Dziewiąty i dziesiąty dzień maratonu z Eurobasketem 2025 za nami. Wczoraj zakończyła się rywalizacja w grupach. Z turniejem pożegnali się już Estonia, Czechy (bez generała parkietu Tomasa Satoransky’ego, który wypadł w ostatniej chwili, obok Cypru to zdecydowanie najsłabsza drużyna mistrzostw), Czarnogóra (grali beznadziejnie za wyjątkiem meczu ze Szwecją, a będzie jeszcze gorzej, bo Nikola Vucevic obwieścił koniec kariery reprezentacyjnej), Wielka Brytania, Cypr, Hiszpania (ze swymi dwoma nastoletnimi rozgrywającymi bojącymi się rzucać), Belgia (osłabiona brakiem szeregu nazwisk) oraz Islandia (z potężnym i walecznym centrem Tryggvi Hlinasonem a.k.a. The Iceman).  

Polacy do wczoraj mieli prawo marzyć nawet o pierwszym miejscu w grupie D, choć różnicy w małych punktach na dobrą sprawę nie dawało się nadrobić. Francja wygrała wysoko z Islandia, zaliczała +70 oczek skumulowanej przewagi nad rywalami, a nasi zaledwie +14 przy jednym meczu do rozegrania. Jak się zakończyło, widzieliście. Na koniec skreślę parę, miejmy nadzieję, wyważonych słów. Jak pisałem uprzednio, nie będę opowiadał o każdym obejrzanym spotkaniu, opowiem odrobinę szerzej o przedwczorajszym pojedynku na szczycie! Patronami odcinka są Panowie Jan Szach, Wojtek Skrzypek oraz Michał Machała – moje uszanowanie. BG

Turcja 95 Serbia 90

A wiecie co, zrobimy inaczej, niniejszą relację meczu gościnnie pisze dla Was wieloletni koszykarz / trener Robert Witka, któremu w tym momencie oddaję głos. 

Najlepszy mecz turnieju! Naprzeciw siebie stanęły dwie niepokonane dotąd drużyny, dwóch wielce doświadczonych trenerów z ogromnymi sukcesami, oraz dwóch, moim zdaniem, najlepszych środkowych na świecie. Obie ekipy graja nowoczesny basket z taktyczną kontrolą, w którym jest jednak miejsce na indywidualne popisy gwiazd. Jokic, Micic, Sengun, Larkin, Osman, Avramovic to nazwiska, które powinny być znane fanom koszykówki na całym świecie. 

Mimo osłabienia Serbów i kontuzji dwóch obwodowych starterów (Bogdan Bogdanovic zakończył turniej z naciągniętym ścięgnem, Aleksa Avramovic zdołał rozegrać dziesięć minut z niewyjaśnioną kontuzją nogi przyp. red.) kolejny raz jestem pod dużym wrażeniem gry Turków. Są bardzo szybcy, mijają pierwszą linię obrony, grają przy bardzo dobrym spacingu i chyba prezentują najlepszy tzw. extra pass na tym turnieju. No a przy tym jeszcze pozostają skuteczni, bardzo skuteczni (18/31 zza łuku w meczu z Serbami przyp.red.)

Imponuje element czytania gry, są ucieczki za plecy, niemal każdy gracz wstępujący na plac prezentuje płynność gry z piłką, co czyni ten zespół bardzo groźnym. Do tego zauważ, że oni grają w zasadzie dwoma środkowymi, Ercan Osmani mierzy 213 centymetrów, a gwiazda Alperen Sengun gra niejako w roli czwórki i nie spodziewałem się, że może być taki szybki. Jak to się mówi tutaj: jestem fanem! 

Powiem więcej, zaryzykuję stwierdzenie, że Sengun robi większą przewagę dla swego zespołu niż Nikola Jokic dla Serbii. Pokazał, że może grać jeden na jeden z Jokicem przodem i tyłem. Jest bardzo szybki po hand-offach czy przerzutach, przez co większość środkowych jest spóźniona na picku i robi się przewaga. 

Okej, nie twierdzę, że Sengun > Jokić, po prostu gość robi na mnie piorunujące wrażenie. Być może mu się bardziej chce, jest młodszy, na dorobku, więcej energii wkłada w grę i to widać. Widzieliście zbiórki znad Jokica w czwartej kwarcie? To był moment przełomowy, a sam Jokić już wie, że wyrósł mu godny przeciwnik. Jeśli Sengun nadal będzie tak siał za trzy (28 punktów 13 zbiórek 8 asyst 4/7 zza łuku), to Jokica nie będzie w obronie ani na obwodzie, ani w środku. Uważam, że Serbia i Niemcy wciąż są faworytami turnieju, ale Turcja może zaskoczyć, tak samo jak Panathinaikos w minionym sezonie Euroligi, pod tym samym trenerem.

Ergin Ataman to legenda.

Ostry, pewny siebie, bezkompromisowy facet, który nie daje żadnych forów gwiazdom, a te szybko się uczą, że jemu się nie podskakuje. On może i wygląda jak kierowca robura, ale w latach 2021, 2022 i 2024 Euroliga była jego. Jego zespoły grają prosty system, ale prowadzone są twardą ręką, no i nie brakuje talentu w zespole. Larkin i Micic grali u niego gdy dwa razy wygrywał z Efezem. Tak, to jest trener na wielkie gwiazdy, ma szacunek i posłuch nawet u „trudnych do prowadzenia” graczy. Ataman, Scariolo, Messina, Pesic – trenerski top of the top w Europie. Tym panom żaden gracz nawet nie piśnie złego słowa. Zobaczcie to, pozdrawiam RW

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

Post udostępniony przez BasketNews (@basketnews)

Belgia 70 Polska 69

Piąty mecz turnieju w dziesięć dni. Nasi koszykarze nie utrzymali koncentracji. Sensacyjnie przegrywamy z walczakami z Belgii, a najbardziej kroi nas Manu Lecomte, doskonale przecież znany kibicom PLK, w minionych finałach prowadził przecież Start Lublin. 

No widzicie, możesz mieć przewagę talentu, ale koszykówka to przede wszystkim gra energii, pewności siebie, szybkości reakcji, krzesania iskier. Znów traciliśmy punkty z ponowienia, rywale zaliczali bardzo dogodne pozycje rzutowe, bo spóźnialiśmy się na przejęciach itd. Mentalnie ciężko nam idzie z rywalami, których „powinniśmy pokonać” dużo łatwiej nam rywalizować z zespołami uznawanymi za mocniejsze, innymi słowy: presja oczekiwań nam ciąży.

Pozostaje pytanie dlaczego selekcjoner „tyrał” liderami (Ponitka, Loyd, Sokołowski) przeszło 30 minut w meczu, którego wynik nie miał znaczenia. Już przed pierwszym gwizdkiem widzieliśmy, że naszym rywalem w 1/8 finału będzie Bośnia i Hercegowina z wielkim Jusufem Nurkicem w środku. Dla mnie zespół absolutnie do ogrania, nie sprawdzałem, ale na miejscu bukmacherów nieznacznym faworytem powinna być Polska. Pytanie jaki produkt, jaką postawę zaprezentujemy. Koszykarze mają dwie doby na regenerację, a akcja przenosi się z Katowic do Rygi. 

Wczoraj nasi najważniejsi ludzie zaliczyli 27, 27 i 33% skuteczności rzutów z gry, a Kamil Łączyński wyglądał jak zombie. Chłop wszystko, co miał zostawił na parkiecie w meczu z Francją. Za trzy trafiliśmy cztery razy w 25 próbach (16%) nasi rywale zaliczyli imponujące 11/27 zza łuku, a mimo to przegraliśmy tylko jednym punktem… tak bywa w sporcie.

Co dalej? 

BiH za wyjątkiem Nurkica nie dysponuje gwiazdami nawet europejskiego formatu, ale biją się mocno. W odróżnieniu od nas, bardzo dobrze zbierają. I to nieprawda, że Nurk jest bez formy, jak sugerowałoby  publiczne wystąpienie trenera Aziza Bekira przed turniejem.

Trzynastoletni chłopak z Afryki kolejną wielką postacią koszykówki | Jusuf Nurkic zaorany przez trenera

To była próba mobilizacji zawodników. Demonstracja tego, że nawet gwiazdor dostanie po uszach, jeśli zamierza się obijać. Tam jest twarda szkoła, relacyjność schodzi na dalszy plan. Pierwszą linię rozbija ciemnoskóry John Roberson, grę podaniem i rzutem klei skrzydłowy Edin Atic. Nic specjalnego, dlatego jak mówię: wszystko w naszych rękach. Na pewno potrzebny nam nowy plan mentalny. Dawaj Polska! A oto jak wygląda drabika turniejowa, na placu boju pozostało szesnaście ekip. Od teraz każda przegrana oznacza eliminację:

Jeśli pokonamy Bośnię, wielce prawdopodobnie trafimy właśnie na opisywanych wyżej Turków. No cóż, przynajmniej presji wyniku nie będzie, a ewentualna niespodzianka będzie chyba największym sukcesem w dziejach polskiej koszykówki reprezentacyjnej. Jak sądzicie? Pozdrawiam serdecznie! B

Grupa typera 

Przedstawiam wczorajsze trafienie z meczu Słowenia vs Izrael (sędziował ten Japończyk, a to oznaczało ofensywny mecz i aptekarskie gwizdki). Jeśli lubicie analizy meczowe oraz wspólnie przeżywane emocje w gronie fanatyków basketu, zapraszam do grupy na Discorda, oto zaproszenie:

https://discord.gg/KSTUtkTBAn