Rozumienie koszykówki wśród casualowych kibiców NBA w kraju i na świecie. 

Ile zwycięstw osiągną Washington Wizards w sezonie 2026-2027?
Ich skład przedstawia się następująco: 

• PG: Trae Young / Bub Carrington / Sharife Cooper
• SG: KyShawn George / Tre Johnson / Jamir Watkins
• SF: AJ Dybantsa / Bilal Coulibaly / Cam Whitmore
• PF: Anthony Davis / Khris Middleton / Will Riley / Justin Champagnie
• C: Alex Sarr / DeAndre Ayton / Tristan Vukcevic / Anthony Gill

W sieci spotykam się z głosami, gdzie ludzie patrząc na nazwiska wieszczą Wizards walkę o mistrzowski tytuł. Uwierzycie? Ja to widzę zgoła inaczej:

Trae Young w naturalny sposób ograniczy rozwój Carringtona w roli playmakera. Minut i powtórzeń będzie mniej, chyba że zamierzają Younga sprowadzić do roli gracza występującego dwie kwarty w spotkaniu. Mało to raczej prawdopodobne zważywszy, że podpisali z nim czteroletnie przedłużenie umowy o wartości 212 milionów dolarów (!)

Ten siłą rzeczy pogra więcej „off-ball” z miejsca wchodząc w kompetencje Tre Johnsona, któremu także zacznie brakować minut i rytmu. Nie mogąc się podeprzeć kozłem, Bub może stracić skuteczność dystansową, a to najlepsze co demonstrował (41%) w minionym sezonie. Z dużą dozą przekonania: zabraknie też ekspozycji dla dynamicznego „Kiszona”, zresztą jego ulubione klepki weźmie, niekoniecznie rzucający, AJ Dybantsa. To jego będą chcieli umocować w centralnej, ofensywnej roli. To na nim będą polegać także marketingowo. Panowie atleci będą sobie wchodzić w paradę wyraźnie i nieuchronnie. Taki model nie sprzyja atmosferze i wspieraniu jeden drugiego i zespołowym ambicjom.

Anthony Davis rzecz jasna, nie jest liderem, być może w paru meczach będzie chciał pokazać wysoką klasę, przypomnieć o sobie, ale dalej zejdzie do poziomu „akceptowalnego”. Jemu będzie na rękę oddanie palmy pierwszeństwa młodszym kolegom. Nie ma sensu „zdrowia tracić” wiedząc z góry, że nie walczy się o wynik. Każdy uraz będzie oznaczał pauzę i to się przeniesie na całą resztę. AD rozegra 50-55 meczów jeśli ominą go poważniejsze urazy. Razem z Aytonem będą chodzić po salonach jubilerskich i przymierzać łańcuchy. Sarr to jest przede wszystkim fajny chłopak, on się „dopasuje” do starszych kolegów. Cała reszta będzie wyrywać jakieś skrawki minut i rzuty dla siebie. 

Wszelki brak AD wzmocni ekspozycję przede wszystkim Dybantsy, który w drugiej części sezonu będzie szukał argumentów w wyścigu Rookie of The Year. Jego biegowy styl powinien korespondować z tym, co zwyczajowo robi Trae. Będzie momentami bardzo efektownie w stolicy, ale na zwycięstwa nie przełoży. Przepowiadam: zjem żabę jeśli ten skład awansuje choćby i do play-in w przyszłym roku. Otóż moi Drodzy moim zdaniem oni osiągną wynik w okolicach… 25 zwycięstw. 

Zespół pozbawiony kultury organizacyjnej, ogrywający topowego żółtodzioba, próbujący wdrożyć do składu trzy gwiazdy na raz, miałby walczyć o tytuł, dobre sobie! Jestem fanem talentu chłopaków, ale trzeba zachować pozory obiektywizmu, nie sądzicie? 

Zakładam, że między Sacramento, Milwaukee, LA Clippers, Brooklynem i Washingtonem rozegra się batalia o to, by nie zostać jedną z trzech najgorszych ekip NBA przyszłego sezonu. Przypominam, trzy najgorsze zespoły „ukarane” będą obniżeniem szans na zwycięstwo w loterii draftu -> zamiast trzema, będą dysponować dwoma piłeczkami w bębnie loteryjnym. 

Co szykują Detroit Pistons, co z Jalenem Durenem

Co raportuje newsman Shams Charania? Część transakcji była już zapowiedziana wcześniej, ale wyjaśnijmy. W wielkim i skomplikowanym transferze, w którym brało udział w sumie sześć zespołów NBA: 

• Khris Middleton trafia z powrotem do Waszyngtonu (biedny facet)
• D’Angelo Russell, Isaiah Stewart oraz AJ Johnson lecą do Memphis
• Caris LeVert przypisany został Milwaukee Bucks
• John Collins, Taurean Prince i Gary Harris zasilają Detroit 
• Santi Aldama, Marcus Sasser i snajper Tarik Biberovic zagrają dla Dallas
• Clippers nikogo nie sprowadzili, wygenerowali za to „exception” w kwocie 16 mln $

Zastanawiają mnie szczególnie działania Trajana Langdona, szefa kadr Pistons, bo tu nieco się zmieniło, a zespół aspiracje ma przecież najwyższe z możliwych:

• PG: Cade Cunningham / Daniss Jenkins
• SG: Duncan Robinson/ Isaiah Joe / Chaz Lanier / Gary Harris
• SF: Ausar Thompson / Javonte Green / Kevin Huerter
• PF: John Collins / Ron Holland / Taurean Prince
• C: Jalen Duren (??) / Paul Reed / Tolu Smith

Zakładam, że Duren ostatecznie otrzyma przedłużenie umowy na satysfakcjonujących obie strony warunkach i będziemy mogli przejść dalej. Jeśli tak się stanie, tożsamość i filar zespołu, który w zeszłym sezonie wygrał 60 meczów i zajął pole position wschodniej konferencji, pozostanie niezmienny. W dalszym ciągu mówimy o zespole zadziornym, atletycznym, ukierunkowanym na intensywną obronę.

Pistons pod względem zaliczyli spektakularne wyniki w rundzie zasadniczej: 

• największa średnia bloków
• największa średnia przechwytów
• największa średnia wymuszonych strat rywala
• najmniejsza średnia punktów traconych w polu trzech sekund
• najmniejsza średnia asyst rywala
• najniższa średnia skuteczność za trzy rywala

Trener JB Bickerstaff znalazł swoich żołnierzy, nie było zgody na odpuszczanie i podobna sytuacja powinna mieć miejsce także w nadchodzącym sezonie. Najważniejsze zmiany: Tobiasa Harrisa na silnym skrzydle zastępuje gracz mniej doświadczony, techniczny i inteligentny, ale zdecydowanie bardziej atletyczny, młodszy i z potencjałem do gry także jako „oszukany center” / partner biegowy dla gwiazdy zespołu Cade’a Cunninghama. 

Ze względów oszczędnościowych „stracili” defensywnego enforcera Isaiah Stewarta oraz kreatora gry z ławki Carisa LeVerta, ale dokładają cały zastęp zawodników wnoszących to, co wydaje się najbardziej potrzebne: miarę zza łuku. Nowe nazwiska w składzie podkreśliłem, a oto ich skuteczność za trzy w minionym sezonie:

• Isaiah Joe 42.3% (95. percentyl)
• Gary Harris 41.2% (87. percentyl)
• Taurean Prince 43.6% (96. percentyl)
• John Collins 40.6% (90. percentyl)

Licząc na naturalny rozwój panów Durena, Jenkinsa i Laniera, jestem umiarkowanym optymistą jeśli chodzi o Detroit. To w dalszym ciągu nie jest zespół zdolny sięgnąć po mistrzowskie laury, do tego potrzebny będzie rewolucyjny break-through Durena i/lub Thompsona pod kątem strzeleckim. Wiele można zamaskować intensywnością w regular-season, ale koniec końców linia podkoszowa Thompson – Collins – Duren przy jednocześnie zmniejszonej głębi składu, nie przebije się przez czołówkę konferencji w playoffs. Dwaj panowie nie umieją rzucać do kosza z odległości i to zostanie przeciwko nim wykorzystane. 

Jeśli kolega Duren rozwinąłby choć w minimalnym stopniu swój zasięg strzelecki, negocjacje w sprawie jego kontraktu zakończyłyby się już dawno temu. Tymczasem widzieliśmy jak mu Orlando i Cleveland w kolejnych seriach odebrali pewność siebie. Średnia punktowa względem regularnego sezonu zmalała o połowę, skuteczność z gry o czternaście (!) a skuteczność rzutów wolnych o siedem punktów procentowych. 

Duren nie jest kreatorem gry, nie generuje przewag, a jego wpływ na defensywę choć istotny, w najmniejszym stopniu nie uzasadnia kwoty kontraktu, o jaki zabiega jego agent. Super maksymalny kontrakt w przypadku Durena to dla Detroit wydatek rzędu 287 milionów dolarów za pięć lat. W obliczu aktualnych obostrzeń finansowych nie ma mowy o tak wysokim wynagrodzeniu. Zamiast średniej 57 mln rocznie, Pistons proponują 25-30 milionów. Trwa impas. 

Pistons nie mogą sobie pozwolić na jego utratę, bo bez jego zasłon i zagrożenia lobem, Cade wkrótce zacznie przebąkiwać o konieczności zmiany miejsca pracy powołując się na chęć walki o tytuł itp. itd. 

Na koniec jeszcze o ostatnim nabytku Los Angeles Lakers: 

• PG: Luka Doncic / Collin Sexton / Bronny James
• SG: Austin Reaves / Cameron Carr / Jaden Hardy
• SF: Quentin Grimes / Adou Thiero / Dalton Knecht
• PF: Jarred Vanderbilt / Jonathan Kuminga (???) / Jake LaRavia
• C: Walker Kessler / Sandro Mamukelashvili / Kevon Looney

Trwają starania o przyciągnięcie do składu Jonathana Kumingi. Ultra ofensywnego skrzydłowego, o wielkim talencie, ale niewielkim rozumieniu zorganizowanej koszykówki. Lakers oferują dwuletnią umowę o wartości 20 milionów dolarów (zapewne z opcją gracza) oraz pozycję startera na silnym skrzydle.

Pozdrawiam wszystkich, którzy skreślają Lakers! Można mieć wątpliwości względem wysokości apanaży Kesslera, Reavesa i reszty nowych nabytków. Można kwestionować braki na skrzydłach, defensywne niedostatki, brak dopasowania lub powielanie się kompetencji co niektórych ludzi. Z całą pewnością Lakers nie zatrudniają analityków na poziomie Bostonu, ale pod względem sportowym tu nie powinno być źle. 

Runda zasadnicza to czas, w którym triumfuje atak, a do playoffs, jeśli zdrowie dopisze, oni jeszcze dokonają zmian. 

• Luka i Kessler stanowią fundament, efektywność ich pick and rolla winna stać na szczytach listy
• Reaves doskonale wypełnia wymóg drugiego ball-handlera, stanowi alternatywną opcję generowania przewagi na koźle
• Vanderbilt nie rzuca, ale jest sprawny i żylasty, na ten moment weźmie na siebie najcięższe matchupy
• Grimes to kolejny gracz zdolny zawiadywać piłką, powiedzmy, że trafia catch and shoot + przypadnie mu rola drugiego stopera

W przypadku problemów, gdy potrzebny będzie wysoki z rzutem, na parkiet wchodzi Mamu. Gruzin jest na tyle dynamiczny, że mogą go przesunąć także na silne skrzydło. W sumie to tam spędzi większość minut, tak sądzę. Wówczas ofensywnie grać będą bez kompromisów, mocno do przodu. 

Kevon Looney został wczoraj zatrudniony zarówno jako ubezpieczenie, co do roli zmiennika Kesslera. Szerokie cielsko, potężne zasłony, doskonała ofensywna zbiórka, możliwość gry przez short-roll, doświadczenie, ale wolny jest okrutnie i w dynamicznej grze traci rację bytu. Na szczęście Luka ma ten walor, że potrafi doskonale kontrolować tempo meczu i jeśli tak im wyjdzie z wyliczeń, grać będą wolno.

W minutach bez Luki piłką zawiaduje Sexton i/lub Hardy. Carr, LaRavia, Knecht spróbują aktywnie stworzyć siłę rażenia na łuku, występować będą w rolach movement shooterów. Szczególnie liczę na tego pierwszego. Cameron Carr przypomina mi Devina Vassella z San Antonio i rolę rasowego snajpera poruszającego się bez piłki powinien w klubie rozwijać. Warunki ma niesamowite: 195 cm wzrostu, ale aż 215 cm rozpiętości ramion i kiść miękką jak dziecięcy kocyk. Zobaczcie sami: 

Jest jeszcze jeden młody, super atletyczny facet, Adou Thiero, którego widzę w roli stopera / rim runnera. Być może nawet docelowo w pierwszej piątce, w miejsce, w którym (eksperymentalnie) umieściłem na razie Vanderbilta. Zobaczymy co się stanie, czy faktycznie przyciągną Kumingę, ale nawet jeśli nie, Lakers to zespół zdolny, przy zdrowiu pierwszoplanowych postaci, zająć 5-6 miejsce w konferencji. Tak więc, z szacunkiem, przystopujcie z defetyzmem hejtery, hehe.

To wszystko na ten moment, jutro już definitywnie robimy Q&A, także zachęcam do przysyłania pytań w komentarzach. Patronami odcinka są Michał Machał, Tomek Borowski oraz Przemek Stępski. Dzięki za odwiedziny i wsparcie portalu, moje uszanowanie. BG