Sponsorami dzisiejszego odcinka są P Kaleta, B Tesiorowski oraz Ktojak Niemy – pozdrawiam serdecznie! B

Szybko, szybko chciałoby się powiedzieć, bo zaraz do hotelu przyjadą chłopaki i rozpoczniemy GWBA Camp, jerseye mamy tym razem biało-czerwone, tak w nawiązaniu do wczorajszego spotkania Kosz Kadry z Estonią, o którym nie będę może pisał, w myśl zasady: tylko dobra energia. Udział w Eurobaskecie jako gospodarz imprezy mamy zagwarantowany i zobaczymy jak się reprezentacja sprawdzi w pełnym rynsztunku, a nie jakieś okna ligowe na dzikusa. Możemy się tak umówić? Fajnie. Tylko cztery mecze grało nocne NBA, więc powinienem zdążyć. 

Pistons 121 Hornets 123

Miles Bridges narzekał na opuchnięte kolano, więc mu dali odpocząć. Jego miejsce w pierwszej piątce Szerszeni zajął znany już co niektórym Moussa Diabate i powiem Wam szczerze, że nie pierwszy raz się przekonuję: takiego ciągu do walki o zbiórki nie ma w lidze nikt. Gość jest nowożytnym Dennisem Rodmanem, w pojedynkę wypisał z gry znacznie przecież potężniejszych centrów Pistons: Jalena Durena jak i wchodzącego na zakładkę Isaiah Stewarta.

Diabate to 206 cm wzrostu ważące poniżej setki. Urodzony w Paryżu dokąd wyemigrowali jego rodzice pochodzący z Republiki Mali i Gwinei. Szybko wyłapany w szkole na wuefie, w kosza gra od dwunastego roku życia, w Stanach zaaklimatyzowany bardzo szybko, bo od liceum siedział już na Florydzie pod czujnym okiem trenerów, prowadzony jak inwestycja. Jako młodzieżowiec wystąpił w tak prestiżowych imprezach jak McDonals All-American czy Jordan Brand Classic Wybrany dwa lata temu w drugiej rundzie draftu, ale Clippers nie znaleźli dla niego miejsca. Długi czas biegał po parkietach G-League, dziś wykorzystuje szanse w Charlotte Hornets, w obliczu kontuzji m.in. Marka Williamsa czy Nicka Richardsa. Nie ma wiele do stracenia, ani też zaoferowania na parkiecie NBA, trener powiedział, że będzie go rozliczał ze zbiórek, więc zbiera i to jak!

Kiedy ostatnio widziałeś by ktoś kombajniście Durenowi (115 kg sprawnego, żylastego cielska) skakał po głowie i zza pleców piłki wyciągał? No właśnie! Diabate nie oddał w tym meczu żadnego rzutu (jakieś pseudo dobitki mu zaliczyli) jednak 16 zbiórek i 3 przechwyty świecą dumnie przy jego nazwisku, z tego siedem zbiórek na atakowanej połowie. Jestem fanem choć pewnie zaraz chłopak nam zniknie z radarów. 

Mając tego rodzaju wsparcie koledzy Brandon Miller i LaMelo Ball, odpowiednio w pierwszej i drugiej części meczu, mogli skupić się na tym, co potrafią najlepiej i lubią najbardziej, czyli rzutach do kosza. Wyszło zacnie (nie cierpię tego słowa): 38 punktów 15/26 z gry Millera oraz 35 punktów przy 12/27 z gry Balla. 

Cade niewyraźny, ogrom przestrzelonych prób w promieniu półtora metra od obręczy, Ivey i Beasley na wstępie szybko wyłapali faule przez co nie mogli znaleźć rytmu, a zacieśniany wściekle środek po prostu nie istniał. Detroit potencjał miało znacznie większy, ale nie potrafiło tego udowodnić. Końcówka w ich wykonaniu ambitna, ścięli kilka posiadań, wybronili co było trzeba, ale w dogrywce to Charlotte znów było pewniejsze. Miller załadował dwie tróje i dobitkę pomiędzy czym zdominował doliczony czas gry. 

Generalnie zauważyłem, że Charles Lee świetnie sobie radzi przeciwko wielkim centrom, których potrafi eliminować. Jeśli chcesz wygrywać z Charlotte, to twój center musi umieć rzucać. Inaczej trafiasz na ścianę pod koszem, zupełnie jak dzisiaj goście z Motor City. 

Raptors 105 Wolves 110 

Toronto otrzymało z powrotem Scottiego Barnesa, który w śmiesznych goglach, z krwawo czerwonym okiem zagrał po swojemu, jako hybryda PG/PF. Raptors u siebie sto procent mobilizacji. Aktywni, prący do przodu po zbiórce, ufający jeden drugiemu, bardzo ruchliwi i waleczni. Wolves większy potencjał, wyróżniający się talent, ale kurde bele. Julius Randle i Anthony Edwards w ogóle nie podają Gobertowi. Nie wiem jak Francuz to robi, ja bym przydzwonił w łeb. Skali indywidualizmu, kancerogenności tych dwóch ja nie jestem w stanie opisać. Jak sobie wkręcą, że idą na obręcz, to idą w trzech obrońców.

Rudy potrafi zająć pozycję na dwudziestu centymetrach od obręczy z graczem o głowę niższym na plecach, krzyczy i macha rękami, ale piłki nie dostanie. Co najwyżej jakieś bullet-passy, z metra, których nie łapie i wcale się nie dziwię, bo to są podania tzw. gdy nie wiadomo co zrobić z piłką i trzeba się ratować. Łącznie pięć oddanych prób Francuza, z czego dwie chyba po dobitce. Zobaczcie na to, nerwy mu siadły i wcale się nie dziwię:

Spowolnienie, indywidualizm, brak synergii, toksyna wręcz. Minnesota jest skazana na niepowodzenie, przy całym talencie świata, jaki panowie zdają się posiadać. Czy tego rodzaju basket tłumaczy albo usprawiedliwia absencja Mike’a Conleya, być może? Tyle, że Mike jest na wylocie, on zaraz skończy karierę, to nie jest postać, która winna określać tożsamość tejże ekipy.

Wolves na ich tle zagrali jak zespół, gdzie jeden pracował na drugiego. Niesamowity na otwartej przestrzeni RJ Barrett (31 punktów 10/14 z gry) bardzo pożyteczny i wszechstronny Barnes, dobra dyspozycja z ławki Bouchera, który jak rzuca to piłka się nie kręci. Jak on to robi, nie wiem, ważne że wpada. 

Jazz 118 Spurs 126

Tak w nawiązaniu do weteranów, starej gwardii generałów parkietu: Chris Paul autorem 13 punktów i 10 asyst. Jazz długo byli znacząco z przodu, ale nie utrzymali się w siodle, a gdy gra się wyrównała pod koniec, różnicę zrobiła egzekucja CP3. Jazz to samo co w Minnesocie, zindywidualizowani, każdy niemal gra pod siebie, a Sexton i George na obwodzie (Clarksona nie było tym razem) nawet na siebie nie patrzą. Collins wiadomo, że fajne dunki sadzi i atletycznie zbiera (jak mu piłka podejdzie), Markkanen potrafi seryjnie trójki wbijać (jak ma miejsce) ale w zderzeniu z oporem i niekorzystną sytuacją, panowie kapitulują.

Nie ma tu lidera, Keyonte George ma ciąg na kosz, szybkość i smykałkę do rzutów, ale to nowe pokolenie, nie broni, miękki jest. Na kontakcie nic nie zagra. Siódme poty na parkiecie wylał dziś weteran Harrison Barnes (25 punktów 10 zbiórek) cały mecz konsekwentnie pracował Stephon Castle (18 punktów 6 asyst) i udało się. Jazz potrzebują sprawdzonej ręki, tam naprawdę jest tarcie między zawodnikami, aż nazbyt widoczne dla mnie. 

Magic 119 Lakers 118 

Trzeci wyjazdowy mecz w czwartą noc dla Orlando! Franz Wagner wczoraj z Clippers podwajany bezlitośnie, zmuszany do roli obserwatora, nieco sfrustrowany tym, że rywale nie dają mu pograć. No to dziś sobie odbił: 37 punktów 6 zbiórek 11 asyst 4 przechwyty 13/26 z gry. W pojedynkę stanowił atak Magików, wszystko się wokół niego kręciło, a najlepsze zachował na koniec, czyli trójkę z odejścia, która przeszyła siatkę na 2 sekundy przed końcem sforując gości na prowadzenie. Co za mecz! LBJ to już podpytywał, kiedy się Niemcowi kontakt kończy, haha. Szkoda, że ten dopiero podpisał przedłużenie, maksymalnej wysokości. Pan koszykarz!

Dla fanów nieśmiertelnego LeBrona Jamesa przywołuję linijkę statystyczną (31 punktów 10 zbiórek 7 asyst) i wklejam poniższe zagranie. Tego rodzaju atletyczne popisy na tak późnym etapie kariery to naprawdę jest rzecz niezwykła, o której opowiada się młodszym pokoleniom, więc śledźcie proszę. Docenicie gdy Jamesa w lidze zabraknie, bo pod wieloma względami to wzór niedościgły:

To pierwsza porażka Lakers we własnej hali. Zgubiła ich niedokładność na linii rzutów wolnych, w ostatniej minucie AD i LBJ zmarnowali cztery próby! Ciekaw jestem czy rookie Dalton Knecht utrzyma się w piątce po powrocie do składu Rui Hachimury (podkręcona kostka) widać że chcą go pompować chłopaki, ale wszystko to kosztem defensywy. Knecht, Reaves, LeBron, wcześniej D’Lo – bywa leniwie w obronie LAL stąd nie ma mowy o odcinaniu kogokolwiek, na wzór… raz jeszcze: Clippers i jego kurateli Wagnera. 

Dobra lecę, bo dzwonią po mnie, trzymajcie się! Miłego dnia wszystkim B