Dzień dobry, patronami dzisiejszego odcinka są D Brański oraz T Tomaszewski, dziękuję – B Gajewski. 

Nie było mnie parę dni, ale już jestem, wracam – pozdrowienia dla tych, którzy czekali. Prześledźmy wczorajsze wydarzenia NBA i przy okazji opowiedzmy sobie o kulisach gry. 

Heat 98 Clippers 109

Zespoły zmierzające w odwrotnych kierunkach. Bam Adebayo wyautowany z powodu przeciążenia pleców, Heat bez struktury, fizyczności, coraz bardziej niewyraźne morale i sfrustrowany trener. Tyler Herro w roli alfy i omegi zaprezentował się elegancko (32 punkty 11 zbiórek 7 asyst) ale dobrze wiemy, że tego rodzaju Herro Ball to nie jest recepta na sukces drużynowy. Heat z bilansem 20-18 są w najgorszej możliwej pozycji ligowego średniaka bez widoków na sukcesy playoffs ani powodzenie w loterii draftu. 

Trwa dysputa na temat najbliższej przyszłości Jimmy’ego Butlera. Jak dotąd nie pojawił się śmiałek, który wziąłby zawodnika do siebie. To znaczy może by i chcieli, ale cena w relacji do ryzyka, zwala z nóg. Na przykład Phoenix Suns wierzą, że Jimmy pchnąłby ich dalej niż są. A pewnie! Tylko w zamian trzeba oddać Bradleya Beala. Oni z chęcią pchnęliby Bradleya Beala, tylko Miami nie chcą Bradleya Beala. Nie chcieli go minionego lata podczas off-season i tym bardziej nie chcą teraz dysponując postaciami Herro, Terry’ego Roziera (nawet jeśli ostatnio zawodzi) i całym zastępem obwodowych strzelców. Ponadto kolega Beal ma w kontrakcie rzadki zapis umożliwiający zawetowanie transferu i zamierza z owego prawa skorzystać. Także nie ma łatwo. 

No ale dobrze, przecież to nic nowego. Z nowości: były przytyki w stronę Pata Rileya, że nie docenia najlepszego pracownika, to teraz posłuchajcie tego: „Jimmy Butler został wielokrotnie upomniany z powodu samowolnego opuszczania porannych (nazwijmy to) sesji treningowych (shootarounds) oraz powtarzających się incydentów, w którym zamiast podróżować klubowym samolotem z resztą zespołu, latał prywatnym odrzutowcem”.

No cóż, lepiej aby kolejny pracodawca upewnił się, że otacza Jimmy’ego odpowiednio charyzmatycznymi postaciami trenera oraz grupy zawodniczej. W innym wypadku angaż faceta może okazać się wręcz szkodliwy. Przychodzi taki moment w życiu każdego faceta, że zainteresowania przenoszą się na inne dziedziny, ciało w oczywisty sposób słabnie i po prostu nie ma siły by utrzymać dotychczasową dyspozycję / poziom jakości pracy. Kto trochę pożył, ten potwierdzi, prawda Panowie? 

Jimmy to w tym momencie przedsiębiorca, co zaczęło się w NBA Bubble (kubek kawy za dwadzieścia dolarów + rozmowy od serca) aktualnie przeradza się w rasowy biznes. Kawa dla sportowców milionerów, stoiska otwierane przy okazji prestiżowych turniejów tenisowych, promocja na atletach. To kwestia czasu zanim Butler rzuci koszykówkę w diabły, moim zdaniem on doszedł do momentu, w którym nie zamierza się nikomu więcej kłaniać i chociaż ubolewam, bo to świetny zawodnik, rozumiem to doskonale.

Wróćmy może na boiska, Clippers jeśli utrzymają zdrowie (pierwsza piątka: Harden / Dunn / Powell / Leonard / Zubac + zmiennicy: Porter Jr / Coffey / Jones Jr / Batum / Bamba) to nam jeszcze otworzą oczy w tym sezonie! Po pierwsze obrona: 27 do 12 w punktach po stratach rywala. Po drugie, trzecie i czwarte: prowadzący grę, zmotywowany i entuzjastyczny Brodacz, Kawhi występujący póki co w roli zadaniowej, rozumiejący przestrzeń i inteligentnie wpasowujący się (tutaj uśmiecham się do Gregga Popovicha, bo szkolenie odebrał najlepsze z możliwych) w zespół, który przecież świetnie bez niego dysponował oraz nieprzestający strzelać Norm Powell. Heat zaskoczyli w pierwszej kwarcie, ale w środkowej części meczu zostali zjedzeni. 

Wolves 120 Wizards 106

Nie wierzę za cholerę w ekipę Chrisa Fincha. Edwards z DiVincenzo zdają się dogadywać coraz lepiej, piątki zbijają, korony sobie na głowę wkładają (coś na wzór LeBrona) rzucają bez zastanawiania, duży wolumen, reszta niech lata i na to pracuje. Czasem rzucą coś do Goberta nad obręcz, ale to jak nie ma co z piłką zrobić. Jak nie złapie to jego problem. A że piłka najczęściej bije w obręcz, bo pass jest niedokładny i nonszalancki, to się i tak zrzuci na środkowego i jego dziurawe ręce. 

Tylko Mike Conley i czasami Randle obsługują środkowego Francuza, na co patrzy się z przykrością. Edwards zapowiadał w wywiadach, że chce i zamierza rzucać więcej. Matchup sprzyjał, bo Wizards to naprawdę jest zespół do bicia, bez organizacji defensywnej i doświadczenia, na dodatek szybko przechodzący od kosza do kosza i nie lubiący rzucać pod presją zegara czasu akcji, hehe. Rozumiecie o co mi chodzi: 24 sekundy to dla nich o połowę za dużo. 

Tak więc Edwards oddaje rzuty, na początku mu nie siedzi, więc się krzywi i denerwuje. Wizards trzymają wynik. Nawalanka trwa, ANT kończy zawody z dorobkiem 41 punktów przy 14/25 z gry oraz 8/8 FT. Kozłuje, wchodzi w dwóch, jest wybitny ruchowo, sęk w tym, że od początku akcji wiadomo, że nie poda. W ten sposób ogra słabszą połowę NBA, przeciwko ósemce playoffs tego rodzaju łupanie to drogą donikąd, patrz zdanie pierwsze. 

Pistons 124 Knicks 119

Cade Cunningham zrobił postęp niewyobrażalny. Jeśli nie wybiorą go do All-Star Game (po raz pierwszy w karierze) nie mamy o czym gadać. Rozpoczął słabo, pozycje były dobre, ale piłka wykręcała się z kosza, do przerwy miał na koncie zaledwie siedem punktów i co gorsza, cztery faule! Trzecia kwarta przyniosła jednak to, o czym pisałem w zapowiedzi meczu. Cade skończył zawody w Madison Square Garden z dorobkiem 36 punktów przy 14/27 z gry. 

Oto mój profil X, na którym wrzucam czasem propozycje typerskie. Ludziom się podoba, bo wrzucam rzeczy nieoczywiste, o dużych kursach, które jak się okazuje, całkiem nieźle wchodzą (Giannis triple-double kurs 8 / drabina asyst Trae’a kurs 4 / albo Cade poniżej kurs 3.3) i jak to mawia nasz trójmiejski influencer, haha, zostaw ojcu follow: 

Cade with 36 points is your top scorer ✅💰 +2.3 units!
what a fantastic player and first-time All-Star!
thank you. b https://t.co/BM5Dmj3JHc

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) January 14, 2025

Dlaczego marudzę na Edwardsa, a tak zachwalam Cunnighama? Cade to jest rozgrywający, on zawsze zaczyna mecz od przeglądu parkietu, podaje piłki, próbuje obsługiwać kolegów. Dopiero gdy Beasley, Hardaway albo rolujący pod kosz Duren się zaznaczą, przechodzi do swojego tańca. Trzeba Wam wiedzieć, że początkowo Knicks zostawali we dwóch przy nim, gdy korzystał z zasłon. Piłka z automatu szła więc na wolne pozycje, Pistons wyszli na prowadzenie. Scena była przygotowana, w drugiej połowie CC zabrał się za atak i potwierdził jak wybitnym jest zawodnikiem. Cierpliwym, inteligentnym, potrafiącym zdobywać punkty na wszelkie możliwe sposoby. 

On nie ma klapek na oczach jak Edwards, w końcówce znów się NYK pompowali na niego, i co? Poszły dwa swing passy i Beasley (22 punkty 6/8 zza łuku) znów miał otwarte pole do strzału.

Pistons pięknie grają, bilans 21-19 to spełnienie marzeń sennych kibiców zespołu, ale wszystko rozpoczęło się od odpowiedniej budowy składu, czyli otoczenia wielce utalentowanego combo-guarda ludźmi o kompetencjach strzeleckich, a zarazem głodnych gry i udowodnienia światu swej wartości. 

Na usprawiedliwienie NYK: grali dzień po dniu. Zwłaszcza kolega Brunson wydawał się wyprztykany z energii, bo poprzedniej nocy z Milwaukee naprawdę wiele wziął na siebie (nadmuchał 40 punktów). Do tego doskwiera mu uraz barku i do samego rozpoczęcia zawodów nie było wiadomo czy wystąpi. Karl Towns (26/12) gra sezon życia, ale w zderzeniu ze zwierzęcym instynktem Durena i Stewarta momentami wychodziła jego miękkość (6 strat, 5 fauli). On też ma problem zdrowotny, chodzi o kciuk. Sporo mógłbym pisać o tym meczu, ale lećmy dalej. 

Warriors 101 Raptors 104

Bez udziału swego funfla Draymonda Greena, Steph Curry mocno pracować musiał na każdy kontakt z piłką na atakowanej połowie, a każdy oddany rzut miał bezpośrednie przeliczenie na spalone kalorie i pasek energetyczny. Mimo wszystko wielka klasa, bo zaliczył 26 punktów i 7 asyst. Problemem było to, że nieco wycofany Steph (ile można szarpać?) zamulił atak Golden State. Wrócił co prawda Andrew Wiggins, piłką zawiadywał Dennis Schroder, ale to nie są gracze o dużym wolumenie strzeleckim. Hieldowi i Moody’emu nie siedziały rzuty, stąd otworzyła się furtka przez którą weszli gospodarze. 

Scottie Barnes (23 punkty 8 zbiórek 6 asyst) się rozhulał bez Draya w środku, a ławka Raptors zgrzała sporo trójek, wręcz ponad normę: Boucher, Agbaji, Shead to nie są rasowi strzelcy stąd kolektywne 8/14 zza łuku zasługuje na brawa. 

Dodajmy, że ekipa Steve’a Kerra po raz pierwszy od sześciu lat spadła poniżej 50% zwycięstw. Brak dyspozycji, brak zdrowia, dwunastoosobowe rotacje, struktura gry oparta na tężyźnie fizycznej 37-letniego zawodnika. Sprowadzeni ludzie mieli zdjąć ze Stepha obowiązek gry na piłce, ale niestety kompetencje rzutowe osłabły, a bez spacingu wokół nawet największy kozak ma problemy. 

Grizzlies 118 Rockets 120 

Wiecie co powiem, pewnie się domyślacie: Ja Morant jest genialnym atletą, jego motoryka to jest upgrade nawet ponad Allena Iversona, ale koszykarsko tuman wyjątkowy. Jego się powinno podawać, serwować w określonych dawkach. Chłopak bazuje na instynkcie, jest jak garnek z gotującą się zupą. Możesz się najeść do syta, ale możesz też poparzyć. Jeśli zdejmiesz pokrywkę i zostawisz bez kontroli wykipi albo zaleje pół kuchni. W najgorszym wypadku grozi pożarem. 29 punktów 4 przechwyty 4/11 zza łuku, ale końcówka to: 

-> podanie w ręce rywala
-> nieopanowany pedał gazu i wypadnięcie na aut 
-> spudłowane dwa wolne 
-> cała masa chaosu, gra instynktowna, wręcz głupia

Desmond Bane, który w trzeciej kwarcie zaliczył piętnaście oczek i na dobrą sprawę nigdy nie ostygł, przez własnego rozgrywającego został zamrożony, pozostał w blokach startowych. Dość powiedzieć, że na dziesięć minut do końca Memphis prowadzili trzynastoma punktami, aby przegrać zawody w sposób przykry i nieodpowiedni. 

Rockets: jestem w szoku oglądając Amena Thompsona (19 punktów 13 zbiórek 4 asysty) chłopak jest nie tylko wybitnie szybki, zwrotny i skoczny, ale przyjrzycie się jaki silny przy tym. Przecież on wszystkich obwodowych, z drobnymi może wyjątkami, przesuwa jak chce. Pamiętacie jak rzucił Tylerem Herro, prawda?

On i Jalen Green, który wczoraj dyspozycję zademonstrował wyjątkową: 42 punkty 13/18 z gry 11/11 FT. Memphis gra jednym, dwoma słoniowatymi wysokimi, więc nic dziwnego, że ich atleci Houston pokroili na kawałki. Piętą Achillesową podopiecznych Taylora Jenkinsa jest szybkość przeciwnika, to na pewno. I ma rację kolega FKroenke na discordzie, Grizzlies nie mają pomysłu na Edeya. W sumie też bym nie miał, chyba. 

Spurs 126 Lakers 102

Victor Wembanyama aktywny pod obręczą, zwłaszcza w drugiej połowie zmienił organizację ruchu podkoszowego Lakers. Wynik meczu określiła czwarta kwarta, wygrana przez gości 37:13! Lakers osiągnęli w tym czasie 5/21 z gry, w tym 0/10 zza łuku.

Gospodarze przez dłuższy czas polegali na wyłuskiwaniu w ataku rezerwowego centra Basseya (zapomniałem imienia) ale gdy na plac wrócił francuski kosmita, zapomnieli jak się gra w koszykówkę. Spurs wiedzieli natomiast, że Hayes i Reddish (nigdy nie powinni grać obok siebie) nie dysponują rzutem i umiejętnie swego środkowego wspomagali. Były więc przejścia z obrony do ataku, nieźle dysponowani okazali się strzelcy, a weteran Chris Paul (13 punktów 10 asyst) jak to się mówi „wybierał dziury”, robił wszystkie te małe, pożyteczne rzeczy. Sześciu graczy Spurs z dwucyfrową zdobyczą, to wielki komplement dla prowadzącego grę, zawsze. 

Po meczu fajny obrazek, spalił się dom JJ Redicka, jego dzieciaki są smutne, więc dostały chociaż podpisane koszulki Wemby’ego i Paula:

Obaj są wielkimi fanami NBA, przez dwa lata prowadziłem podcast we własnym domu, różni gracze się przewijali. Za każdym razem dostawali albo podpisany jersey albo kartę, wszystko to stracili z powodu pożaru, więc chociaż tyle mogłem zrobić. Dzięki dla chłopaków [JJ] 

Jak myślicie, kto wygrałby jeden na jeden do jedenastu punktów, LeBron (18 punktów 8 asyst 7/11 z gry) czy Wemby? Ja jeszcze stawiałbym na dziadunia, ale to już końcówka, hehe:

Dobrego dnia wszystkim, dziękuję za odwiedziny i zapraszam jutro, słowo harcerza. Na koniec tabela, kolory zielony i czerwony określają kierunki, w jakim zmierzają zespoły. B