Dzień dobry wieczór, bo kto to wie, w jakich okolicznościach zastanie Was ów tekst oraz kiedy go właściwie skończę. Poprzedniej nocy oglądałem mecz, który poziomem emocjonalno-taktycznego skomplikowania i dramaturgii przerósł chyba moje zdolności narracyjne. Mam wrażenie, że na naszych oczach dokonuje się kolejna zmiana warty w NBA, więc może po prostu napiszę z serca. 

Nie chcę, aby San Antonio zdobyło mistrzowski tytuł już w tym sezonie. Uważam, że to dla nich za wcześnie, że byłoby ze szkodą dla… dziedzictwa kulturowego NBA? Jak wdarcie się komuś na posesję i namalowanie penisa na drzwiach wejściowych albo jak szarża rugby w salonie klubu dla dżentelmenów.

Victor Wembanyama jest wybrykiem natury i serio zaczynam myśleć, że to inny gatunek, fauna wyższego rzędu. Przypomina postacie z tego filmu Avatar, z którymi zwykli homo sapiens, nawet o niezwyklej tężyźnie fizycznej i wytrzymałości zwyczajnie nie mają szans się mierzyć. To walka skazana na porażkę. 

Pamiętacie Shaqa w 1992 roku? Co ja gadam, pewnie, że pamiętacie! Od początku mówiło się, że to destrukcyjna siła, której nie da się powstrzymać, a jednak O’Neal potrzebował aż ośmiu lat by sięgnąć po swój pierwszy tytuł mistrzowski. W tym czasie jego fizjonomia drastycznie się zmieniła. Z młodego cielaka, przeobraził się we 140 kilogramowe monstrum, które koordynacją i refleksem w dalszym ciągu górowało nad większością ówczesnych centrów i skrzydłowych. 

W swym prime, Shaq generował podkoszową przewagę, o której do dziś krążą legendy. Wchodził w pole trzech sekund, chwytał jednorącz piłkę, po czym wsadzał ją do kosza wraz z uwieszonym na plecach rywalem. Większość schodziła mu z drogi, bo któż narażałby zdrowie by kopać się z koniem. 

Tyle, że nawet Shaquille O’Neal miał swe słabości, nie trafiał rzutów wolnych, ciężko mu było zmieniać kierunki w obronie / bronić wysokiego pick and rolla, nie stanowił zagrożenia jako strzelec za trzy, przeciętnie podawał, bywał nazbyt emocjonalny, leniwy albo rozkojarzony. To był dominator stricte pola trzech sekund, być może największy w dziejach NBA, a zarazem bohater mojego czy Twojego dzieciństwa.

Tymczasem 22-letni Victor Wembanyama to dominator w KAŻDEJ strefie parkietu. Wybitnie sprawny obrońca, który zasięgiem ramion, szybkością i instynktem wprawia w zakłopotanie nawet największe gwiazdy. Wczorajszy zakład na Cheta Holmgrena (poniżej 15.5 punktów) wszedł z łatwością. Chet zdobył osiem punktów pomimo rozegranych aż 41 minut! Wokół obręczy wyglądał jak… Rudy Gobert: deliryczny, niepewny, trzęsący się. Wemby wszedł mu do głowy tak bardzo, że ciężko go będzie stamtąd wyprowadzić, to zadanie dla najlepszych psychologów sportu i sztabu trenerskiego, aby Holmgrena trzymać z dala od giganta z Francji. Ten się z niego śmieje, on Cheta nie traktuje jak równego sobie rywala! 

I tu dochodzimy do kolejnego aspektu jeśli chodzi o Victora. Przecież to jest psychopata! Te same pasywno-agresywne zachowania i reakcje co u Michaela Jordana czy prime Hakeema Olajuwona. Obejrzał jak SGA odbiera drugą z rzędu statuetkę Most Valuable Player, po czym uznał, że musi wyjaśnić ludziom, kto jest kim w tej lidze. Patrzyłem i widziałem jak Shai pudłuje rzuty, które zwyczajowo trafia w półśnie. Widząc stojącego półtora metra przed nim Wembanyamę, ręka mu zadrżała i to parę razy. Wemby zbierał i znów się śmiał.  

Oczywiście, że OKC to wybitnie sprawny zespół i mimo dominacji tegoż kosmity w polu trzech sekund, wciąż mieli widoki na zwycięstwo. Mark Daingeault ze współpracownikami rysowali układy synchroniczne, obliczone na to by Wembanyamę utrzymać możliwie jak najdalej od piłki, a jeśli zechciałby udzielać pomocy musiałoby się to odbyć na zasadzie one-pass-away. Nie będę może wchodził w szczegóły, bo jeszcze przyjdzie na to pora, ale zobaczcie przykładowo ten stały fragment, którym Thunder doprowadzili do dogrywki. 

To się nazywa potocznie „Iverson cut”, bo tak najczęściej po piłkę, do rzutu wychodził legendarny Allen Iverson. Dwóch podkoszowych (najczęściej PF i C) stawia zasłony na przedłużeniu linii rzutów, a desygnowany strzelec biegnie w poprzek na wolne skrzydło, gubiąc po drodze obrońcę, który go ściga. Zobaczcie, gdzie jest Wemby. Tym razem nie był w stanie udzielić pomocy, musiałby uprzednio zostawić wolnego Holmgrena na trójce, ale pozostawiona trójka oznaczała ryzyko przegranej, bo różnica wynosiła dwa punkty.

A więc mieliśmy dogrywkę. Thunder lepiej znosili trudy meczu, grali szerszą rotacją, na dystansie ostatnich siedmiu minut regulaminowego czasu gry odrobili siedem punktów. Wydawało się, że już ogarnęli, złamali niedoświadczone San Antonio. Ci nie mogli skorzystać z usług kontuzjowanego De’Aarona Foxa, który zwyczajowo zawiaduje piłką w końcówkach, a to oznaczało, że pierwsza piątka zespołu na poziomie finału konferencji liczyła sobie: 20 (Harper), 21 (Castle), 22 (Wemby), 24 (Champagnie) i 25 (Vassell) lat! To najmłodszy wyjściowy lineup w historii finałów konferencji. Młodziej grać się po prostu nie da na tym etapie rozgrywek. 

No i co? To była ostatnia minuta pierwszej dogrywki, około trzydziestu sekund pozostawało do końca, gdy Wembanyama trafił z dziesiątego metra na remis. A więc, tróje też siepie ten cholerny gigant!

Thunder nie potrafili należycie uruchomić w tym meczu swego najgroźniejszego człowieka, SGA. Czemu? Ja Wam powiem czemu! Spurs rozstawili przeciwko obrońcom tytułu coś, co należałoby nazwać hybrydową strefą. Wemby nominalnie krył najsłabszego shootera (padło na Alexa Caruso) w praktyce nawigując do piłki i udzielając pomocy gdziekolwiek ta wędrowała. To całkowicie wybiło z rytmu Shaia, którego krycie gracze Spurs przejmowali w przypadku firmowej zasłony pomiędzy dwoma niskimi graczami OKC, każdorazowo mając za plecami wsparcie giganta. 

Piłka szła więc w jedyne sensowne miejsce, do Alexa Caruso stojącego samemu na łuku. Ten stanął na wysokości zadania: 31 punktów 8/14 za trzy, ale cóż z tego skoro ofensywna maszyna Thunder mogła pracować niemal wyłącznie w jednym trybie. Cały czas pchać piłkę na obwód, na otwarte pole. Shai wiadomo, że próbował przedzierać się przez zasieki, wyprzedzał pomoc za plecami, ale to wszystko była szarpanina, a nie naturalny flow gry. Dość powiedzieć, że w pewnym momencie spotkania SGA zaliczał 3/13 z gry, a do przerwy uskładał CZTERY punkty! 

Thunder odpowiadali więc akcjami trójkowymi na szczycie parkietu, już Wam oszczędzę szczegółów taktyki, a samego Shaia widzieliśmy raczej w roli właśnie Allena Iversona, biegusiem po zasłonach na pozycję do rzutu, otrzymane podanie i błyskawiczna decyzja. 

Wembanyama, gdy mu się znudziło stać w pomocy, szedł na szczyt parkietu, bronić pierwszej linii. Rozumiecie to?! Największy gość, szedł z otwartą przyłbicą bronić izolacje naprzeciw największej ofensywnej gwiazdy NBA! Pomoc zostawała przy swych zawodnikach, w przypadku zasłony (pick and rolla) następowało przejęcie, a Wemby cofał się o krok i zmieniał z powrotem w strażnika obręczy. Jeśli nie było zasłony, Shai musiał go próbować przerzucić. 

Tak oto otrzymaliśmy końcowe stadium ewolucji Wembanyamy jako obrońcy. Oficjalnie kryje pięć pozycji i nic z tym nie zrobisz. Gość ma instynkty i refleks, a do tego pokrywa taki obszar, że ogranie go kosztuje nie tylko energię, ale przede wszystkim nerwy. Ile on wczoraj bloków sprzedał? Oficjalnie trzy, ale dziesięć razy tyle rzutów OKC „wykrzywił” albo im zapobiegł. 

Nie mówiłem o statystykach, no właśnie: 41 punktów 24 zbiórki 3 asyst 3 bloki. Zastanawialiśmy się czy Mark Daigneault pójdzie w dwóch centrów, czy obniży skład. Powiem tylko tyle, pierwsze siedem punktów dla Thunder zdobył rezerwowy Caruso, który po dwóch minutach zmienił Isaiah Hartensteina. Trzeba było zrobić miejsce na operacje dryblerom, bo inaczej Thunder kompletnie nie wiedzieli jak Spurs zaatakować. 

Ofensywnie? Wemby’ego kryli naprzemiennie J-Dub, Dort i Caruso z Holmgrenem za plecami. Tyle, że znów, tak samo jak w serii z Portland i kryjącym go Jrue Holidayem, Victor rolował poniżej linii rzutów wolnych, wszelkie podania łapał na poziomie, do którego Caruso nie był (i nadal nie jest) w stanie w ogóle doskoczyć, a parę razy nawet nie łapał, tylko w jednym tempie wkładał piłkę do obręczy. Pomoc nie miała żadnych szans nadejść. Gdy zdążali, oznaczało to, że ktoś wzdłuż linii końcowej był wolny. Wystarczyło patrzeć. 

Nie da się w ten sposób (niskim graczem) przez cały mecz kryć Wembanyamy. Fajnie wyglądał blok Cheta, gdy Francuz próbował wykończyć rywali w finałowej akcji czwartej kwarty. Udało im się, opóźnili chwyt, skorzystali z nieuwagi, wiedzieli, że nie ma czasu by próbował rzucać na drugie tempo. Raz jeden się obronili, w większości pozostałych przypadków pozostawali jednak bezradni z Caruso czy Williamsem przyklejonym do Wemby’ego. 

Spurs 122 Thunder 115 [2OT]

Dodajmy też postać Dylana Harpera. Jak mówię, nie chcę aby Spurs wygrywali puchar w tym roku! Ten dwudziestoletni rookie, syn mistrza NBA Rona Harpera, wygląda na parkiecie jak Cade Cunningham, od którego za dwa sezony będzie lepszy, o ile nie za rok. Kombinacja fizyczności, techniki oraz agresywnego w penetrację stylu, to idealna receptura na zdobywanie punktów w playoffs. Co powiecie na 24 punkty 11 zbiórek 6 asyst 7 przechwytów i tylko jedną stratę? Szok i niedowierzanie!

Macie rację, nie wolno w żadnym wypadku puszczać nigdzie / transferować Harpera ani Castle’a (17 punktów 6 zbiórek 11 asyst) bo to może być tercet, który za kilka lat przyćmi dorobek Tony’ego Parkera, Manu Ginobili i Tima Duncana! To przypomina grę na kodach, nawet jeśli dwaj panowie obwodowi popełniali błędy, tracili piłkę, pudłowali za trzy (2/13 trójek do spółki) czy nie zastawiali tablicy w paru sytuacjach, to jednak ich presja na obręcz oraz czysto fizyczny talent, pokrywały wszystko. Castle popełnił furę strat, ale czy widzieliście jak przepiękne i dojrzałe podania w poprzek kilka razy posłał rozładowując jednym manewrem całą presję obrony Thunder? Niesamowici są wszyscy trzej, a to przecież dopiero początek ich drogi zawodowej. 

Isaiah Hartenstein? Jak mówię, rozegrał przeciwko Wemby’emu wyłącznie pierwsze dwie minuty, w których Francuz siedział w bliskim promieniu obręczy, zamykając wszystko, co się do obręczy zbliżało. Od tamtego momentu I-Hart wchodził na plac wyłącznie wtedy, gdy na parkiecie przebywał zmiennik Luke Kornet. Ciekaw jestem co dalej. Czy nie można Hartensteina posłać do zasłony nawet na dziewiąty metr, a następnie próbować spychać z drogi Victora? Wiem, że nie udało się Portland ani Minnesocie, ale myślałem, że chociaż spróbują. 

Z pewnością Spurs są przygotowani i czytają podwojenia zza pleców Cheta, piłka idzie na otwarte pole, do rogu parkietu albo wzdłuż linii końcowej. Tak się nie da ich zatrzymać. Hartenstein musi grać, tak uważam. 

Jak wyglądał Jalen Williams w pierwszym meczu po kontuzji? Świetnie, robił za zapasowego kreatora gry w obliczu podwojeń i odcinania Shaia. J-Dub wypadł całkiem efektywnie: 26 punktów 7 zbiórek 3 asysty. Jego również próbowali stawiać na Wemby’ego, ale on także tracił pole pod koszem i nijak doskoczyć do wyciągniętych ramion nie był w stanie. 

Katami mistrzów byli także gracze zadaniowi San Antonio. Trzej panowie: Champagnie, Johnson i Vassell trafili po trzy tróje każdy, a każda bolesna i wywołująca jęk zawodu trybun w naładowanym Paycom Center (mecz oglądało „na żywo” przeszło 18 tysięcy kibiców).

I po tym wszystkim, jeszcze raz: Thunder wciąż mieli realną szansę na zwycięstwo! Popełnili wiele błędów, fatalnie rozgrywali kontrataki, Shai za mocno próbował się przełamywać w paru sytuacjach. Grając niskim ustawieniem przegrali zbiórkę 40-61! Mimo to, może za wyjątkiem Cheta Holmgrena w ataku, nie wyglądali wcale na zrezygnowanych. 

Powtarzam po raz trzeci, nie chcę aby San Antonio wygrało puchar w tym roku. Przecież ten cholerny Wembanyama dopiero nabiera mięśni, pancerza. Widzieliście jak rozbudowana staje się jego szyja, jak mała robi się jego głowa w relacji do reszty ciała?! Wyobrażacie sobie „skończony” produkt w tej materii?!

Już za chwilę zaczniemy się ocierać o kategorię G.O.A.T. w wydaniu tego chłopaka. Jest wybrykiem natury w lidze pełnej wybryków natury i ja się tego boję. Ja się z tym nie potrafię utożsamić i czuje się dziwnie patrząc jak blokuje rzuty na oślep. Jeśli tylko zachowa zdrowie, Wemby zostanie mistrzem NBA, nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości, ale oby jeszcze nie teraz. Jeszcze nie. Tak będzie zdrowiej dla nas wszystkich, kibiców koszykówki, nie uważacie? 

Patronami tegoż, nocnego odcinka zostali: MKałużniak, Paweł Bobyk, CWCienista, Mateusz Kruk oraz Alan W – moje uszanowanie! B