Witam przy piątku, opowiem pokrótce o najciekawszym meczu minionej nocy i rozpocznijmy już ten weekend, albo, jak w przypadku niektórych, przejdźmy do innych zajęć. Nazywam się Bartek Gajewski, dziś przypada 112. rocznica wypłynięcia Titanica w swą pierwszą i ostatnią podróż, oraz piętnaste urodziny niniejszego bloga / portalu gwiazdybasketu.pl

Nie wiem ile lat jesteś z nami, ale skoro to czytasz – szacunek, bo to znaczy, że zaliczasz się do grona ludzi o ponadprzeciętnych: ilorazie, iloczynie i sumie. Wiesz o tym i jak też to wiem, rozumiemy się. Do dziś zbieram zamówienia na pre-order okolicznościowego, jubileuszowego sprzętu. Dalej dostępny nie będzie, a to dlatego między innymi, że żona krzyczy, że nie mam zamawiać na górkę. Ma rację, bo jak rzeczy leżą to kończy się tak, że rozdaję bluzy gościom ilekroć nas odwiedzają, albo na campach po pijaku. Dlatego proszę, jutro zdejmuję rzeczy z witryny: 

https://sklep.gwiazdybasketu.pl/

Raptors 128 Heat 114

Miami sypie się w posadach. To ich dziesiąta porażka w ostatnich trzynastu spotkaniach i bardzo prawdopodobnym jest, że nie awansują do playoffs w tym sezonie. Podobny kazus jak w przypadku Phoenix Suns, są mali fizycznie, grają szybko i intensywnie, to się odkłada. Pojedynek z Raptors jest kolejnym dowodem, przykładem deficytu warunków fizycznych. 

Poeltl, Barnes, Barrett, Ingram = konie. Weszli w pole trzech sekund jak do siebie, nawet obrona strefowa na niewiele się zdała. Heat byli przesuwani, spychani do defensywy, nie było też pomysłu na zatrzymanie agresywnych Ingrama i Barretta. Nie było też mowy o presji defensywnej po stronie South Beach. Wczoraj wymusili ledwie cztery straty. Scottie Barnes fatalnie wystartował, dwa szybkie faule, ale u niego także: gdy już wsadzili Miami na „bonus” jechał siłowo. Następujący po tym „bunkier podkoszowy” rozbili rzutami ze względnie czystych pozycji. 

Ingram (38 punktów 7 zbiórek 7 asyst) karał wszelkie przejęcia zasłony. Mając na plecach przykładowo Daviona Mitchella osiągnął 6/8 z gry, Pelle Larsona 5/7 z gry. Wchodził też w środek strefy, trafiał trudne rzuty. Wigginsa i Adebayo możliwie unikał. Zagrał jak gwiazda NBA, jak Kevin Durant w Golden State. 

Knicks 112 Celtics 106

Najciekawszy mecz kolejki. Knicks w przededniu playoffs odkrywają zalety gry przez wychodzącego na szczyt parkietu Karla Anthony’ego Townsa i ja temu przyklaskuję. Lepiej późno niż wcale. Większe zaangażowanie KAT-a w ofensywę rodzi jego wielki entuzjazm i starania także na bronionej stronie parkietu. Wciąż bywa irytujący, dyskutuje z sędziami, teatralnie gestykuluje. Wciąż go Boston atakuje, chyba ze 25 razy w meczu. Zmusza do przejęć krycia, wjeżdża z piłką pod łokieć, próbuje naciągać na faul, błąd, emocjonalną decyzję, poluje na jego wolne nogi, co zwyczajowo rodzi przewagę, zmusza do pomocy, generuje wolną pozycję albo umożliwia oddanie względnie łatwego rzutu. 

KAT stara się trzymać fason i emocje na wodzy. Zażarcie pracuje na tablicach, obniża jak może środek ciężkości, to się ceni. Nie może się doczekać przejścia na atakowaną połowę, to jego świat. 

Od trzech meczów Knicks lecą więc akcje dribble-handoffs, super wysokie pick and rolle z jego udziałem, wistują rywalom grę poprzez short-roll. Sami powiedzcie, skoro Moussa Diabate potrafi wyjść przeciwko Celtics na łuk i uwolnić LaMelo spod presji, to KAT z jego możliwościami strzeleckimi, rzutu za trzy, powinien to robić absolutnie cały mecz. Grać jak nie przymierzając, Nikola Jokic. To wiele ułatwi wszystkim. 

No i właśnie, Boston choć bez Jaylena Browna (to sporo zmienia, opowiem innym razem) wydawał się zaniepokojony takim stanem rzeczy. Pięknie trafiali panowe Pritchard, Scheierman, Vucevic, a jednak KAT na szczycie parkietu sprawił im problem. Problem, którego nie sposób łatwo rozwiązać! Przyrzekam, że w pewnym momencie widziałem szczery niepokój na twarzy Joe Mazzulli. 

KAT w ostatnich trzech meczach: 11, 6, 4 asysty przy 14, 10 i 10 potencjalnych asystach, czyli najwięcej w karierze. Średnia to trzy asysty przy 4.5 potencjalnych. I to jest dobre słowo: potencjał. Potencjał z Townsem grającym na szczycie parkietu jest bardzo duży i bardzo niewygodny dla rywali. 

Najlepsza akcja meczu, w moim odczuciu. Już tłumaczę o co chodzi. Boston gra w szachy, na Townsa stawiają Jaysona Tatuma, zachęcają, aby KAT grał w ataku niżej, poniżej linii rzutów wolnych, takie spowolnione coś łatwo im kryć, jak dobitnie pokazuje historia. Boją się jego wysokiego pick and rolla z Brunsonem, boją się Townsa na szczycie parkietu. 

Neemias Queta kryje Josha Harta, którego w przypadku gry dwójkowej zostawią na obwodzie, niech rzuca. Hart będzie trafiał w tym meczu (5/7 zza łuku) i jest to kluczowy element Knicks w playoffs. Hart musi się zaznaczyć strzelecko, tak samo jak powiedzmy… Christian Braun w Denver. Pisałem ostatnio jak go Spurs „olewali”, pamiętacie? 

No ale dobrze, co się dzieje. Zamiast zasłony od Harta, Brunson asertywnie woła, aby Hart leciał do Townsa postawił zasłonę dla faktycznego screenera, to się w nomenklaturze koszykówki nazywa RAM screen, czyli dedykowany screener (Towns) dostaje uprzednio zasłonę bez piłki. To doprowadza do sytuacji, w której krycie Townsa zmuszony jest przejąć Queta, czyli Knicks osiągają to, czego chcieli od początku.

Piękna dywersja, świadcząca o dużym zrozumieniu chłopaków. Jednak najlepszy przychodzi dalej. Tatum intuicyjnie wraca do krycia Townsa, Hart to dostrzega, ścina na wolną pozycję. Brunson zwieńcza akcję pięknym podaniem, są punkty. 

To najbardziej wyrafinowana opcja poradzenia sobie z centrem kryjącym Harta. Były też inne, bardziej intuicyjne. Hart w roli rolującego spisał się naprawdę nieźle. Świetnie grał, jest absolutnie niezbędny po obu stronach parkietu Madison Square Garden. Towns kryty przez Quetę to z kolei pocket pass i wsad po wjeździe środkiem albo akcja pick and pop (o rzucającego centra muszą się wystarać Hornets, albo niech Diabate zacznie na poważnie trenować tróje).

Pick and roll dwóch gwiazd Nowego Jorku, coś pięknego! Tylko dlaczego tak rzadko i dlaczego dopiero teraz? Zauważcie poniżej, że wszystko to kluczowe momenty meczu!

Jeszcze inna odpowiedź po stronie Mike’a Browna to dwaj środkowi. Czasem nie ma sensu się szarpać, czasu akcji tracić na pre-switche itd. Wystawiamy dwóch największych dziadów. Podwójna zasłona, jeden idzie na łuk, drugi mocno w dół. Vucevic mógł na drodze stawać Brunsonowi (wówczas widzieliśmy lob) albo trzymetrowemu Robinsonowi, wówczas punktów szukał Brunson, bo to świetny, najlepszy chyba mały scoring-guard w polu trzech sekund w całej lidze. 

Sporo się działo, po obu stronach. Perspektywę ekipy gości zostawiam, bo była niepełna. Cieszę się, że Knicks odkrywają swą prawdziwą moc. W dalszym ciągu uważam, że nie są wystarczająco sprawni taktycznie, aby wygrać ligę, bardzo wiele będzie zależeć od jakości skupienia Townsa, dyspozycji Harta i zdrowia Brunsona. Boston nie cisnął ich wczoraj nazbyt mocno (tylko siedem strat NYK)! Gra w switche i pre-switche jest fajna jeśli masz na nią czas. Takie na przykład OKC odebrałoby Nowojorczykom możliwość zastanawiania się nad tym. Do dzieła przystępowaliby nie z dwudziestoma, ale dwunastoma sekundami na budziku, na dodatek z palącymi coraz bardziej płucami.

Tym niemniej, jest moc w Nowym Jorku i cieszę się bardzo na taki, usprawniony jakościowo produkt. KAT jest jak dzieciak, zaangażuj go, a odpowie super energią. Trzymam kciuki za tego dzieciaka! Dobrego dnia, BG