcą go otwierać. Niech się dziadek siłuje. LeBron upycha się i trafia z półdystansu. Wolne to i przewidywalne, ale takie są playoffs. W interesie Lakers nie jest przesadne przyspieszanie tempa, to na pewno. 

Mistrzowie też nieco rozespani są. Hartenstein próbuje podawać za plecami, do zbiórki skaczą we dwóch, przez co piłka wypada na aut. Nie jest to najmocniejsze otwarcie na świecie. Intensywność powinna wzrosnąć dopiero w dalszej części gry. 

Najwięcej uwagi obrony zwracają Reaves i SGA, to w sumie oczywiste. Wynikają z tego przewagi, trzeba tylko umieć je wykorzystać. Podwojenie jest zawsze, pytanie co dalej robi drugi obrońca. Rzecz w tym, żeby instanter uaktywnił się gracz, którego pozostawiono bez opieki. Dwa stagger-screeny dla Reavesa, wyjście do podania, pokazuje się Hartenstein, więc momentalnie leci alley-oop do Aytona. No i dobrze, Lakers tej serii nie przejdą, ale niech chociaż basket pokażą na wysokim poziomie (taktycznym). 

Podoba mi się mechanika rzutu Holmgrena, poprawił się z dystansu, to widać gołym okiem. Statystyki skuteczności są wyłącznie tego pochodną, później sprawdzę jak to wygląda, ale ostatnio trójką straszy regularnie. 

Ależ się ten Smart nastawia zasłon. Tym razem pomaga LeBrona uwalniać, ten wbiega na szczyt i od razu miara. Siedzi dziadkowi, niesamowite playoffs zalicza, to mu oddajmy. Tymczasem tenże sam Smart naciska SGA na całym parkiecie, próbuje odcinać od piłki. Bez sensu, OKC już to widzieli w zeszłym roku w finałach z Pacers, oni się tego nie boją. W duchu wiedzą, że jak zaraz turbo wcisną, to będzie odjazd, to naprawdę czuć. 

Shai się nie siłuje, piłkę przeprowadza Holmgren, zaraz dobiega do niej Mitchell, który pół sezonu miał na złapanie rytmu i aklimatyzację w roli ball-handlera, bo cały czas kontuzjowany był przecież J-Dub. Drugi ball-handler to był zresztą priorytet po zeszłorocznych playoffs. W tej serii, przy tej kurateli Shaia, Ajay jest szczególnie aktywny, no i nie zawodzi. Piłka się go słucha, ma ją na niewidzialnym sznurku. 

Łatwe pozycje generują Thunder, wszystko z podwojeń SGA. Hartensteina zmienił Jaylin Williams, który grywa jako oszukany środkowy. Przeciwko strefie gra przez środek, bo umie podawać, przeciw indywidualnej obronie trenerzy sadzają go w rogu skąd strzela i oto właśnie dostaliśmy przykład. Podwojenie Shaia, swing, swing i miara z czystej pozycji. No nie wiem panie Redick, tu trzeba będzie chyba czymś zaskoczyć. Nie można liczyć na to, że rywal nie będzie trafiał otwartych trójek, bo to dosłownie jak trening. Trybuny cały czas ciche, nie to co w Detroit czy w Minnesocie. 

I znów trójkowo próbują grać na szczycie Lakers. Reaves do Smarta, handoff, następnie jeszcze zasłona z piłką od Aytona. Wszystko wysoko na dziewiątym metrze, liczą na pomyłkę obrony, ale ci znów zostawiają po prostu Smarta samego i wjazd Austina jest pod dużą presją. Pudłuje i to już będzie chyba 0/4 na dzień dobry. Obrońcy tytułu zbierają, przechodzą na atakowaną połowę i… znów kończy się wsadem Holmgrena. 

No i dobra, w rozegranie akcji musi się zaangażować LeBron. Tym razem ustawienie „rogi”. Ayton i James zwróceni do siebie twarzą na przedłużeniu linii rzutów wolnych. Podanie do Jamesa, Reaves markuje ścięcie na dół, czeka aż się obrońca określi, po czym zmienia tempo, kierunek i poziomo korzysta z zasłony Aytona idąc z dala od piłki po obwodzie. LeBron przepięknie podaje, zero telegrafowania czegokolwiek, mają to przećwiczone. Mitchell został na zasłonie, kiepsko je nawiguje jeśli mam być szczery, no tylko że Reaves znów nie trafia, a lepszych pozycji w tym meczu mieć raczej nie będzie. 

Szczęśliwie zbiera Ayton, taki bonus za dobrą egzekucję ataku. James się upycha cielskiem, ale znów nic z tego. Warto zauważyć, że Lakers wykorzystują snajpera Luke’a Kennarda do stawiania kolegom zasłon. Po to, żeby nie było jak ze Smartem, że go Thunder zostawiają w ciul samego. 

O widzicie, takie są skutki odcinania człowieka od piłki. SGA jak w końcu zebrał i poczuł wiatr w warkoczykach, to postanowił przyspieszyć, na layup idzie, a że piłkę tak rzadko trzyma w tej serii, to i rytmu strzeleckiego znaleźć nie potrafi. Teraz to Lakers lecą w drugą stronę i Hachimura znów ładuje tróję. Niesamowity jest Japończyk ostatnimi czasu, najlepszy trójkowicz tegorocznych playoffs! 

SGA się wkurzył, musiał sobie odbić, z łatwością mija Reavesa, kładzie layup o tablicę zanim Ayton zdołał się zorientować. No i mamy kolejne „trójkowe” „hiszpańskie” warianty Lakers na szczycie boiska. Tym razem piłka idzie do Hayesa na siódmym metrze, Reaves wychodzi środkiem na górę, podsłania plecy obrońcy, a Smart zamiast zostawać na górze, roluje pionowo w dół. Reaves jest jak magnes, stanowi priorytet, więc Smart zbiega wolny.

No i dostał piękne podanie, no i byłby skończył sam na sam z koszem, gdyby nie Holmgren. Leci czapa. Chet w drugiej linii, w obronie z pomocy jest niewiele mniej groźny niż Victor Wembanyama, mówię serio. Niesamowity to gracz, nie do zreplikowania. Tak samo ważny jak SGA. I znów błąd, bo Smart powinien zobaczyć rotację OKC i podać do wolnego narożnika, do gorącego jak poranna bułka Hachimury. Będą to sobie opowiadać na sesji video. Z takich właśnie gówien, małych błędów składa się mecz, takie decyzje decydują czasem o zwycięstwie lub porażce drużyny. 

Thunder mają oczywiście przewagi szybkościowe, atletyczne, więc nie szukają wiele i nie filozofują, tylko kto ma na sobie Kennarda, ten jedzie pod obręcz. Tym razem padło na Casona Wallace’a. To taki Jalen Suggs z Orlando, tylko cztery razy mniej zarabia. Moim zdaniem Wallace lepszy, choćby za sprawą zdrowia, ale już to zostawmy. Suggsa to Magicy muszą wytransferować tego lata, co nie będzie raczej łatwe. O i macie, jak na zawołanie, Wallace trafia tróję i za chwilę jeszcze jedną. 

Odpowiada Hachimura, znów go sprawnie wyprowadzili do rzutu, ale ile się ten Reaves biedny napracuje. Musi mieć zdrowie chłopak. Każda penetracja w środek obrony OKC to sukces Lakers, nie łatwo nie jest, duży koszt energetyczny.

SGA jak dotąd zawodzi, pudłuje z firmowych pozycji. Strzelecko to na pewno nie jego seria. Lakers zakombinowali w obronie, pod koniec pierwszej kwarty oni chyba stoją w kwadracie plus indywidualny obrońca na SGA (czyli sławetne box+1). Nie przyjrzałem się dobrze, ale widać było zmieszanie Thunder. Dwa prędkie przejścia z obrony do ataku i Luke Kennard sieje dwie tróje, Lakers wracają do gry! 

Pięknie chodzi piłka miejscowym, Reaves znów penetruje, odgrywa, ma już siedem asyst! Hachimura właśnie trafił kolejną bombę, to już będzie 4/4 zza łuku, ależ sobie poczynają żółto-fioletowi w drugiej kwarcie.

Na parkiet wraca SGA, jak dotąd zalicza… nie uwierzycie… 1/9 z gry. Obudź się panie MVP. LeBron wali LeTróję. SGA widzi, że go osaczają dopiero jak przekroczy łuk, więc też pali za trzy. Tym razem celnie. Nie może się stać pasywny, bo mistrzowie nie do końca radzą sobie z zacieśnionym polem trzech sekund. Pudłują, gospodarze atakują z kontry, raz po raz, szaleje Reaves. Właśnie objęli czteropunktowe prowadzenie!

Kamera pokazuje wąsatego Leonardo DiCaprio, źle wygląda chłopak, ale przynajmniej miejscowa drużyna walczy. No tylko, że niczym już więcej Lakers w tym spotkaniu nie zaskoczą. Mark Daigneault wziął przerwę na żądanie. Po przerwie Thunder zaliczają trzy przechwyty z rzędu i teraz oni gonią z przodu, a gospodarze się wloką. Do przerwy LAL trafili 55% zza łuku, prowadzą całymi dwoma punktami. 

Druga połowa to próby gry przez Jamesa na low post. Stary wyga tylko czeka na podwojenia by posłać lob albo podać na czystą pozycję. Umie to robić, to profesor koszykówki. Na tym samym patencie zdobył dwa mistrzowskie tytuły w Miami! Trzeba było tylko Chrisa Bosha odpowiednio umiejscowić. 

Tyle, że wszystkie te próby są już przez Thunder rozczytane i prowadzone są coraz wolniej. Wkrada się zmęczenie, niedokładność, straty, irytacja. Mistrzowie szarżują, zdobyli jedenaście punktów z rzędu. Radośnie z piłką biega Mitchell, SGA dociera na swoje klepki, mecz przybiera znajomy scenariusz. LAL grają naprawdę fajny, poprawny, zespołowy basket, Hachimura znów trafił tróję, ale rywale i tak im odchodzą. 

Czwarta kwarta, osiem minut do końca. DeAndre Ayton fauluje Hartensteina na własnej tablicy. Następnie pozwala o głowę niższemu Mitchellowi zebrać kolejną piłkę. Stoi jak kołek, nie wiem gdzie jest myślami i o czym duma. Może po prostu się wyłączył. System mu się resetuje. JJ Redick już prosi o zmianę, ale zanim jeszcze to nastąpi, Mitchell wjedzie kozłem w sam środek obrony i zostanie przez Aytona sfaulowany. To będzie 2+1. Frustracje sięgają zenitu. Nie wierzę, że przywrócą Aytona w przyszłym sezonie. To nie jest koszykarz, to jest gość o boskich warunkach fizycznych, który się za koszykarza przebrał. 

Mitchell pudłuje osobistego, sam po sobie zbiera, znów jedzie dokąd tylko chce kozłem, podanie na łuk do Dorta, punkty. To już będzie szesnaście oczek straty. Kończy się sezon Lakers, oni już to czują. It’s showtime!

Ajay Mitchell po zasłonie, trója. Sensację stanowi ten dzieciak, ja myślę, że to będzie kolejny Jalen Brunson, mówię serio. Taka sama powtarzalność, technika i swego rodzaju beznamiętność. I jeszcze raz, jeden na jeden, zmiana kierunku, crossover i trafienie po zawiśnięciu w powietrzu po liczył na faul. Pełna kontrola wydarzeń parkietowych, część kibiców powoli zaczyna opuszczać arenę. Niesamowicie się Ajay rozhuśtał, każdą akcję chce kończyć. SGA kiwa głową z uznaniem, z ciekawością przyglądam się interakcji tych dwóch facetów, ale żadnej toksyny nie widzę, to ważne. 

Na budziku 115:94, teraz obaj punktują naprzemiennie, teraz to już jest zabawa. Smart, Reaves i James mają już dosyć, są zajechani. Wkrótce Redick wpuszcza na plac głębokie rezerwy. W całej drugiej połowie Thunder popełnili tylko JEDNĄ stratę! Skończyły się dostawy prądu, łatwych punktów i Lakers nieuchronnie z sił opadli. 

• SGA: 23 punkty 4 zbiórki 9 asyst 2 straty 7/20 z gry
• Ajay Mitchell 24 punkty 4 zbiórki 10 asyst 0 strat 10/17 z gry
• Holmgren 18 punktów 9 zbiórek 9/14 z gry
• siedmiu graczy OKC z dwucyfrowym dorobkiem 
• LeBron: 19 punktów 6 zbiórek 8 asyst
• Reaves 17 punktów 9 asyst 
• Hachimura 21 punktów 5/8 zza łuku
• 64:44 w polu trzech sekund dla OKC
• 19:8 z kontrataku dla OKC

No powiem Wam, że takiego drugiego ball-handlera jak Mitchell, obrońcy tytułu nie mieli w zeszłym sezonie. I jeśli całej reszcie dopisze zdrowie, zapewne zobaczymy powtórkę. Dawno nie było powtórek, back-to-back champions, więc czemu nie? Czy nie? Haha.

To będzie już ósma z rzędu wygrana Thunder w playoffs, nowy rekord klubu. Dobrego dnia wszystkim! Zapraszam po południu, a tymczasem dajcie znać czy taka relacja Wam siedzi, czy zbyt zagmatwane to wszystko. B

Z ostatniej chwili: Steve Kerr wraca jako trener Golden State Warriors, właśnie podpisał przedłużenie kontraktu na kolejne dwa sezony! No popatrz!