Dzień dobry. How do you do?

Pistons 116 Magic 109 [2-3]

Detroit idzie na faul. Gwizdki miękkie jak pupcia niemowlaka. Gorzej, że gospodarze w pierwszych dwóch minutach gry zebrali już dwie piłki po niecelnym rzucie wolnym! Wróć, to już będą trzy piłki! Fajnie, fajnie, tylko że Cade Cunnigham znów podaje rywalom. Nie do wiary, jak kiepskie decyzje czasem podejmuje. Leniwe podanie w poprzek, to nie miało prawa przejść. Oczywiście leci kontratak, Bane trafia layup i Orlando już jest z powrotem. 

Gdybam sobie, że może Cade jeszcze nie wrócił do siebie po urazie, który doprowadził do zapadnięcia się płuca zawodnika. Nie zmienia to faktu, że na miejscu trenerów celowałbym w jedno: panie Kejdziku kochanieńki, ty nie masz w tej serii być rozgrywającym, szukać rozwiązań na siłę, gdy rywal chodzi po zasłonami. Ty masz nak%rwiać punkty aż się zaczną zastanawiać, aż się pole rozszerzy. To czego nam brakuje to zdecydowanie. 

No i macie, dwanaście punktów drugiej szansy w I kwarcie dla DET. Czternaście wymuszonych rzutów wolnych. Banchero i Bane mają po dwa faule. Dwunastoma prowadzą Pistons i poza drobnymi głupotami, widać kto ma w tym meczu nóż na gardle. 

Cade gra jak powinien: 45 punktów 13/23 z gry 5/8 zza łuku 14/14 FT 5 asyst i sześć strat, które już mu ostatecznie musimy wybaczyć. Nigdy nie był gigantem jeśli chodzi o ochronę piłki. Przynajmniej jest przestrzeń do pracy w offseason. Pytanie kiedy ten offseason dla Detroit? Już teraz czy zaraz dopiero. Niewiele było zespołów zdolnych wygrzebać się z dołka 1-3, równie niewiele było przypadków, w których ósma ekipa zbiła tę rozstawioną z jedynką. Tu się może wydarzyć wszystko, obie strony są bliźniaczo do siebie podobne, zwłaszcza teraz, gdy Franz Wagner się kontuzjował (łydka). 

No i co? Wydawało się, że po mocnym otwarciu Pistons polecą wprost do mety, ale się okazało, że gwieździe Cunninghama blaskiem tego wieczora dorównuje Paolo Banchero: 45 punktów 17/31 z gry 6/11 zza łuku 9 zbiórek 7 asyst 6 strat. Najlepszy mecz byczka w tym sezonie. Był potrzebny i cieszę się, że odpowiedział na lament hejterów. To nie Banchero jest winny zawiedzionych nadziei Orlando w sezonie zasadniczym, ale sprawność taktyczna ławki. 

Obaj panowie ciągnęli ku zwycięstwu. Doszło do sytuacji, w której zamiast chodzić pod zasłonami, Magic zaczęli… podwajać Cunninghama. Rozumiecie? W jednym meczu olewasz gościa, zachęcasz do dalekich rzutów, a w kolejnym nie masz innego wyjścia jak tylko próbować wyjąć mu piłkę z rąk. To się nazywa odpowiedź! 

Na wielkie wyróżnienie w tym spotkaniu zasługują także, w kolejności: 

• Ausar Thompson 6 punktów 15 zbiórek 6 asyst 5 przechwytów 2 bloki – młody czyścił tablice jakby od tego zależało jego życie, nurkował, wyłuskiwał piłki. Nie stanowi zagrożenia rzutem, ale i tak nie wolno go ściągać z parkietu w tej serii. 
• Tobias Harris 23 punkty 8 zbiórek 9/18 z gry – brał na siebie ofensywę, gdy Cade miał na sobie dwóch rywali. Nie wiem jak działa scouting Orlando, ani jak długo im jeszcze zajmie, zanim zrozumieją, że nie mogą Harrisa puszczać na lewą stronę. Jego pull-up idąc w lewo jest automatyczny. 
• Desmond Bane 18 punktów 4/10 zza łuku – nie trafiał, ale jako spot up shooter, no to lepszego na placu nie ma w tej serii. Kiedy zespołowi nie idzie, Bane idzie w prowokacje, obserwujemy to cały sezon. Tym razem próbował wziąć na konika bliźniaka Thompsona.
• Anthony Black 19 punktów 7/12 z gry – wszedł z ławki, ale wiadomym było, że przestrzeni, w sensie pola do popisu będzie miał więcej, bo ktoś musiał wejść w buty Franza i presję na obręcz wywrzeć. 

Co najważniejsze, Pistons zdominowali tablice 49-33 i całą resztę fizycznych mierników. Prowadzili przez całe spotkanie, najwięcej siedemnastoma punktami i poza momentami przestoju, zagrali jak przystało na najlepszy zespół konferencji po rundzie zasadniczej. 

Czytam, że mając świadomość braków kompetencyjnych zespół w offseason będzie próbował sprowadzić drugą gwiazdę. Padły nawet potencjalne nazwiska: 

• Trey Murphy III
• Lauri Markkanen

Tu pojawia się (mój) mały problem. Otóż nie chodzi o to, że Pistons brakuje shooterów, spacingu, dostarczycieli punktów. Oni potrzebuję także / równocześnie kreacji piłką, drugiego ball-handlera obok Cade’a. 

Utah nie wypuści Markkanena, a jeśli nawet to będzie on kosztował majątek, zasoby potężne i bez sensu, bo jak mówię, samo pojawienie się Lauri, nie zasypie części braków kompetencyjnych. Natomiast jeśli chodzi o Treya… to jest doskonały shooter, omnipotentny obrońca, ale jak mu każesz zrobić więcej niż dwa kozły, jego efektywność strzelecka leci na łeb. To nie jest ball-handler i tak samo, nie stanowi zaadresowania tematu. Kto odpowiada za politykę kadrową Pistons? Trajan Langdon. Ufam temu gościowi. Pistons są w dobrych rękach, tak samo jak Suns po przeciwnej stronie mapy NBA. 

Cavaliers 125 Raptors 120 [3-2]

Jakże inny mecz niż ten sprzed paru dni, gdy oba zespoły zakręciły się przy 90 punktach. Raptors, którzy wygrali dwa z rzędu spotkania, bardzo chcieli przejąć inicjatywę także w tym spotkaniu. Scottie Barnes naciskał tempo, Raptors dyktowali warunki: blokowali rzuty, biegali, obwodowi trafiali za trzy. Czuć było chemię, pick and rolla między wysokimi: Barnes i Poeltl. 

Po raz kolejny wyszły braki kreacji wśród wysokich, Barnes i Allen grający razem, obok siebie w tej serii, nie podobają mi się. Miejsca jest mało, ci nie potrafią nic konkretnego zagrać, nie podejmują decyzji, wzrokiem szukają obwodowego. To sprawia, że Raptors dwóch pchali na piłkę (Hardena) co z kolei przenosiło odpowiedzialność za „rozegranie” na Mitchella (19 punktów 5 zbiórek 3 asysty), który w tym zakresie sobie nie radzi. Nie mówię, że ogólnie, ale w tej serii na pewno. Spida nie umie czytać obrony, no nie umie i już.

Ja’Kobe Walter (4/22 zza łuku dotąd w czterech meczach) na dzień dobry trafił dwie trójki, co przydałoby mu jeszcze więcej chęci do wywierania presji na całym parkiecie. Cavs wiadomo, że muszą rotować minutami Hardena i Mitchella, stąd gdy jeden siada, drugi dostaje na wsparcie Sama Merrilla. Ten pięknie potrafi uwolnić spod presji gwiazdę, ale sobie nie radzi w koźle na całym boisku, nie w takich warunkach, stąd potrzebny był Dennis Schroder. 

 Widzicie jaka głębia składu. Schroder ma różne wady i wymaga odpowiedniego prowadzenia, ale jeszcze się taki nie urodził, który by go 1v1 w koźle zamknął czy nawet ograniczył. Kozłuje radośnie, a wszelki mismatch mija. Takie dostał chłop polecenie i znów wywiązał się z obowiązków: 19 punktów 7/11 z gry. 

Barnes w szczególności podobał mi się jako screener. Dostawał piłkę na short rollu, skąd potrafi pięknie obsługiwać kolegów podaniami. Dużo asyst natrzepał: 17 punktów 8 zbiórek 11 asyst. 

Nie wiadomo w którą stronę poszedłby ten mecz, gdyby Brandon Ingram po 11 minutach na placu nie zszedł do szatni. Mowa jest opuchliźnie w okolicach pięty, cokolwiek to znaczy. Raptors prowadzili już dwunastoma punktami, ale w drugiej połowie spuchli i się rozpadło. 

Podobał mi się „nasz człowiek” RJ Barrett (25 punktów 12 zbiórek 5 asyst) który nawet mając przeciwko sobie Mobleya (przypominam: Defensive Player of The Year) jechał z gościem na obręcz. Takie rim pressure to ja rozumiem i chcę tego więcej. A co tam, pochwalę się: 

+389 ✅ cheers to those who, tailed! https://t.co/pMapJht3MQ

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) April 30, 2026

<dołącz do grupy typera GWBA -> /discord.gg/KSTUtkTBAn>

Oczekiwania zawiódł natomiast CMB, którego tak chwaliłem za poprzednie występy. Może inaczej, Cavs zaczęli go respektować po zasłonie (po postawieniu zasłony) młody nie miał już przestrzeni na kozioł, wyjście w górę, pogubił się parę razy i poza paroma przebłyskami, nie stanowił o przewadze zespołu. 

Końcowka to już naprawdę brak zdrowia po stornie Toronto. Evan Mobley (23 punkty 9 zbiórek) trafiający zza łuku, Schroder mijający obronę. Walczyli do końca, ale zabrakło siły rażenia Raptors. Ingram i Quickley to jednak spora strata, nie uważacie? 

Lakers 93 Rockets 99 [2-3]

Moja najmniej ulubiona para pierwszej rundy. Ludzie, który nadawali największy ton i określali charakter obu ekip nie ma, są kontuzjowani i niedostępni. 

Amen Thompson, Tari Eason, Jabari Smith Jr – trzej wszechstronni, atletyczni, młodzi ludzie mieli tym razem największy wpływ na losy rywalizacji. Generalnie powiem coś, co może niektórych oburzyć, ale po raz kolejny: Kevin Durant z wozu i znów drużyna zamiast stać i patrzeć, zaczyna grać ze sobą. Muszą sobie pomagać i nagle okazuje się, że z tej współpracy rodzą się dobre rzeczy, to nieprawdopodobne! 

• pick and roll, zasłona dla Shepparda
• Alpie Sengun wysoko do piłki
• Jabari Smith po zasłonie ścina przez środek
• Thompson aktywny wzdłuż linii końcowej, gotów ukarać podwojenie
• gra przez elbows, Sengun w dół drugi w górę do piłki 
• Turek na low post, podwajany, przygotowany, głowa w górze

 W obronie też nieźle: 

• podwajany na picku LeBron
• pomoc ze ślepej strony, korzystanie z przewag atletycznych

Moim zdaniem błędem Lakers jest podwajanie Turka (14 punktów 9 zbiórek 8 asyst). Pisałem o tym już wcześniej, niech on nawrzuca nawet 25-30 punktów, ale zabierzcie rytm reszcie, tam jest za mało zgrania, za słabo naoliwiona maszyna. Tymczasem LAL pozwalają Rakietom grać zespołowy basket. Houston było przygotowane na podwojenia centra od linii końcowej, grali sprawny basket i wygrali zasłużenie, na miarę swoich możliwości. 

Sekwencja meczu należała moim zdaniem do Reeda Shepparda (12 punktów 6 asyst), który najpierw po zasłonie wyszedł w górę, a następnie wyrwał piłkę dojechanemu LeBronowi i zakończył rzecz efektownym smeczem:

Luke Kennard został wyraźnie zidentyfikowany jako słabe ogniwo obrony, jechali w niego mocno. Już nawet nie 1v1, ale podsłonięty Kennard totalnie zdycha, umiera na zasłonie i gra toczy się czterech na pięciu przez najbliższych parę sekund. Generalnie kolega Luke (1 punkt 0/4 z gry) przestał istnieć w tej serii, po świetnym starcie. Całkowicie wycięty przez Amena Thompsona, a ponieważ Lakers odzyskali w tym meczu Austina Reavesa, nie było specjalnego „parcia” ani początkowej potrzeby, na siłę aktywizować snajpera. 

Reaves świetnie zaczął i gorzej skończył: 22 punkty przy 4/16 z gry. Nadrobił agresją, rzutami wolnymi 12/13. Rdza mu się sypała uszami, dwa otwarte layupy spudłował! Lakers w drugiej kwarcie trafili jedną trójkę! Marcus Smart umieszczony nieco na siłę w roli decydenta / kreatora popełnił 6 strat. To naprawdę nie jest najmocniejsza drużyna, a już na pewno najmocniejszy jej występ. LeBrona dopada wiek, on naprawdę chciałby się czasem ruszyć, ale ciało nie pozwala.

Oby wykrzesali z siebie jeszcze potrzebną iskrę w dwóch kolejnym, dwóch kolejnych meczach. Rockets z całą pewnością stać na awans. Mają o co walczyć! Przejść dalej z dołka 0-3, to byłoby wydarzenie bez precedensu. 

Patronami odcinka zostali: Bartek Mierzwicki oraz Zveg – dziękuję Panowie, Wasze zdrowie – wznoszę toast filiżanką podwójnego espresso! BG