Patronem dzisiejszego odcinka jest B Buczko, którego z tego miejsca serdecznie pozdrawiam. Ostatnio padło pytanie czy Wasze wpłaty wpływają na moją motywację do pracy i częstotliwość pisania… oczywiście, hehe. 

Płacowe i pozapłacowe czynniki motywacyjne, to jest ciekawy temat, o którym wielu absolwentów wydziału zarządzania (i nie tylko) na pewno mogłoby się rozwinąć. Dla naszych potrzeb: nie ma opcji byś poszedł do szefa ze słowami: „szefie, daj mnie 20-30-40% podwyżkę, a będę lepiej pracował, ciężej zapie%dalał będę” bo to nie zadziała i jest głupotą w samym założeniu. Kiedy jednak szef przyjdzie i położy na stole, czy tam na kokpicie wózka widłowego, kopertę ze słowami, „dzięki, że dla nas pracujesz, doceniam cię”. Wtedy to się inaczej odbiera, wtedy są skrzydełka jak w podpaskach always. Dobrze mówię? Wiele by pisać, wklejam poniżej ramkę i zapraszam do lektury! B

Skupmy się na najciekawszych meczach dwóch ostatnich kolejek, bo to chyba więcej sensu ma. Pytania widziałem o ostatni (sobotni) występ Los Angeles Lakers.

Lakers 123 Nuggets 100

Aaron Gordon, a następnie Russell Westbrook celowo pozbawieni krycia na obwodzie. Jeden i drugi oddawali nadprogramowe rzuty, w sumie aż 32 próby! Skuteczność nie miała większego znaczenia, liczyło się to, aby Denver wybić z rytmu, zmusić do dalekich prób desygnowanych (przez Lakers) rywali, nie pozwolić by Nuggets „grali swoje”.

Nikola Jokić obtoczony dwójką obrońców LAL jak kotlet w jajku i bułce tartej. Żadnego komfortu zajęcia pozycji, jeden wychodził przed, drugi czaił się za. W rezultacie porządnie zmęczyli Serba, który w całym meczu zaliczył jedynie 2/7 z gry! Swoją drogą, aby w podobnych warunkach zaliczyć (kolejne) triple-double… to świadczy o wybitnej klasie zawodnika: 12 punktów 13 zbiórek 10 asyst.  

Defensywny plan gry JJ Redicka zadziałał, naciskali na piłkę, presji poddawali podających, w efekcie wymusili aż 22 straty, które bezpośrednio zamienili na… 39 punktów!!! Druga kwestia to postać kontrolującego tempo Luki oraz skuteczność zza łuku. Hachimura, Reaves i Doncic trafili 12/25 trójek, a okresy wolniejsze naprzemiennie brali na sobie LeBron i Luka. Jeden i drugi pozostają nie do zatrzymania 1v1, przy czym największe wrażenie zrobił ten ostatni. Dla „opasłego Słoweńca” był to najlepszy z dotychczasowych występ w barwach Lakers: 32 punkty 10 zbiórek 7 asyst 1 strata +20 wskaźnika plus/minus. 

Najbardziej imponujący był… kolejny outlet pass do sprintera LeBrona… nie, nie. Low post zakończony łatwym, dziecinnym wręcz ograniem Gordona. Jedno jest pewne. Denver, które do niedawna obśmiewało Lakers, całkowicie ich kontrolując i nie obawiając się ani hu hu, właśnie znalazło kolejnego, bardzo niewygodnego rywala w zachodniej konferencji. 

Nie za każdym razem będą tak śmigać zza łuku, nie za każdym razem wymuszą 22 straty, ale Luka nadał Jeziorowcom element efektywności i koszykarskiego IQ. Jego się nie da przyspieszyć, czyta i reaguje na błędy, beznamiętnie. Niechby jeszcze nabrał trochę wydolności, a będzie ogień. Lakers i Warriors po ostatnich zmianach kadrowych to dwa bardzo niebezpieczne zespoły z mistrzowskim potencjałem. Tak to należy postrzegać. 

Jestem ciekaw kolejnego spotkaniu obu drużyn, Denver dało się zaskoczyć, nie byli przygotowani. Co więcej, gwizdki dość jednostronne, ale weźmy pod uwagę, że arbitrzy zawsze „premiują” zespół z inicjatywą, agresywny i napierający. Jeśli nie widzieliście, popatrzcie choć na migawki, polecam: 

Nets 105 Sixers 103

Siódma z rzędu porażka Joela Embiida, Paula George’a i Tyrese’a Maxeya. Nie ma kompletnie sensu obrona w sytuacji gdy Kameruńczyk nie biega, a wręcz się nie rusza. Przy odrobinie sprytu zawsze będzie można doprowadzić do wolnej pozycji rzutowej. Obrona strefowa to również nie oznacza, że środek może sobie stać wręcz przeciwnie, środek i jego decyzyjność, sprawność i komunikacja są kluczowe. Nets są fajnie prowadzeni, grają twardo i za wysiłki swe zostali przez koszykarskich bożków nagrodzeni. 

Nicolas Claxton, jakby nie patrzeć przeciwieństwo wyżej opisanego, czyli energiczny i pracuś, zalicza 16 punktów 9 zbiórek 3 asyst i 5 bloków. W ostatniej akcji idzie na obręcz i zdobywa decydujące punkty po niecelnym rzucie kolegi. Dobitka ma miejsce równo z końcową syreną. Kurtyna. 

Embiida do spółki z George’m nie da się oglądać, bo to dwa maksymalne kontrakty pozbawione zdrowia i motywacji. Wszystkim dookoła pozostaje robić dobrą minę do złej gry. Bardzo złej gry. Bilans klubu wynosi w tym momencie 20-36. Embiida czeka z pewnością kolejna operacja i co najmniej półroczny rozbrat z koszykówką. Uważam, że nie ma sensu dłużej przeciągać jego zmagań z własnym organizmem. 

Knicks 105 Celtics 118

Niby wyrównany mecz, ale kto oglądał ten widział. Celtics od wejścia narzucili swoje warunki, rozwlekli, rozwiesili Nowojorczyków jak mokre gacie na sznurku. Knicks słabiutko kryją pick and rolla, co ich wyklucza z walki o tytuł w tym sezonie, ale to już nie o to chodzi. Tom Thibodeau próbował wszystkiego, umiejętnych przekazań, błyskawicznego chodzenia pod zasłoną, nad, podwojeń i drop coverage. Nic nie działało. Niczego nie zatrzymali. 

Tatum, Porzingis, Holiday, Hauser grali swoje. Pozycje bajeczne, pewność siebie godna obrońców tytułu. Zanim się obejrzeliśmy było 27-28 punktów przewagi mistrzów i w tym momencie wyraźnie im ciśnienie zeszło. Szacunek dla rywali, bo twardo walczyli w trzeciej kwarcie, tyle że to jest partyzantka, szybkie przejścia z obrony do ataku jak jakaś Atlanta Hawks. Nadgonili kilkanaście punktów, zbliżyli się, bo Celtom przestało siedzieć, a na penetracje zabrakło chęci. 

Joe Mazzulla się uśmiechał, świr jeden, klarował swoim zawodnikom: „O tak, potrzebujemy tego. Musimy być stawiani w niekomfortowych warunkach, powinniśmy patrzeć jak rywale łapią ogień, jak szarżują. Musimy się do tego przyzwyczaić, okrzepnąć, nauczyć się na to odpowiadać”. Cytat może niedokładny, ale oddaje sens filozofii szkoleniowca Celtics.

No i odpowiedzieli, kilka obronionych posiadań, sprawnych przejść na połowę rywala, dwie trójki White’a, pewne zagrania 1v1 Jaylena Browna i można się było zwijać. Semi-blowout, tak bym to nazwał. Knicks z czołówką NBA (Cavs, Celtics, Thunder) zaliczają niechlubne 0-7, przy czym żaden mecz nie był specjalnie bliski. 

Jaylen Brunson zmuszony pracować za ciężko, Towns nie stanowi wyzwania dla C’s bo jest za miękki, kryją go Jrue Holidayem (!) bezsensownym czyniąc pick and roll dwóch gwiazd NYK. Co więcej, OG Anunoby jest bez formy, Miles Bridges musi brać na siebie więcej i jedyna szansa to Josh Hart. To jego postawa, jego niezłomna gra do przodu i walka przydają Knicks potencjalnie tylko walorów mistrzowskich. Bostonu jednak w serii nie przejdą na pewno. 

Mavericks 102 Warriors 126 

Kyrie Irving słabo wszedł w mecz, Klay Thompson należycie kryty (zero punktów w pierwszej połowie) i całkowita kontrola gry po stronie Stepha, Draymonda i Butlera. Ależ wdzięcznie się ogląda tę trójkę: doświadczeni, waleczni, energiczni. Z taką trójką liderów aż się chce biegać, pracować pozostałym. Od razu powiedzmy sobie: Dubs mogą sięgnąć po tytuł w tym sezonie.  

Wielkiej chluby może nie przynosi ogranie rywala pozbawionego centra (Davis, Lively, Gafford kontuzjowani) bo ci nawet nie mogli odpowiednio zagęścić środka, zdobyć przewagi na własnej tablicy. Jednak rodząca się chemia między zawodnikami Golden State, rotacje oparte na wysokim basketball IQ, struktura gry, akcje nieskomplikowane, ale płynne, wynikające z ruchu ciał, to chce się oglądać! Butler (18/3/5) znów ma ten zuchwały uśmiech, wspiera młodych, wyprowadza ich na pozycje. Piękny basket, którego notabene istotną częścią jest Brandin Podziemski (17 punktów 13 zbiórek).

Stephen Curry (30 punktów 7 asysty 12/20 z gry) mogący pracować, tak jak powinien, bez piłki. Tak się podpalił, że „night night” pokazał rywalom w połowie trzeciej kwarty! Zobacz wyżej 😴 Pierwszorzędny występ Stepha, jeden z najlepszych w tym sezonie. 

Clippers 111 Pacers 129

Tyrese Haliburton złapał formę i trzyma (29 punktów 12 asyst) pisałem ostatnio, że przy jego wkładzie strzeleckim Pacers wygrywają 2/3 meczów i nazwiska rywali niewiele im robią. Co najważniejsze, są zdrowi, sprawni i z nadzieją patrzą w przyszłość. Clippers dla kontrastu, bez Powella i Leonarda, ciągnący się z tyłu. Brak głębi, James Harden (31/7/11) inicjujący każdą dosłownie akcję, Ivica Zubac mocny fizycznie, ale z ograniczeniami w defensywie. Trójka pozostałych starterów plus wchodzący na zmianę Bogdanovic: 1/22 zza łuku! Spacingu na pewno nie poprawił także Ben Simmons. No cóż, słabszy okres podopiecznych Tyronna Lue.

Pistons 148 Hawks 143

O rety co za naparzanka. Oba zespoły instruowane by biegać, a najmocniej po straconym koszu, gdy rywale rozluźnieni są i celebrują, hehe. Tempo zawrotne, obrona umowna. Każdy jeden przekroczył zakładane linie statystyczne. Cade (38/7/12) i Trae (38/2/13) prześcigali się w zdobyczach. Wygrała drużyna zdrowsza i bardziej utalentowana. 

Suns 109 Raptors 127 

PHX są do zaorania. Nigdy nie przepadałem za Durantem, Bookerem – doceniam talent, ale to doprawdy nie jest styl przynoszący drużynowe sukcesy. Zespół pozbawiony obrony, zbyt „cute” i „cool” by się wystawiać na szwank. Gdy rywal szarżuje, przyspiesza, oni stoją w obronie. Dosłownie. Takie streetballowe, parkowe przyzwyczajenia. Obrażeni gdy się ich podwaja, przestają grać, snują się. Dajcie spokój. 

Tak czy inaczej, Raptors powinni zbić z planszy, ale ci w końcówce meczu trafili SIEDEM kolejnych trójek i wygrywają zasłużenie, zobaczcie tylko:

Heat 113 Bucks 120

Która to już „zapaść” Miami w czwartej kwarcie? Świetnie weszli w mecz by na koniec zgubić piętnaście punktów ekstra. Statystycznie lepsi w każdej kategorii za wyjątkiem skuteczności za trzy. Kolektywne 1/8 w czwartej odsłonie i przeważający fizycznie Giannis i Brook Lopez (17 punktów 6/11 z gry) umiejętnie przesuwany pod obręcz. 

Grizzlies 123 Cavaliers 129

Po czym poznać topową drużynę? Po tym, że wygrywają nawet wówczas gdy mecz się nie układa. Pomimo absencji i braku sił. Trzeci mecz w czwartą noc? Brak obitego Garlanda na piłce? Nie szkodzi! W jego buty adekwatnie wszedł Ty Jerome, autor 26 punktów 6 zbiórek i 4 asyst. To jest mili Państwo chłopak, który potrafi grać pod presją i śmiało sobie powiedzmy: odkrycie tego sezonu. Na tablicach 57-37, przy czym najwięcej zbiórek Cavs wyłapali po dalekich odbiciach piłki od obręczy, mocniej się bili o niczyje posiadania. Atak pozycyjny szedł przez dwójkę Mitchell, Mobley, obaj nachapali się statystyk. 

Po stronie Memphis przede wszystkim zawiódł kolega Desmond Bane (2/13 z gry) otwarte trójki z rogów nie znajdowały drogi do kosza, a w końcówce pojawił się brak doświadczenia, niepotrzebne faule. 

Thunder 130 Wolves 123

Shai Gilgeous Alexander to jest gość kroczący ponad wszystkimi. Niezaprzeczalny MVP tego sezonu, czyniący z przeciętnej Oklahomy zespół nie do ogrania prawie. Wolves się stawiali, co miało być pogromem po pierwszej kwarcie, w drugiej przemieniło się w wymianę ciosów, na którą Thunder przystali. SGA autorem 37 punktów 8 zbiórek i 8 asyst przy +16 wskaźnika plus/minus. 

Zawodzi strzelecko Lu Dort, jeszcze się dwaj panowie środkowi dogadać, porozumieć muszą, przeciętne zawody rozgrał J-Dub, ale gdy nacisną…. on, Shai i Caruso… nie ma czego zbierać z tablic, w ujęciu dosłownym. Kończy się layupami z jednej strony i przechwytami z drugiej. 

Na koniec wrzucam tabelę, żebyśmy się nie pogubili, odnaleźli. Na zielone zespoły, które należy postrzegać jako kandydatów do pierścienia. Na czerwono twory źle skonstruowane, przepłacone, przereklamowane. 

Na koniec się jeszcze pochwalę. Na początku lutego uruchomiliśmy na Discordzie darmowy, dostępny dla wszystkich kanał z typami pod sztandarem naszego partnera, Betters. Po 23 dniach zmagań, nasza ośmioosobowa grupa typerska zalicza 20.1 jednostek zysku (20 razy to za ile grasz) co daje 23.9% ROI, czyli zwrotu z inwestycji. 

Oczywiście czujcie się zaproszeni aby dołączyć. Każdy, kto zarejestruje się z naszym kodem: https://betters.pl/?btag=GWBA2025 niech się odzywa, nadam mu dostęp do grupy🖐️ Dzięki za odwiedziny, do jutra! B