Witam serdecznie, Brooklyn Nets są moim kandydatem do tytułu najgorszej drużyny NBA w nadchodzącym sezonie. Hiszpański trener Jordi Fernandez otrzymał od swych mocodawców szerokie pole do eksperymentów. Zapytany twierdzi, że jeszcze nie wie kogo naznaczy pierwszym rozgrywającym, Bena Simmonsa czy może Dennisa Schrodera. Jak sam mówi, będzie próbował nieszablonowych ustawień, gdzie wyznacznikiem będzie… wzrost graczy.

Coach wspomina o piątce pod tytułem: Ben Simmons (208 cm / 14% zza łuku w karierze) Nicolas Claxton (211 cm / 15%) Day’ron Sharpe (211 cm / 12 trójek w trzy sezony) Noah Clowney (208 cm / 36%) oraz Trendon Watford (206 cm / 35%). Wzrost i zasięgi mają dać Nets przewagę, a każdy podkoszowy ma w meczu podejmować przynajmniej trzy próby rzutowe zza łuku. Wspomniana piątka ponoć już się zgrywa na treningach oraz oglądają wspólnie nagrania meczowe dla lepszej chemii, o rety!

Reprezentant innego tankowca Jakob Poeltl (Toronto Raptors) z kolei mówi bez ogródek: „umówmy się, że w tym sezonie nie zaatakujemy mistrzowskiego tytułu, więc nie ma sensu byśmy od wejścia wypruwali sobie żyły, niektóre mecze będą eksperymentalne, będziemy ogrywać młodszych zawodników”. Brawo za szczerość, przecież od zawsze tak było, 5-6 zespołów gra o pierścienie, reszta ma inne plany na sezon. Popularnym na przestrzeni najbliższym miesięcy powinno stać się określenie „CAPTURE THE FLAGG”. To oczywiście gra słów, w tym wypadku przejęcie flagi przez dwa „g” oznacza wybranie z pierwszym numerem draftu Coopera Flagga.

Capture the Flagg

Flagg to biały chłopak, który stanowi hybrydę Andreia Kirilenko pomieszanego ze Scottiem Pippenem. Nie dość, że robi na parkiecie dosłownie wszystko, to jeszcze zdradza wielką odporność psychiczną i opanowanie charakterystyczne dla weteranów, albo raczej mistrzów basketu. Mierzy 206 cm wzrostu (może się jeszcze wyciągnąć) a jego rozpiętość ramion przekracza 213 cm! Minionego lata stawał naprzeciw Team USA w ramach przygotowań do turnieju olimpijskiego i wiecie co… nawet nieskorzy do pochlebstw gwiazdorzy amerykańscy robili wielkie oczy.

Dzieciak spokojnie kozłuje naprzeciw Jrue Holidaya, wkleja tróje w ryj oraz bierze na plecy Adebayo, niesamowite. Z twarzy i zachowania cwaniaczek, ale tym razem stoją za tym naprawdę kozackie warunki i umiejętności. Idzie kawał gracza, zdecydowany numer jeden draftu 2025, który nadchodzący sezon spędzi na uczelni Duke. Młodszym fanom polecam pierwszym mixtape, tym bardziej doświadczonym drugi (oba poniżej):

Wczoraj wieczorem myślałem nad kształtem New York Knicks, którzy ostatnio narobili sporo rabanu sprowadzając do siebie Karla Anthony’ego Townsa. Przez wiele lat się naśmiewaliśmy z niekompetencji menedżerów NYK, ale teraz… teraz to jest wręcz błyskotliwie zarządzana organizacja. Pozwólcie, że wyjaśnię, a jeśli Wam za nudno, przewińcie dalej. Może najpierw pełen kształt transferu (ostatecznie zaangażowany został także klub Charlotte Hornets):

• Knicks otrzymują: Towns, James Nnaji
• Knicks oddają: Randle, Divincenzo, Charlie Brown Jr, DaQuan Jeffries, Duane Washington Jr, chroniony pick I rundy draftu (oryginalnie należący do Detroit) oraz dwa picki II rundy draftu

Generalnie rzecz biorąc, jeśli należysz do grona topowych klubów NBA i twoim celem jest faktycznie walka o mistrzowski tytuł (Knicks taki właśnie mają cel) wyzwaniem kadrowym jest nie tylko przyciągnięcie do zespołu odpowiedniego personelu, ale także utrzymanie budżetu płacowego poniżej progu zwanego potocznie Second Apron, czyli najnowszego bicza na ligowych krezusów, mającego wyrównać szanse w lidze. 

NBA to oczywiście gospodarka sztucznie sterowana pełna obostrzeń, limitów, reguł płacowych i wyjątków od nich. Niektórzy działacze tego nie ogarniają, tak samo agenci, a już na pewno trenerzy czy reporterzy, czyli ludzie którym mieliby o tym opowiadać kibicom. Ja także znam raczej podstawy, to jest oddzielna gałąź nauki, specjalny fakultet dla finansistów, hehe. 

Zapewne znacie określenie luxury tax, czyli od lat stosowane w NBA podatki od luksusu. W ogromnym uproszczeniu, kto przekracza określony prób płacowy ten już nie może zatrudniać ludzi z wolnej stopy, musi kombinować, transferować, ludźmi handlować. Sęk w tym, że gdy klub z wielkiego rynku pozyska już fajne nazwisko, może zaoferować mu wielkie pieniądze i kończy się zazwyczaj z trzema maksymalnymi kontraktami oraz brygadą nieco mniejszych umów obok.

Bogatym klubom niestraszne kolejne obostrzenia, progi luxury tax, gdzie od każdego dolara powyżej kreski trzeba do ligowej kasy (czyli do podziału na wszystkich) wpłacać dolara albo półtora. Niektórzy naprawdę szaleją, najdroższy zespół mają w tej chwili chyba Phoenix Suns, którzy w nadchodzącym sezonie wypłacą około 226 milionów dolarów zawodnikom oraz kolejne 198 milionów dolarów z tytułu podatku od luksusu. To w sumie dobry przykład, tym samym Suns przekraczają tzw. second apron (wprowadzone niedawno obostrzenie, najsurowsze dotychczas) który odbiera klubom szereg dotychczas przysługujących praw. 

Przekraczasz second apron? 

• tracisz mid-level exception, czyli żadnego weterana już w wolnej agenturze nie zatrudnisz
• tracisz wszelkie dotychczasowe „trade exceptions”
• w transferach nie możesz już łączyć graczy oraz kontraktów, wymiany tylko 1 do 1
• nie możesz też przyjąć zawodnika na kontrakcie wyższym niż oddajesz 

Co więcej, jeśli przekraczasz próg second apron (SA) po raz trzeci w horyzoncie pięcioletnim – twój pick draftu spada na koniec, niezależnie od przysługującego numeru, wybierasz z numerem trzydziestym. Jak więc kombinują kluby? Na maksa opóźnić chcą wejście w próg SA albo gdy już wejdą, być ponad maksymalnie dwa sezony. Z tego samego założenia ewidentnie wyszli Knicks, są aktualnie na styku progu second apron (188.8 mln $) płacą ludziom o trzy tysiące dolarów (!!) mniej niż wynosi limit. W tym roku zatem spokój. W przyszłym (biorąc pod uwagę zakładany 10% wzrost poziomu SA) będą mieli do dyspozycji około 13 milionów dolarów by obsadzić 5-6 miejsc w składzie (skończą się umowy m.in. Jericho Simsa, Achiuwy, Payne’a) więc znów się powinno udać. 

Dopiero kolejne dwa sezony (2026-2028) będą problematyczne. Trzeba będzie zapłacić Mikalowi Bridgesowi oraz zdecydować co robić dalej z Mitchellem Robinsonem (o ile wcześniej go nie wymienią). Przy czym no właśnie, wszelkie wymiany muszą być dokonywane z głową. Sprowadzać teraz przykładowo Treya Murphy’ego III z finansowej perspektywy mija się z celem, bo trzeba mu będzie zapłacić w kolejnym sezonie, czyli o rok wcześniej wpadną w SA, co skróci „kadencję” czy też „okienko mistrzowskie” całego zebranego trzonu. 

Inaczej, Knicks zebrali pierwszorzędny materiał ludzki i mogą go spokojnie utrzymać  / próbować wygrać ligę przez cztery kolejne sezony. Dopiero w 2028 roku prawdopodobnie nastąpi reset, czyli zejście z progu, przebudowa. W lecie 2028 roku skończy się m.in. kontrakt Townsa, a reszta kozaków (m.in. Brunson, Anunoby) będzie dysponowała „player options”. Biorąc powyższe pod uwagę, nie sądzę byśmy zobaczyli kolejny transfer, a jeśli już będzie to Robinson w wymianie za kogoś o podobnych zarobkach, w żadnym razie gość, któremu kończy się kontrakt do 2026 roku. Ma to sens? Doczytałeś? Daj znać, hehe. 

Other NBA news

-> Dobra, zejdźmy z ciężkich tematów, Boogie Cousins (34 lata, 125 kg) formalnie zadebiutował w World Tour 3×3! Jego chiński zespół Wuxi zmierzył się z Partizanem. Po zaciętym spotkaniu, mimo wczesnego prowadzenia Wuxi przegrali końcówkę. Zabrakło doświadczenia, koncentracji oraz chyba kondycji. Tym niemniej, oto zalążek tego, co by się działo, gdyby topowi ludzie NBA wzięli się za 3×3:

-> Z migawek obozowych San Antonio Spurs, a tam najbardziej widoczny i najlepiej słyszalny jest weteran Chris Paul. Cudów nie sprawi, ale cegiełkę do rozwoju Wembanyamy, Sochana czy rookie Castle’a dołoży na pewno, zobaczcie:

CP3 is going to get these young guys right in San Antonio 🔥

(h/t @ClutchPoints ) pic.twitter.com/Fe5qQYbVpB

— NBACentral (@TheDunkCentral) October 1, 2024

-> Ja Morant, lider Memphis Grizzlies, ma nowe uzębienie, brawo! Jak Wam się podoba? 

-> Dillon Brooks bije się z maskotką klubu Rockets.

To wszystko na tę chwilę. Jeśli dotąd nie napisałem nic o Twoim ulubionym klubie, powiedz – uzupełnię. Opowiem o szansach, perspektywach i jak widzę najbliższą kampanię w wykonaniu zespołu bądź konkretnych graczy. Tymczasem się żegnam, jutro rozpoczynamy GWBA Camp w Toruniu, jubileuszowa dziesiąta edycja, więc powinno być gorąco, nie tylko na parkiecie koszykarskim. Na pewno zwartą grupą idziemy na mecz otwarcia PLK, czyli Toruń vs Lublin. Z kim się widzę na trybunach? Pozdrawiam serdecznie. Sponsorami odcinka są: Jakub Zoch, T. Serafinowicz, MPlewako oraz A Kaznowski – dziękuję i polecam się na przyszłość. BG