Protect the hive! NBA Play-In 2026:
Charlotte Hornets (9) vs Miami Heat (10).

Goście z Miami bardzo zadziornie wchodzą w mecz, wszystkie akcje najchętniej chcieliby rozwiązać w polu trzech sekund. Od początku szarżują więc na obręcz Szerszeni. Ci bronią się jak mogą, sami tempa nie zwalniają, obie strony lecą dynamicznie. Wysoko na obwodzie piłką rządzi LaMelo Ball, właśnie trafił zza łuku, ale cztery sekundy później (dosłownie) Davion Mitchell odpowiada layupem. Tempo zawrotne, kto się ustrzeże błędów, kto więcej piłek zbierze, ten wygra. Wynik jest dla mnie sprawą absolutnie otwartą.  

Zaskoczeniem taktycznym po stronie Erika Spoelstry jest wyjściowy skład gości obejmujący dwóch wysokich, zarówno Bama Adebayo co Kel’ela Ware. No nie wiem.  Ten drugi już się co prawda zaznaczył, wkleił trójkę z prawego rogu, a przed chwilą strzelił blokiem pakującego się na kosz bodaj Milesa Bridgesa. Get out of here!

Co jest ważne, ci wysocy nie wychodzą nawet na wysokość zasłony, klasyczne Miami, to z kolei oznacza strzeleckie pole do popisu na górze, a więc tróje lecą z obu stron. Doświadczenie leży z pewnością po stronie South Beach, to oni wydają się lepiej znosić początkowe nerwy, ale panowie Ball i Miller to pewni siebie gracze i odpuszczać nie zamierzają. Pierwsze zmiany, Adebayo chwilowo na ławce i już się zaczynają rządy Hornets na atakowanej tablicy. Kalkbrenner dobija niecelny rzut kolegi. Jeśli opanują deskę, wygrają, nie mam co do tego wątpliwości. Hornets są mocni na ofensywnej desce, to na pewno, to ich styl.

Tylko, że… no właśnie. 31-letni Andrew Wiggins przepycha kryjącego go, siedem czy osiem lat młodszego Millera. Już tam nie chodzi o lata, obu zawodników dzielą przede wszystkim tysiące sesji na siłowni. To widać, to się właśnie nazywa „przewaga doświadczenia” ha ha. W każdym razie, o dominacji rywala na własnej desce nie może być mowy. Spoelstra OD RAZU bierze czas i przywraca Adebayo, tu nie ma żartów. To tylko jeden mecz, przegrany jedzie do domu, kończy sezon. 

Heat są drobni fizycznie, po przejęciach krycia Miles Bridges parokrotnie upycha pod obręcz głowę niższego Mitchella. Na placu widzimy teraz Coby’ego White, który właśnie trafił layup, ale coach Charles Lee zobaczył, że Adebayo pomaga, przy wjazdach, więc już, zaraz, zmiana, bo trzeba wzmocnić spacing, momentalnie wsadza na plac rozciągającego grę Granta Williamsa. White’owi trzeba zrobić miejsce, niech ciągnie. Jak teraz odjadą, będzie komfort gry, trzeba jechać, o oszczędzaniu energii nie ma mowy. Rotacja obejmuje dziesięciu graczy. Dziewięciu po stronie Miami.  

Na budziku widzę 26:18, na placu pojawia się Simone Fontecchio, mocno kryty, rzut za trzy oddaje Jaime Jaquez, no panie, to nie są optymalne rzuty, JJ to nie jest dedykowany strzelec. Panowie Herro i Powell, który wszedł z ławki, jak dotąd całkowicie niewidoczni. Charlotte powoli zamyka przestrzeń wokół własnego pola trzech sekund. Miami się cofa, jest w defensywie, to może być przełomowy moment meczu. 

No i co? Sporo szczęścia po stronie przyjezdnych, mogło być już dwucyfrowo, ale bardzo dogodne rzuty (jak i ponowienia) nie siadły miejscowym. Spore nerwy zwłaszcza po stronie Kona Knueppela, który właśnie przestrzelił layup. Adebayo odpowiada na spokojnie, dwa razy upycha Moussę, który pozostaje bez pomocy w grze jeden na jeden. Tu by się przydała zmiana krycia, Grant Williams ma mocniejszą „bazę” do obrony post up, niższy środek ciężkości, mocniejsze nogi. Ostatni rzut pierwszej kwarty, nasz ulubieniec Kon zalicza 1/6 z gry. Podnieś się chłopaku, chwila odpoczynku i jedziesz z tym.

No i jest! Trójkę po wyjściu na szczyt parkietu mu rywale odcinają, więc młody Knueppel wchodzi w kozioł, kręci się i pięknie trafia z półdystansu. To naprawdę jest kawał inteligentnego, technicznego gracza, kto go traktuje jako snajpera jedynie, ten chyba nie widział jak gra ten dzieciak. 

Adabeyo zbiera piłkę po bloku, wywraca się, akcja idzie w jedną, potem w drugą, padają punkty z obu stron, ten nadal leży, za tyłek się łapie, a minę ma zbolałą straszliwie. Spadł na ogon, to musi boleć. Tylko uwaga, powtórka pokazuje dłoń LaMelo podcinającą nogę upadającego Adebayo (!!!) To może być, to powinna być „czerwona kartka”, ale nie, sędziowie nawet nie wracają do taśm. Chyba nie mogą, może to i lepiej, załóżmy, że nic złośliwego tu nie zaistniało.

Ależ walka. Miami wpadło parę trójek, teraz to oni naciskają, tym bardziej, że Brandon Miller (głupio) popełnił przed chwilą trzecie przewinienie i wysłany został na krzesło przy linii bocznej. Jeszcze raz, jak to się nazywa? Doświadczenie! Moussa gra na środku obrony, przejmuje zasłony, za jego plecami kilka piłek już zgarnęli Wiggins i Ware. Obserwujemy dwie bardzo, ale to bardzo wyrównane poziomem, jak i stylem gry, drużyny. 

Mamy środek II kwarty, na tablicy remis, ale oto dociera raport: Bam Adebayo pod znakiem zapytania na resztę meczu. Solidnie stłukł kość ogonową, to widać. Nawet chodzenie sprawiało mu ból. Poszedł do tunelu i zniknął. LaMelo dostanie za swoje w mediach, oj to było chamskie, niesportowe zagranie. Leżąc ciągnął za piętę upadającego rywala, bo pewnie bał się, że ten popędzi z przewagę do kontrataku. Brudna, uliczna zagrywka i brudny, uliczny instynkt. Słabo. 

Sędzia tłumaczy trenerowi, że ponieważ nie było przerwy w grze, nie mieli, zgodnie z przepisami, prawa wracać i rozstrzygać konsekwencji tamtego posiadania. Serio, to zapewne skończyłoby się Flagrant II i zarówno Adebayo jak i Ball zniknęliby z parkietu. No nic, to jest sport, a życie nie jest sprawiedliwe. Tymczasowo dla gospodarzy grę ciągną najstarsi stażem LaMelo i Bridges, ale to Miami nieco lepiej rzuca. Po pierwszej połowie Heat prowadzą 54:52.  

Drugą połowę w miejsce Bama otwiera Jaquez. To nie powinno tak wyglądać! Trwa wymiana ciosów. Ware jest największym graczem na placu i właśnie to zaznacza, dwa razy z rzędu blokuje rzuty gospodarzy, Heat przechodzą do kontry, raz za razem. Na to budzi się Brandon Miller, trafia dwie trójki i znów jest remis, znów nic nie wiemy. 

Charles Lee obniża skład, na piątce stawia Williamsa. Tyle, że niecelna trójka kończy się rim-runem dryblasa Ware’a i już jest 76:71 dla gości. Cóż za mecz środkowego, wygląda w tym towarzystwie jak młody Bill Russell. Przerwa na żądanie jest naturalną konsekwencją tych popisów. Hornets knują, nie idzie im ten mecz. Marne 9/28 z dystansu kleją, a to większość ich rozwiązań ofensywnych tej nocy. 

Mnie bardziej martwi ich kiepskie transition D. Tranzycja ofensywna, oto jest element, na którym w największym stopniu stawia Spoelstra, od pierwszego gwizdka.

Burza włosów.

Następna rzecz, która wydarzy się w tym meczu, to trzy kolejne trójki Coby’ego White’a. Przy czym: 

• pierwsza po szczęśliwej zbiórce w ataku
• druga o tablicę z 45 stopni
• trzecia po tym jak rywal potknął się z piłką

No widzicie, życie to sztuka łapania okazji. Gdy nadarza się okazja, to trzeba ją dusić, wykorzystać do końca. Coby White się nie wahał i ma. Kto wie, być może wygra awans do playoffs dla Charlotte? Czy wspomniałem o layupie i kolejnej trójce na zakończenie trzeciej kwarty? Nie? To wiedzcie, że ten chłopak pali siatę jak oszalały. Jedenaście punktów z rzędu, burza włosów przeszła przez Spectrum Center! Hornets prowadzą 89:83, są w gazie. 

Czwarta kwarta przynosi obronę strefową, po raz pierwszy rozłożoną przez zespół Spoelstry. Coby White staje się Coby Black, tym, czego tak bardzo nie lubię: czarną dziurą w ataku. Forsuje i kosztuje zespół kolejne posiadania. Heat grają z biegu i znów doszli na remis. Nie, przepraszam już są z przodu, czterema. Ile to będzie? Dwanaście punktów z rzędu? Kibice zagryzają zęby.

Trudny okres dla gospodarzy i zaraz poznamy kto jest kim w tym zespole. Na parkiecie w miejsce Diabate, rookie Kalkbrenner, grają przez jego short-roll, jest podanie do rogu, niecelna trója, ale Grant Williams zbiera i dobija rzut. To właśnie ponowienia ratują ekipę Charlotte tego wieczora. 

No, ale cóż z tego, bo Davion Mitchell jest dziś katem chłopaków. Heat prowadzą siedmioma po trafieniach Normana Powella. Wszystko wydawało się już stracone, na budziku były dwie minuty i wtedy Coby Black znów zmorfował w White. Hornets potrzebowali trójki i ultra trudną acz czyściutką trójkę, otrzymali. Wcześniej tróję przez ręce przymierzył Miller i jeszcze jedną z rogu, minutkę przedtem. 

Charlotte dzikością serca, psim swędem, boskim zrządzeniem losu, wywalczyli dogrywkę. Tam z kolei mieli zwycięstwo na wyciągnięcie ręki, prowadzili pięcioma punktami na 24 sekundy do końca. Heat ostatnią przerwę zużyli na rozrysowanie trójki z rogu Tylera Herro. Trafił. A potem była presja na piłkę, Ball stracił posiadanie, a następnie sfaulował Herro przy rzucie za trzy. Uwierzycie? Wszystkie trzy wolne skutecznie wykończył Tyler i to Heat byli z przodu. Znów była przerwa, tym razem rysował Charles Lee, do piłki poszedł Melo, szybki atak spóźnionego na nogach Jaqueza i tak wpadły ostatnie punkty w tym meczu. Layup! 

Heat przerw już nie mieli, więc Davion Mitchell popędził na kosz, 4…, 3…, 2…, 1… zablokowany przez Milesa Bridgesa. No i macie, Miami kończy sezon. Niewiarygodne!

Statystyki: 

• Miami 126 Charlotte 127 [OT]
• 65-55 na tablicach dla gospodarzy
• ledwie trzynaście strat popełnionych w całym meczu, presji na piłkę brak
• 17:5 dla Miami w kontrataku
• 226 oddanych rzutów z gry
• w tym 56 trójek po stronie gospodarzy

W tym meczu wszystko było na styku, centymetr w lewo czy w prawo i wynik byłby odwrotny. To oczywiście wielki dzień dla Charlotte, trzymałem za nimi, ale nie podobało mi się jak grali. Indywidualizm, rzuty na pałę, gorące, żeby nie powiedzieć „desperackie” trafienia. Strefa ich spowolniła, przeraziła. Zważywszy warunki (uraz Adebayo) ekipa Heat może kończyć sezon z podniesionym czołem, dali z siebie sto procent, ale szczęście nie sprzyjało. Pora znów zamieszać w kadrze, a może także w pionie kadrowym? Zobaczymy.

W koszykówce nie ma miejsca na takie zagrania. To niebezpieczne i bezmyślne tak kogoś zahaczać. Gość powinien zostać wyrzucony z placu, nasz najlepszy gracz został kontuzjowany. Nie sądzę aby to było w porządku. Tym niemniej, gratulacje dla Hornets, zagrali świetnie [Eric Spoelstra po meczu]

„Najskuteczniejsi” gracze spotkania to: 

• LaMelo Ball 30 punktów 10 asyst 2/16 zza łuku
• Miles Bridges 28 punktów 9 zbiórek 5/10 zza łuku
• Brandon Miller 23 punkty 5 zbiórek 5 asyst 5/10 zza łuku
• Coby White 19 punktów 5/8 zza łuku

A po stronie gości: 

• Davion Mitchell 28 punktów 4/9 zza łuku
• Andrew Wiggins 27 punktów 7 zbiórek
• Tyler Herro 23 punkty 6 asyst
• Kel’el Ware 12 punktów 19 zbiórek 4 asysty 5 bloków

Dziękuję za emocje, sobie i Wam życzę, aby każdy mecz NBA był tak wyrównany! Patronem tegoż, live, nocnego odcinka jest Rafxim, dziękuję Przyjacielu! B